RE Fans

Opowiadania


 

FEAR CZĘŚĆ I BY TYBERIUSZ



Człowiek ten miał twarde rysy twarzy. Poniżej podwójnego podbródka, w środkowej części szyi widniały szarpane rany ,niemal w całości zakryte czarnym golfem wystającym spod tandetnej zgniło-zielonej puchowej kurtki. Mężczyzna przeszedł się parę metrów od kafejki i usiadł na ławce, najbardziej zacienionej przez wielki dąb .Wpatrywał się w ludzi przechodzących obok ,a po chwili spod kurtki dyskretnie wyciągnął duże opakowanie chipsów. Powoli jadł i czekał. Patrzył dalej na ludzi nawet, gdy usiadł obok niego z lewej strony imponującego wzrostu i takiej samej postury jegomość .Amator chipsów odwrócił uwagę od przechodniów i przyjrzał się osobie siedzącej obok. -Zimno .Zwłaszcza jak na początek października .-Człowiek siedzący obok tylko pokręcił głową w geście braku sprzeciwu. Również miał golf na szyi założony w tym samym celu, co u jego rozmówcy. Nosił obcisłe granatowe jeansy oraz wynoszony pomarańczowy sweter a na to jeansową kurtkę .O ile pierwszy z nich miał ciemne blond krótkie włosy, to drugi miał kasztanowe długie włosy spięte w ogon z tyłu. -po chwili odezwał się.-miło wiedzieć że się nie starzejesz-powiedział to w sposób który adresat wypowiedzi mógł uznać za naprawdę szczerą radość.Nieznajomy kontynuował monolog- Kerrigan, Ghunhter?- Mężczyzna słysząc pytanie dalej żuł chipsy. Połknął to co miał w ustach -Widocznie się nie starzeję-to miała być odpowiedz na pytanie o los towarzyszy .Słysząc to mięśnie twarzy człowieka w swetrze mocno zadrgały.-A więc znowu tylko ty? -padło pytanie z maksymalną dawką goryczy-Wierz mi Roy, starałem się do tego nie dopuścić.-odpowiedź na pytanie była niewystarczająca.. -Cóż, byli żołnierzami, znali ryzyko-powiedział ten nazywany Roy. Mężczyzna w kurtce zapytał, -Kiedy tam byłeś?- -od 28 do 29,kiedy zrobiło się niebezpiecznie uciekłem helikopterem z bazy wojskowej w górnej części miasta. Co masz dla mnie?- -Oprócz Special Program Operation Squad, Umbrella wysłała tam też 20 ludzi z U.B.C.S. dowodzonych przez niejakiego Mikhaila Victora. Do bazy w Kanadzie dotarł tylko supervisor sierż. Nicolai Ginovaef opowiadając bajki o tym jak to reszta zginęła bohatersko. Wszyscy wiedzieli że to gówno prawda-przywiózł masę danych z ich bazy i dostał za nie kupę szmalu ,ale gdyby powiedział prawdę ,jak to wybił resztę oddziału by zdobyć jak najwięcej to by było ciut nie tak.- -czy tylko on przeżył?- - Mówił że zdradził niejaki Carlos Oliviera zabijając dużą część oddziału ale stwierdził też że pewnie nie żyje.- -Czy Nicolai jest w Paryżu? -Zapytał Roy-Tak, przsłali go z Kanady po przesłuchaniach.-Mężczyzna zakończył wypowiedz lekkim westchnieniem, czekając na następne pytanie które brzmiało-A jak tobie się udało?- - Powinieneś skonkretyzować pytanie, jeśli chodzi o punkt zbiórki to znalazłem na miejscu wierzy tylko roztrzaskany tramwaj i wrak chelikoptera.- A co z Tofu? - zapytał słuchacz-Miałem rację?- -Tak ten sukinsyn chciał zrobić to samo co Nicolai, jak go zdemaskowaliśmy to chłopcy się wyżyli- -Zabiliście go?- -Nie dokładnie ,Ghunhter znalazł durny strój wielkiego sera na jednym umarlaku, więc dupka przebraliśmy .Nie chcieliśmy go zostawiać w kanałach bezbronnego więc dałem mu nóż-powiedział z ironicznym uśmieszkiem.-Ale do sedna,- kontynuował -chciałeś wiedzieć kiedy będzie zebranie szefostwa Umbrell'i, dowiedziałem się ,że najbliższe będzie na Alasce- kto się liczy -tam będzie- -Żartujesz-uśmiechnął się szeroko nazywany Roy -Nawet te włazi-dupy z NY?- po tej uwadze człowiek powtórzył rytuał jedzenia chipsów. Po chwili przekazał chipsy dla siedzącego obok a sam sięgnął do schowanego pod skarpetka paska podtrzymującego mały nie wywołany film z aparatu. Kiedy się wyprostował wymienili się trzymanymi przedmiotami. Wzrok nazywanego Roy spotkał się z pytającym i trochę zmieszanym z bólem i prośbą wzrokiem tamtego .Po chwili padło od niego pytanie-A jak twoja misja?- -Bez problemów.- Człowiek z chipsami cicho odetchnął z ulgą, lecz nagle popatrzył na niego podejrzanie - Czy to przez te twoje bez problemów nie poruszasz trzema palcami lewej ręki i masz szramę za prawym uchem długości i szerokości linijki?- Roy uśmiechnął się -Było kilka martwych problemów ,ale powiedzmy że wziąłem je na siebie. Ale to co dla ciebie najcenniejsze jest w samochodzie na tylnym siedzeniu w czarnym Fordzie Eskorcie. Na mnie już czas -tak samo jak i na ciebie.- Roy po tym wstał, założył okulary przeciwsłoneczne, rzucił do człowieka z chipsami kluczyki, uśmiechnął się i bez ceregieli odszedł .Patrząc jak odchodzi mężczyzna sięgnął po następnego chipsa, ale natrafił na coś twardego. Kiedy Roy zniknął mu z widoku wstał i powoli szedł. Wyciągnął najpierw mały segregator potem broń., przystanął na chwilę by przeczytać co jest napisane w segregatorze .Był tam jeden list- ,,Pamiętasz jak pierwszy raz spotkaliśmy się? A raczej po raz pierwszy dostałem od ciebie? Przytaczam to wspomnienie by nadać chwili dramatyzmu. Oboje wiemy że się już nie spotkamy przyjacielu, więc wiedz, że tę ostatnią przysługę wykonałem z przyjemnością-pozdrów małą Julliette ode mnie. Żegnaj przyjacielu ,żegnaj Hunk.. Kiedy przestał czytać, schował broń i wyrzucił do kosza segregator i chipsy. Kiedy tylko wypatrzył na pobliskim parkingu czarnego Eskorta, podbiegł do niego jak najprędzej i spojrzał przez okno .W środku leżała malutka dziewczynka, na oko dziesięć lat,leżała przy niej lalka. W tym czasie Hunk otworzył dzwi, wyciągnął dziecko, podniósł i uściskał radośnie śmiejąc się. -Tato!- nim dziecko zaczęło mówić dalej, Hunk powiedział-Kocham cię malutka ! - -Ja też cię kocham-- Kochanie już nigdy nie zostawię cię samej...-Po tym Hunk pocałował dziecko, wsiadł do samochodu i wraz z dzieckiem odjechał jak najdalej stamtąd -jak najdalej od Umbrell'i......


