RE Fans

Wiersze


 

RE: THE EPIC BY ADDER
KSIĘGA I



Raccoon - miasteczko moje, ty jesteś jak zdrowie,
Czuję to, pisząc papieru zwoje,
Dziś wspominam twe piękno, spokojne życie,
Pamiętam tętniące nim pełne ulice.
Święty Michale, co patronujesz tej wieży zegarowej
I bronisz mieszkańców, pomóż, powróciwszy pierwej.
Gdy ta przedziwna zaraza zaatakowała mój gród,
Pozostało mi tylko liczyć na prosto z nieba cud.
Nie potrafiłem zostawić ciebie na pewną śmierć,
Dlatego biegnę teraz, by zdjąć ten cierń.
A teraz przenoś mego ducha do tych wieczorów ciepłych,
Powróć mnie do czasów lepszych,
Bym mógł opowiedzieć początek historii ciężkiej,
Która wciąż leży mi na sercu po tej walce wielkiej.
Niech zobaczę świeże lasy, łąki,
Zapach ledwo zmielonej mąki,
Niech ujrzę skarby tegoż miasta,
Wschody i zachody słońca,
Zimne, mokre i leniwe poranki,
Niech popatrzę na pasące się baranki.
Pozwól zobaczyć tę głębię nieba...
Och, tak! Tego właśnie mi trzeba.
Razu pewnego, chłodnej, mglistej nocy
Zespół Alpha STARS wysłany do pomocy.
Wylądowawszy na trawiastym terenie, rzuciwszy okiem,
Wszyscy do rezydencji zbliżyli się szybkim krokiem.
Zaatakowani przez krwiożercze istoty, nie mieli wyboru -
Było jasne - muszą uciec od tego terroru.
Ni przez nieszczęście, ni niedoświadczenie,
Było to czyste zbezczeszczenie.
Wcześniej kilku członków umarło,
Niestety, kilka ich cerberusów pożarło.
Marnie było szukać walki,
Wszystkich przechodziły okropne ciarki.
Zmuszeni przez odrażające istoty,
Wpadli do budynku, w kolejne kłopoty.
Troje ich było: Wesker - kapitan drużyny,
Odpowiedzialny za te wszystkie czyny,
Barry - wysoki, dobrze zbudowany,
Przez Alberta wciąż maltretowany,
Długonoga, niebieskooka Jill,
Nie wiedzieli, ile jeszcze przeżyją takich chwil.
Czwarty, który przetrwał - Chris mu było,
Nigdzie nie widać młodzieńca, coś go zmyło.
Pierwej kobieta z twardzielem idą na zwiady,
Już w jadalni są pierwsze ślady -
Krew świadczy o tutejszej jatce,
Oboje czują, że znaleźli się w klatce.
Policjantka udaje się do następnego pomieszczenia,
Gdzie spotyka pogwałcenie mienia.
Obleśna kreatura pastwi się nad ciałem -
Widząc to aż się zachwiałem -
Swym sprytem zwiodła istotę,
Już poznała tę chorą głupotę.
Barry zabił potwora,
Lecz to była dopiero pierwsza zmora.
Oboje wrócili do holu, ale Weskera nie spotkali,
Nad faktem tym się głęboko zastanawiali.
Mimo tego, czasem nie dysponowali wielkim
I z żalem na sercu ciężkim
Wyruszyli zbadać rezydencji tajemnice,
W niebezpieczeństwie znalazło się ich życie.
Rozdzieliwszy się, oboje budynek przeczesywali,
Nowe pokoje, zdobytymi kluczami otwierać śmiali,
Po drodze odkrywając ciemne strony dworu
I kolejne epizody rozegranego tu i ówdzie horroru.
Ciała ich przyjaciół rozrzucone wszędzie,
Wszystko to zobaczyli w wielkim pędzie.
Mnóstwo zagadek rozwiązać musieli,
A ileż to pułapek ominęli,
By wreszcie opuścić tymczasowo rezydencję.
Jill spływał pot po ręce -
Nie wiedziała co ją czeka za tymi wrotami,
Przecież stanęła oko w oko z takimi koszmarami.
Umieściwszy w slotach znalezione medale,
Ruszyła przed siebie ku wielkiej chwale.


Kontakt z autorem: surge@op.pl.

 

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Cookies.

X