|
STEVE BY BILLY COEN
W dużej, kwadratowej komnacie o białych ścianach
siedzi pewna postać do czegoś przypasana
czymś długim mocnym na podług łańcucha
wygląda jakby zaraz miała wyzionąć ducha
lekko głową do góry, na boki porusza
unosi kark lecz niewidzialna siła, jak kusza
przybija go z powrotem, nie pozwala zobaczyć
jego wielkie serce wręcz płacze z rozpaczy
wygląda jak król lecz bez swej korony
wielkim, stalowym toporem do ściany przygwożdżony
Ku niemu podąża jakaś blond włosa postać
jak kobieta co nie chce się z kochankiem rozstać
gładzi go po wysokim, pomarszczonym czole
nie chce żeby zginął tu w tym padole
jednak gdy się tak przypatrzeć dłużej
uśmiech zmienia się w grymas jakby miało się na burzę
i spaść by miał nań deszcz krwawy
zostawiając na chłopaku znamię rozprawy.
Kobieta to się uśmiecha, głowa kręci, to się smuci
nie wiadomo czy wzleci ponad wszystko czy się przewróci
wygląda jakby była nie całkiem zdrowa
a jej myśli układają się w te oto słowa:
"Z imieniem Ashfordów na ustach miecz dobywa
na tych białych wydmach śmierć zbiera swoje żniwa
bo tu właśnie są najobfitsze plony
patrz próg mego domu krwią ubroczony
Pókim starczy sił wszystkich wyciosam
szkarłatna krew uleci jak poranna rosa
Po każdym deszczu przychodzi noc gwieździsta
kto spuścił trochę naszej póki żyje niech korzysta
bo ona nasze ideały i plany grzebała
przez Spencera przelewana jak źródło tryskała
teraz już tylko nie wielkim strumieniem
lecz pókim żyje wzmocni korzenie
Długą jedwabną nić plącz
przez wielkie mistyczne morze płonące
On to ostatnią kroplę życia spije
lecz przeklinam!!:
Ich naród jak jest tak w kawałkach zgnije!"
Po tych lamentach, przeklinaniach
przeszła z planów do działania
Postać przygwożdżona szamotać się zaczęła
lecz rękojeść wielkiego topora nawet nie drgnęła
stopniowo ciemniała nad nim zorza
gdyż dotknięty ręką boga
powoli mutował, nastąpiła przemiana
jakby Bóg chciał stworzyć Szatana
Bóg pod płaszczem szaleńca zło uosabiał
w wielkiego rzeźbiarza ciał się zabawiał
katowski topór oplótł swymi ramionami, ze ściany wykruszył
bez problemów go jak z posad świata ruszył
Z twarzą żądzą zemsty przesyconą
spogląda i widzi niewiastę anielsko uosobioną
Jego oczy przekrwione jakoby dzikim szkarłatem
miały coś w sobie diabelskiego, nic pozatem
co by budziło w niej uczucie miłości
odeszła, lecz on ruszył za nią w pościg
robiła uniki żeby nie zebrać cięgi
za sprawą jego wielkiej, boskiej ręki
wisiał nad nią jak miecz Damoklesa
ona zaś uchylała się mu ze zwinnością Achillesa
w końcu coś jak wąż się wokół niej oplotło, ściskało
jakby swoja ofiarę powoli życia pozbawiało
Uderzy? Nie bo miłości cierń jego serce pęta
silny i waleczny lecz dobry jak Longinus Podbipięta
uderza bo pęka siła co go powstrzymuje
lecz miecz Damoklesa gdzie indziej szybuje
odcina coś do macki kształtno-podobne
zewsząd padają krople krwi drobne
dziewica pada na mackę co krew sączy
w czasie gdy dziecku Boga moc się kończy
znowu mutuje, przybiera ludzką postać
uciekać, podejść czy na miejscu pozostać
myśli w głowie jak czarne chmury się kłębią
obydwa serca jak bębny bębnią
Pytanie się nasuwa czy się odwarzy
podchodzi do ciała bez ducha i dotyka jego twarzy
chłopak się porusza, dziewica odsuwa rękę
by po chwili gładzić jego twarz jakby chciał więcej...
