|
Trevor's Letter to tekst, który znajdował się w wersji beta Resident Evil. Ponieważ ujawniał zbyt dużo tejemnic Posiadłości Specner'a nie został umieszczony w pełnej wersji gry, co według mnie stanowiło wielki błąd jej twórców. Niedługo po premierze RE na PlayStation pojawiła się wersja na Segę Saturn, do której dołączono, jako specjalny dodatek, książkę pod tytułem: "BioHazard: The true story behind Biohazard", w której to znalazł się ten tekst, oraz inne, ale już mniej ciekawe i tajemnicze informacje odnośnie gry i jej bohaterów. Przeczytajcie go, bo warto...
Raccoon City
Miasto położone w zachodniej części Ameryki. Na obrzeżach miasta wśród drzew położona jest Posiadłość, wokół której panuje tajemniczy, niepokojący spokój.
13 listopada 1967 roku
Człowiek stanął w drzwiach Posiadłości. Był to George Trevor, sławny architekt z Nowego Jorku, który zaprojektował od podstaw ten budynek. Właściciel Posiadłości - Ozwell E. Spencer, zaprosił go wraz z całą rodziną, aby podziękować mu za tak doskonale wykonaną pracę. Całkowicie zajęty pracą Trevor wysłał najpierw swoją żonę Jessicę oraz 14-letnią córkę Lisę trochę wcześniej, do których miał niebawem dołączyć. Niestety, kiedy Trevor dotarł na miejsce nie spotkał swojej żony, ani córki. Trevor również miał zniknąć w dziwnych okolicznościach, w chwilę po wejściu do Posiadłości. Gdzie oni się wszyscy podziali? Następujący tekst pochodzi z małego pamiętnika, który napisał Trevor podczas swojego pobytu w Posiadłości, na której wybudowanie Spencer wydał wielką fortunę. Konstrukcja tego budynku zajęła całe 5 lat z życia Trevor'a. Kto poza nim poświęciłby tyle czasu na zaprojektowanie budynku? I czy Trevor domyślał się, że za 30 lat ta Posiadłość stanie się miejscem krwawych i dziwnych wydarzeń? Osobiście uważam, że ten mały pamiętnik będzie kluczem do rozwiązania wszelkich tajemnic tego miejsca...
~ Zaproszenie ~
13 listopada 1967 roku
Po tym, jak skończyłem swoją pracę i opuściłem Nowy Jork, wkońcu dotarłem do Posiadłości około godziny 18. Hol był niesamowicie ogromny. Główne schody prowadzące na drugie piętro również wprawiły mnie w zachwyt. Wszystko, dosłownie wszystko zapiera dech w piersiach. Jestem bardzo dumny z pracy jaką wykonałem projektując to miejsce. Od dnia, w którym pokazałem pierwotny model budynku Ozwell'owi E. Spencer'owi w jego biurze, aż do momentu całkowitego wybudowania, minęło całe 5 lat. Wymagania Spencer'a były bardzo wygórowane, wobec czego musiałem wykorzystywać całą moją energię oraz pomysłowość, aby zrealizować ten projekt. Na pierwszy rzut oka nikt nie podejrzewałby tutaj nic niezwykłego.
Podczas gdy Lord Spncer odwrócił się ode mnie, strząsł swoje białe długie włosy z ramion. Jest on niesamowicie wysokiego wzrostu, i przy pierwszym spojrzeniu z jego twarzy można wyczytać wielką pewność siebie. Na początku zawiadomił mnie, że moja żona Jessica oraz córka pojechały do ciotki Emmy, która jest chora, po czym obaj zdjęliśmy okulary i podnieśliśmy toast. Tylko my wiemy o licznych pułapkach porozmieszczanych w całym budynku. Zadowoleni z naszej owocnej współpracy, kosztujemy wykwintne wino.