Kapitan Michael Chambers czuł jak zimny pot spływa mu z czoła.siedział przywiązany do fotela ,z każdą ręką skutą kajdankami oddzielnie do żeber krzesła ,oraz nogami zwiazanymi do nóg siedzenia..Znajdował się w ciemnym drewnianym składziku. Wielki guz który wyrósł mu na potylicy od udeżenia pałką narywał tępym bólem ,a zakneblowane usta piekły. Jednak całą uwagę najemnik zwracał na mężczyznę stojącego przed małym turystycznym stolikiem,pochylonym nad walizką ze strzykawkami i dziwnymi probówkami.Mężczyzna związał dłygie włosy z tyłu głowy i odwrócił się do niego.Trzymał w lewej ręce strzykawkę z pomarań czową substacją ,a w drygiej ręce mały wacik.Patrzył na strzykawkę ,ale instynktownie nie jej się obawiał najbardziej.Do głowy przychodziły mu najczarniejsze pomysły ,co też człowiek ten może chcieć z tym zrobić.Strach gnany falami drgawek objął jego ciało.Cały zlany potem popatrzył na swój karabin stojacy pod ścianą."żebym tylko mógł oswobodzić ręce.."pomyślał.W tym momencie popoatrzył podchodzącemu do niego człowiekowi prosto w oczy, widząc w nich dziwną radość.-Widzisz Michael, osobiście mam straszny wstręt do lekarzy .Nie radzę krzyczzeć ,bo następstwa mogą być nieprzyjemne.-w tym momencie człowiek ten wyjął kpt.knebel z ust -Jednak lekarze i farmaceuci wymyślajął tyle ciekawych żeczy. Przed tobą był na tym krześle doktor Beeston-nie był zbyt rozmówny więc z mojej broni ubyło kilka pocisków-po tym zdaniu żołnierz zaczął się bać jeszcze bardziej-nie mógł spojrzeć w dół, ale skojarzył co mogło takchlupotać mu pod butem.,lecz mimo to nie okazywał strachu- Spójrz tylko na zawartość strzykawki.Po doktorze Beestonie zrozymiałem iż uzywam złych środków dydaktycznych.-Mężczyzna zmróżył oczy po tym zdaniu- Wiem iż nim zostałeś szefem ochrony 5 poziomu byłeś ochroniarzem przy klatkach obserwacyjnych.Zawartość tej strzykawki to modyfikowany G-Virus.Używacie go do tworzenia ,jak wy nazywacie te jaszczyrko-podobne licha? Huntery?Mr.X po twojej minie to chyba Mr.X- Żołnierz mocno zacisnął zęby i przełknął ślinę której coraz bardziej ubywało-Sam wiesz jak to działa -więźniowi podaje się pół dawki, przywiązuje się mocno specjalnymi pasami do ściany i czeka cztery godziny.Nieraz widziałeś jakie męczarnie przechodzą ludzie których wy nazywacie obiektami.-jego opowieść nie podobała się żołnierzowi coraz bardziej z minuty na minutę,zaś sam dobrze wiedział o meczarniach których sam chciał nieraz ukrócić obiektom doświadczalnym-W tej strzykawce znajduje się półtorej dawki G-Virusa-zastanawiam się jak długo będę patrzył na twoje mutujące się ciało nim będę w takim zagrożeniu że dla własnego biezpieczeństwa będę musiał cię zabić?Przy tym natężeniu wirusa daję sobie nie więcej jak pół godziny.-wtedy powoli zaczął się zbliżać do siedzącego w foteli.Przyszła ofiara wirusa zaczęła się nerwowo rzucać ,choć wiedziała iż to na nic. Nie spiesząc się człowiek ze strzykawką podwinął siedzącemu rękaw. Ten wyrywając się wrzasnął-czego chcesz?- -Aaa.... już przeszedłęś do tego czego chcę?A jeśli tylko zaspokajam swoje sadystyczne żądze?- powiedział z uśmiechem-Jeśli tylko chcę zobaczyć w akcji to przez co tyle osób umiera w waszych laboratoriach?- -Nie chrzań!-wykrzyczał rozpaczliwie-Znam większość rzeczy planowanych przez Umbrelle ...- - Skoro tak...-Mężczyzna z długimi włosami wyrzucił wacik, ale nie odejmował strzykawki od ręki Michaela-powiesz mi wszystko o zjeździe szefów-tylko nie zmyślaj ,mnie zadawalają tylko fakty -mężczyzna podszedł do stolika i wziął notes i kartkę, a następnie notował to ,co powiedział uwięziony.Po wyrażnym zakończeniu odłożył notes, a wziął strzykawkę i nim siedzący zdążył zaprotestować wbił mu igłę w rękę i zaaplikował wszystko co wniej było.Komandos popatrzył na nigo zdziwiony,zaś po chwili zaczął zasypiać...Człowiek z długimi włosami podszedł do stolika i zaczał rozrabiać anfetaminę,środek nasenny oraz pomarańczowy barwnik. Nabrał substancję w strzykawkę i zaczął odwiązywać Michaela od krzesła. Położył go pod ścianął i oblał czerwonął farbą jego głowę oraz podłogę dookoła.Po tym odrzucił pladndekę i wyciągnął spod niej człowieka w białym kitlu, zaś plandekę narzucił na komandosa.Przywiązał go do krzesła tak jak poprzednika i ocucił go klapnięciem w policzek.- proszę się obudzić doktorze Beeston.- doktor przerażony obrzucił spojrzeniem całe pomieszczenie,ale jego uwagę zwróciła strzykawka z pomarańczową substancją, oraz ciało jego dawnego ochroniarza leżącego na podłodze.Nieznajomy mu człowiek podszedł do niego i powiedział-Widzi pan? Pan Michael nie chciał współpracować więc musiał zginąć.Jeśli powie pan mi o razkładzie pomieszczeń laboratoryjnych to będzie pan żył.. Jeśli nie będzie pan współpracował to dla pana mam coś ekstra- G-Virusa...