Męczennik spogląda teraz zwykłymi oczyma
lekko się uśmiecha i za rękę ją trzyma
opadają na ziemię łzy srebrzyste
oboje wtuleni w swe ciała czyste
mają się ku sobie jak dwa jaskrawe płomienie
Steve swym donośnym głosem przerywa milczenie:
"Dopiero Cię zobaczyłem a już tęsknię
tyle nie oczekiwanych zwrotów, westchnień
słów, których nie wypowiedziałem
szczęście którego nigdy nie zaznałem
tyle gestów co nie sposób wyrazić słowami
z twarzą zwrócona ku niebu pytam:
"Co się stało z tym wszystkim, co się stało z nami??"
te słodkie usta, głodne spojrzenia
to jedyne co mogło być a czego nie ma
O Córko boskiej Afrodyty z piany zrodzona
ku wzgórzom Olimpu twarzą zwrócona
Ja śmiertelny, ty postać boska
pod twoje słowo zastęp nimf staje na rozkaz
moje słowa są warte tyle co zmarszczki na twarzy
na twoje rozkazy ziemia drży
wrą wody w oceanach
kochasz?? Czy jesteś kochana??
proszę odpowiedz mi przeznaczenie
lecz ono odpowiada nie wiem, nie wiem, nie wiem...
jeszcze jedno mam życzenie
powiedz tak!! A całe twe życie na lepsze odmienię
Czy mam powiedzieć Ci jutro płonę?
Czy włożyć na twoją śliczną głowę koronę
złota wysadzaną klejnotami?
Czy powiedzieć to przy nim czy poczekać aż będziemy sami?
czy mają to być róże białe czy czerwone?
Obawiam się słów z twych ust:
"To koniec, wszystko skończone!!"
Boże oczyść duszę moją
abym mógł co los mi da przyjąć z pokorą
Bez względu na wszystko będę jak Agamemnon
i uczynię wszystko abyś została ze mną."
Claire znowu roni gęsto łzy
"Nie mogę uwierzyć, że ty, że my...
nigdy nie przypuszczałam, że tu znajdę tą drugą połowę
tymczasem zimny prysznic zmył moją głowę"
To westchnie, zapłacze, to się zatrzyma
po czym ze łzami w oczach znów mówić zaczyna
"Ciągle do przodu jak łabędź przez tafle wody
mimo że czasem pod nogami kłody
Bóg dał siłę aby skrzydła rozwinąć, wznieść
się nade wszystko dalej wieść
ten żywot, który jest ciężarem na sercu mym
nasycony złością i karmiony tym
z góry można wszystek objąć, ogarnąć
lecz co mi po tym życiu marnym to marność
wtem coś mnie jak piorun ciska
zjawia się osoba memu sercu bliska
O tak!! pozwól się objąć powiem Ci też że...
Co ty robisz? Zaczekaj, nie odchodź jeszcze!!
Natenczas skore do ucieczki widmo się odzywa
Czy ujawni mroczna prawdę co skrywa głęboko
pod złocistą od blasku rosy ust opoką??
Przemawia: "Steve, synu boskiego Erosa
Ulotny niczym poemat Ajschylosa
Nie wiem czy ma sens moje nudne życie
czy ma sens gdy nie widzę Cię
wracam w snach do głowy twej łóżka
które utula mnie puchem jak miękka poduszka
kołyszę do snu powiek zamyka
Co to?? To ranek, budzę się widmo znika
Pustka, pustka tylko jedno zapada w pamięć
jego czułe słowa kochanie, kochanie..."
Kontakt z autorem: billycoen@wp.pl.
|