~ Bankiet ~
Jadalnia jest niesamowita. Znajduje się tutaj bardzo dużo przeróżnych dań ułożonych na wielkim, mahoniowym stole. Gdyby ktoś spojrzałby w górę, ujrzałby posąg bogini wykonanej w stylu rzeźbiarza Rodina, która stojąc na drugim piętrze obserwuje jedzących z pożądaniem. Ale mimo tych wszystkich wspaniałości, na bankiecie były jedynie dwie osoby (dokładnie Spencer i ja). Słyszeliśmy ciche tykanie zegara stojącego przy ścianie. Ach, gdymy tylko Jessica i Lisa mogłyby tu być razem z nami! Jak stwierdził Spencer, przybyły one tutaj trzy dni przede mną, i również w ich oczach dom przepięknie wyglądał. Lisa, korzystając z wielkiej dobroci Spencer'a, mogła zagrać na pianinie. Podobno wykonała piękny utwór Beethoven'a - "Sonatę Księżycową" ("The Moonlight Sonata"), która była jej ulubionym i najlepiej przez nią wykonywanym utworem. Wieczorem w czasie pełni księżyca, podczas gdy ta melodia rozchodziła się aż po las otaczający dom, Spencer podziękował mojej żonie za tak wspaniałą chwilę. Wyobrażam sobie ich twarze pełne radości i szczęścia.
~ Podejrzenia ~
14 listopada 1967 roku
Lord Spencer oprowadzał mnie wokół Posiadłości. Otworzył drzwi jedynie do kilku pokoi. Wszystkie drzwi były udekorowane wieloma dziełami sztuki: malowidłami Leonard'a da Vinchi bądź rzeźbami Raphael'a. W jednym z pokoi oko wypchanego zwierzęcia dziwnie się iskrzyło, a w innym pokoju zbroje średniowiecznych rycerzy stały w jednym rzędzie blisko ich dowódcy. Wszystkie te dzieła sztuki były kolekcjonowane przez Lord'a Spencer'a bardzo długo i zasługuje on na miano najbogatszego człowieka na ziemi. "Podoba ci się? Zamierzam wykorzystać tę Posiadłość jako kurort nadmorski, dla nowej korporacji. Przewiduję wykorzystywać ją nie tylko dla pracowników, ale również dla przyjezdnych gości." Zamierza on powołać do życia międzynarodową korporację zajmującą się produkcją leków. Powiedział mi, że będzie ona nosić nazwę "Umbrella". Ale zastanawiam się, dlaczego umieścił on tyle niesamowitych rzeczy w tej Rezydencji. Powiedział, że chce tutaj stworzyć kurort nadmorski, ale budynek jest na to zbyt wielki. Nawet mimo tworzenia z pasją.
18 listopada 1967 roku
Moja rodzina jeszcze nie wróciła. "Czy ciotka Emma jest aż tak chora"? Wątpię w to. Telefon nie jest zainstalowany, co nie jest wcale wygodne. Udałem się na Taras na drugim piętrze, aby oczyścić umysł. Wrony siadały na poręczy, patrzyły na mnie i dziwnie krakały. Miałem złe przeczucia. Ciągle mam dziwne uczucie, jakby ktoś mnie bez przerwy obserwował. Zauważyłem dziwną rzecz na Dziedzińcu. Była to drabina, która prowadziła do podziemnego przejścia. Zamaskowana była przez wodospad. "To nie jest moja robota. Kiedy to zostało zbudowane"? Podczas gdy zadawałem sobie te pytania, nagle zjawiło się trzech mężczyzn ubranych w białe bluzy, mówiąc: "Kim ty jesteś? Nie powinieneś sam tędy chodzić." I wypędzili mnie.
~ Wątpliwości ~
20 listopada 1967 roku
Nie ma śladu po Shotgun'ie podarowanym Spencer'owi na jego urodziny przez moją żonę. Palę papierosa w pokoju, gdzie znalazłem uszkodzoną dubeltówkę i zastanawiam się, dlaczego jest on tak bardzo podobny do oryginału. Nie mam pojęcia kto zamienił Shotgun'a Spencer'a na tą bezużyteczną kopię i dlaczego. Ani moja żona, ani córka nie pojawiły się do tej pory, co bardzo mnie niepokoi. Mój bogaty pracodawca poinformował mnie, że ani ja, ani moja rodzina nie możemy dłużej pozostać w Posiadłości, ale gdy zasugerowałem, że chciałbym poczekać jeszcze jeden dzień na moją żonę i córkę, roześmiał się i powiedział żebym przestał się tym martwić.
21 listopada 1967 roku
Zabrano mój bagaż i zaprowadzono mnie do wielkiego pokoju na pierwszym piętrze przeznaczonego na recepcję, który nie miał żadnych okien. Do czasu, kiedy Lord nie przyszedł, obserwowałem malujących mężczyzn w białych bluzach. Był tam jeden z trzech nieznanych mi ludzi, których spotkałem na Dziedzińcu. "Życie jest krótkie i bogate". Na obrazach, które wisiały na ścianie, przedstawiono życie człowieka: od jego narodzin, aż do śmierci. "Właśnie Twoja rodzina umiera" - jeden z malarzy wypowiedział te słowa kierując zwrok na mnie. Wówczas zatrzymał się dla mnie czas... Co on mówił? W tym samym momencie poczułem silny ból w szyi i upadłem na podłogę.