Roy przeszedł się ciemnym korytarzem, na scianach namalowane były różne grafitti, osobiste wyznania, a nawet prośba o ślub.Na samym końcu korytarza były solidne ,okute drzwi.Wyją spod czrnego płaszcza dwie baretty, i wycelował kolejno w zawiasy i wystrzelił z obu broni naraz, i szybkim ruchem kopną w sam środek wybitych już dzwi.następne strzały padły w czujnik ruchu pod podłogą i rozpylacz gazu nad framugą.Nie zwalniając tępa przeskoczył z pozoru fałdę dywanu, która była tak naprawdę materiałem wybuchowym.Po stwierdzeniu, iż nie ma już zagrożeń, przeszedł korytarzem na prawo, do sporych rozmiarów pokoju. Obok porozwalanych gazet, maszynerii destylacyjnej i włączonego telewizora, siedział starszy mężczyzna, z długimi wąsami i nieogolonym zarostem sprzed co najmniej dwóch dni.Nie wyglądał nawet na zdziwionego, siedział tylko z lekko otwartą buzią, i czekał na jakiś tekst.. Roy w końcu powiedział-Słońce z dnia na dzień wędruje coraz niżej horyzontu-poczym uśmiechną się szyderczo w stronę chłodnic, szklanych rurek, baniaków oraz ton cukru i kilku sztabel drożdży winnych. Wąsacz przełkną tylko ślinę i lekko znudzony, powolnym ruchem wyłączył telewizor niezgrabnym ruchem, poczym podjął temat-Znowu? Jestem na to stanowczo za stary....


