|
RE: THE EPIC BY ADDER
KSIĘGA II
Jill wpadła do ciasnego, ciemnego pokoju,
Ale co to dla bohaterki tego pokroju.
Szybko zauważyła narzędzia ogrodowe.
Wzięła, co trzeba i wyszła - odjęło jej mowę.
Na zewnątrz rodem z piekła psy czekały,
Wielki apetyt na piękną blondynkę miały.
Lecz ta zwinnym skokiem wyminęła cerberusy.
Basen potem był przeszkodą, ale ona i jego ruszy.
Kilka alejek dalej stanęła przed drzwiami.
Już wiadomo - to nie horror tani.
Jill przekroczyła próg strażnicy,
W jej oku błyskał spryt i odwaga lwicy.
Minęła następne pokoje, korytarze,
Znamy już takie jak ta kamienne twarze.
Poziom niżej diabelską roślinę spotkała,
Strzelała, skakała, początkowo umykała.
Na nieszczęście wróg ją pochwycił.
Wywijał, na wszystkie strony trącał.
Lecz wtem pomocnik się pojawił
I lwicę z tej opresji wybawił.
To brodaty twardziel - Barry.
Da radę, nawet gdy nabojów tylko cztery.
Piękna dziewczyna zebrawszy wszystko,
Upewniwszy się, że zostawiła po sobie czysto,
Powróciła do istnych czeluści - dworu.
W życiu nie widziała tylu potworów.
Żabopodobna kreatura ją atakuje.
Widząc jej błyskawiczną reakcję - winszuję.
Pokonała nowego, sprytnego wroga,
Ależ odważna, jak w oko zagląda trwoga.
Jeszcze kilka rzeczy w willi załatwiła,
Jakaś zagadka na pewno w tym tkwiła.
Na swej drodze napotkała węża,
Za walkę należą jej się liczne oręża.
Choć przeciwnik był ogromny,
Lecz jak się okazało również ułomny.
Mimo że ohydnie posuwał się po podłodze,
Jill zarzuciwszy nań wodze,
Ujarzmiła szatańską bestię
I zamknęła na zawsze tę kwestię.
W końcu udało się lwicy wydostać,
Dało radę przeciwnikom sprostać.
Ciemnymi, mokrymi korytarza brnęła,
Mocnych czy szybkich przeciwników biła.
Kluczami nowe otwierała wrota,
Wbrew pozorom to nie taka prostota.
Wreszcie przechytrzyła zawiłość mapy,
Choć niektórzy spisali ją na początku na straty.
Dostała się do laboratorium Umbrelli -
Czego oni od tych ludzi chcieli.
Mnogość i różnorodność wrogów duża była.
Patrząc na metody lwicy, chylę czoła.
Nowe pułapki i zagadki czekały
Przed naszą Jill - przykładem damy.
Bez hasła do komputera rady by nie dała,
Za to jej największa cześć i chwała.
Spotkała Barry'ego, razem niżej się udali.
Na dole nieco ze zdrajcą porozmawiali.
Chodzi o Weskera oczywiście,
Teraz sytuacja wyglądała już przejrzyście.
Barry na nieprzyjaciela się rzucił -
Po co się będzie z nim kłócił?
Swą męską siłą wroga unicestwił,
Lecz i po tamtym pozostały resztki.
Oczom Jill Tyrant się ukazał.
Pomyślała "Cóż to za zaraza?"
I począł gonić lwicę chwiejnym krokiem -
Ach, żeby to okazało się najzwyklejszym amokiem.
Młódka szybko szatana wybiła,
Ależ ta zwierzyna wtedy wyła,
Ginąc od miecza bogini.
Teraz wiadomo za co miasto korporację wini.
Plugawe wydała swe potomstwo.
Jeszcze serca ludzi wypełnią się zemstą.
Intuicja dziewczynę do celi zawiodła,
Gdzie ziomkowi błyskawicznie pomogła.
Chris uwięziony czekał tam na ratunek.
Zaopatrzywszy się w potrzebny ekwipunek,
Wraz z brodatym mężem do wyjścia się udali.
Lecz kto dzień przed zachodem słońca chwali?
Lwica wyszła na lotnisko, puściła jasny znak,
Lecz tutaj czekał na nią kolejny hak.
I powstała bestia zrodzona z rąk ludzkich,
By pozbawić życia oto śmiałków tych.
Żądza walki wręcz emanowała z potwora,
Niewielka mogła być tu kobiety rola.
Czym prędzej lewiatan zaatakował,
Teraz już się wcale nie maskował.
Klarowna była jego misja,
A noc jeszcze wciąż gwiaździsta.
Próżno szukać w świetle ukojenia,
Trudno wyzbyć się tego zaniepokojenia.
Lwica mądrością błysnęła znów,
By znaleźć bestii słaby punkt.
Biegając wokół placu przechytrzała
I jedną tylko nadzieję miała.
Wtem śmigłowiec nadleciał -
Tak, pilot już wszystko wiedział.
Czym prędzej zrzucił wyrzutnię,
Aby zakończyć tę nierówną kłótnię.
Jill poruszyła zawistnie brwią
I splamiła plac bestii krwią.
Potępiła kreaturę nie z tego świata,
Pokonała istnego, najprawdziwszego kata.
Czas upływał, już go niewiele -
Gdy się z tobą tą historią dzielę.
Brad, bo tak mu było, niżej zleciał maszyną
I dwaj mężczyźni wskoczyli z dzielną dziewczyną.
Chwila później - da się słyszeć eksplozję,
Ogień i dym - wielkie jak morze.
Helikopter odlatuje z lasu podmiejskiego,
Długo wszyscy nie zapomną horroru piekielnego.
Lecz to nie koniec tej przygody, tylko jednego epizodu,
Istoty Umbrelli mają już dość przeszywającego ich głodu.
Wkrótce mimo działań bohaterów,
Nie będzie na mapie tych pięknych terenów.
Nikt się nie spodziewał jednej rzeczy,
Już żaden z nich temu nie zaprzeczy.
Zdrajca przeżył, wirusa sobie wstrzyknąwszy,
Niedługo w mieście zapanuje mutant nowszy.
Kontakt z autorem: surge@op.pl.
|