~ Pierwsze zatrzymanie ~
24 listopada 1967 roku
Jakim cudem stał się on takim człowiekiem? Co tutaj się zdarzyło? Jakie są cele tej korporacji zwanej "Umbrella"? Byłem więziony w tym pokoju, a czas płynął bardzo wolno. "Celem jest utrzymanie tego wszystkiego w tajemnicy, a Ty wiesz zbyt dużo". Cały czas człowiek w białej bluzie powtarzał mi to, kiedy przynosił mi budzące odrazę jedzenie. Jakie sekrety są ważniejsze od ludzkiego życia? Lord Spencer oraz ja byliśmy jedynymi osobami znającymi wszystkie tajemnice tego dworu, i jeśli ja umrę, tylko on będzie w posiadaniu tej wiedzy. Czy jest to spowodawane tymi potworami, które krążą wokół Posiadłości? Nie mogę tu pozostać i być zjedzonym lub jeszcze gorzej. Nie mam innego wyjścia - uciekam stąd. Chciałbym wiedzieć czy to ja do końca sam zbudowałem to więzienie. Kiedy tworzyłem tę Posiadłość zgodnie z fascynacją Lorda Spencer'a do zagadek, wyobrażałem sobie drogę ucieczki osoby, która byłaby tutaj przypadkiem uwięziona. Czy Lord Spencer chce przetestować wszystkie te pułapki na mnie? W tej chwili jedno z tych niezliczonych stworzeń, które roi się na podłodze i na suficie, spadło z sufitu na moje ciało. Z nieznanej mi przyczyny moje ciało przyciągało je. Odskoczyłem instynktownie na bok i gdy wstałem na nogi rozdeptałem wiele tych dziwnych stworzeń. Co to za wybryki natury? Czyżby były to jakieś dziwne mrówki?
27 listopada 1967 roku
W końcu udało mi się wydostać z tego pokoju. Ale nikt nie może wyjść z Posiadłości bez niezauważenia. Bedę potrzebował 4 znaki, brakujące oko z posągu tygrysa oraz złote godło. Tylko to muszę znaleźć i nic poza tym! Na inne rzeczy nie mam czasu.
~ Drugie zatrzymanie ~
28 listopada 1967 roku
Brak mi na to wszystko słów. Roślina, niesamowicie ogromna, zapełnia cały pokój. Bóg nie mógłby stworzyć czegoś takiego.
30 listopada 1967 roku
Opuszczenie tego miejsca jest niewykonalne. Znalazłem się w jakiejś podziemnej jaskini, z której nie mogę znaleźć wyjścia. W końcu znalazłem to: jeden z butów na obcasie oraz wyjście. Jessica. Czy moja żona i córka również zostały podporządkowane temu samemu przeznaczeniu co ja? Nie, ucieknę stąd nie patrząc na koszty, tak jak one zrobiły to przede mną.
~ Rozpacz ~
5 grudnia 1967 roku
Moje ciało jest odwodnione. Przez wiele dni nic nie miałem w ustach i nie wiem, jak długo przetrwam jeszcze w takich warunkach. Staję się obłąkanym. Dlaczego? Ponieważ jestem jak szczur, rozpaczliwie próbujący uciec z labiryntu tego laboratorium. Czy moja fascynacja tworzenia anormalnych budynków była karygodna?
7 grudnia 1967 roku
Znajduję się w podziemnym przewodzie, w którym jest bardzo ciemno i wilgotno. Natknąłem się na coś wielkiego. Zapalam drżącą ręką moją ostatnią zapałkę. Znajduje się tutaj nagrobek, na którym jest wyryte moje nazwisko. Co za psychopata mógł zrobić coś takiego? "George Trevor" - czy to nie ja? Spencer przewidział wszystko od początku. Wiedział, że zjawię się tutaj, aby odetchnąć i przygotował mój grób. Cały czas realizował swój plan z sukcesem, odciągając moją uwagę od wszelkich dróg ucieczki. Jessico, proszę, wybacz mi. Mało czasu? To jest okres, w czasie którego połączę się z Tobą w raju.
George Trevor
|