Sam, kiedy kupiłeś tego gruchota?!-Coś nie tak?-zapytał wąsacz dodając gazu w swoim "Krążowniku szos", niegdyś pięknym samochodzie, z rodziny Chevrollet, o błękitnej barwie, teraz rdzawo-miedzianej szafie na kołach,poobijanej i zdewastowanej.-Aż dziw bierze że ten samochód nie rozpuści się na deszczu!Stój, jesteśmy.-co obserwujemy?-To...-Roy pokazał na całkowicie łysego staruszka, idącego ulicą....


Sam był w trakcie przywiązywania starca do krzesła, stojącego na środku ciemnego pokoju w piwnicy.-Krzycz Metzger, durny cymbale!Lubisz przynosić pracę do domu, więc pomieszczenie jest pewnie dzwiękoszczelne.No Szwabie, słuchaj.Ja nie zajrzę do chłodni obok, przez co nie będę miał pretekstu by cię zabić na miejscu.-Czego chcesz Roy?-wykrztusił z siebie całkowicie biały ze strachu staruszek Nawet w pomieszczeniu oświetlanym jedynie 12 watową żarówka było widać strach na twarzy dziadka.Sam- wąsacz poszedł na górę, zostawiając tylko ich na dole.Roy wyciągną ze swojej walizki jakieś medykamenty, i zaczą nucić jakąś wesołą melodyjkę, co spowodowało jeszcze większy skok adrenaliny u Metzgera.Metzger już się nie bał- był histerycznie przerażony.Zapewne gdyby nie osiemdziesiątka na karku,rozniósł by więzy, krzesło, i cały dom.Roy w końcu powiedział-Mam informacje, mam ludzi, mam sprzęt.Pytanie: w czym ty możesz mi się przydać?No, przekonaj mnie, bym nie zaćpał tej twojej starej nazistowskiej dupy, nie pomścił tych wszystkich ludzi w obozach koncentracyjnych, na których eksperymentowałeś! Albo, nie trudź się, sam ci powiem rzeźniku.Potrzeba mi wysoko postawionego zdrajcy, kogoś kto mnie wprowadzi do paszczy lwa. Zgodzisz się, po torturach albo przed- dla mnie nie ma różnicy, a dla ciebie?-Metzger tylko przełkną ślinę.Myśli jak stado rozwścieczonych słoni przebiegły mu po myśle. Nagle odnalazł jedną czystą myśl- to nie odwetu ze strony Umbrelii powinien bac się najbardziej.Pocił się jak mysz.Zaś sama decyzja zajęła mu ułamki sekundy...


Major Mori był jednym z tych ludzi którzy byli tak cierpliwi, że aż przerażali tym innych. Przy tym był nieziemsko uparty. Z pochodzenia Japończyk, więc nie znac było na nim piętna czasu, które tak dosadnie odciska się na twarzy człowieka z kontynentu. W slad za nim podążał jego adiutant- także Japończyk, który nigdy się jeszcze nie odezwał kiedy nie był sam na sam z majorem. Byli całkiem podobni- z tą różnicą że major od swojego adjutanta był o wiele zim starszy.-Kapitan Chambers został znaleziony w jego prywatnym mieszkaniu.Ktos upozorował samobójstwo- chciał byśmy myśleli iż się powiesił.-powiedział adjutant do Majora który nawet nie zmienił wyrazu twarzy.-Ponadto doktora Beestona znaleźliśmy po odbiorniku w fabryce olejów-czekał aż Mori zapyta, bo bał się uprzedzić go w jakikolwiek sposób.-Żyje?-adjutant utrzymywał pozycję na baczność.-Tak, jednak został poddany torturom- stracił obydwie ręce, język i połowę prawej strony twarzy wraz z okiem.Nie będzie już użyteczny. Co zalecić by z nim zrobić?-Major Mori popatrzył na Adjutanta.-Mam ważniejsze sprawy.Co z ostanim incydentem w koszarach?Czy zidentyfikowano żołnierzy?--Liczba zwłok się zgadza- nie daliśmy rady zidentyfikować tylko trzech żołnierzy- jednak informacje potwierdziły się- wśród zabitych był dowódca Hunk, oraz trzech żołnierzy z jego oddziału.-odejdź - powiedział Mori.Bezzwłocznie po ukłonie Adjutant odszedł.Mori popoatrzył jeszcze raz przez deszcz na pomnik Ody Obunagi- Jeźdźca z kataną.Mori uśmiechną się i powiedział- a mówiłem- tak jak Oda- ty też nie jesteś nieśmiertelny. Cerberusy zakończyły twa karierę tak jak niegdyś Ninja- zabójcy Ody. Jeszcze tego dnia doktor Beeker znalazł się na stole operacyjnym.....


Rzęch Sama kopcił nimożebnie-Sam,z tego smrodu wnioskuję, że albo benzyna którą zatankowałeś ma ze 200 oktanów, albo silnik zaraz wybuchnie..-kolejna złośliwa uwaga padła na Sama.- Jakiś ty ,,dowciapny"- Lepiej przyjżyj się tamtemu gościowi. Wygląda podejrzanie.-Zaiste Sam jak wino, z wiekiem robisz się coraz lepszy.-Spoglądali na młodego murzyna w czarnej skórzanej kurtce.-Sam nie odjeżdżaj-bądź w pogotowiu.-Wysiadł z rzęcha i podszedł do mężczyzny na ławce na skraju parku.Siedział w cieniu wiekowego drzewa, po lewej stronie pryskała wodą fontanna.Przedstawiała Jednorożca stojącego na dwóch nogach, obok niego leżała jakaś postać w zbroi, zaś pod nią leżał miecz. Po prawej stała rzeźba bohaterki narodowej z XV w.Roy rozejrzał się i przyśpieszył nieznacznie.Wyciągnął zza kurtki chipsy i usiadł obokmurzyna.Chłopak zapytał:-Pan....-Masz broń?-przerwał mu Roy.-Mam- teraz powoli pójdziesz za mną.żadnych pytań, a jak ci powiem wsiądziesz do samochodu.Będziesz wiedział którego.Złapał za broń ukrytą w opakowaniu po chipsach. Nie wyjmując jej, wstał, a za nim chłopak.Choć była szósta, było całkiem dużo ludzi.Kiedy na jego drodze, jakieś 20 m. Przed nim stanął ksiądz, ten bez namysłu wyjął z paczki Ingram UZI i oddał serię strzałów.Po kolei trafieni zostali ksiądz, robotnik z narzędziówką i człowiek w płaszczu W jednym momencie wokół zrobiło się dosłownie gęsto.Nadjechała furgonetka, a zniej wysiedli ludzie ubrani jak zwykli cywile. Wszyscy otworzyli ogień, jednak Roy z chłopakiem już uciekali za bramę po drugiej stronie.Zza kamiennej bramy zaczęli odpowiadać ogniem. Dopiero teraz, nie wiedząc czemu przeczytał zdobiony napis na bramie:"Pokój i piękno ludności Orleanu" . Dwóch wrogów upadło.Jeden, najwyraźniej dowódce zaczął kląć po Rosyjsku.Biegł na nich, co chwila klękając.Roy przyjrzał mu się.Był niezwykle wysoki, ale miał wyraźnie białe od siwizny włosy.Włożył ręce do kieszeni. Szczęściem na czas Zjawił się Sam.Nie goniono ich, Roy zastanawiał się dlaczego.


Następny zakręt i pytanie do chłopaka- Jak się nazywasz?-Rodney Sullivan.Szeregowy.-Sam przystopuj bo krążownik się rozleci.Skręć w jakąś mało uczęszczaną uliczkę.- Wjechali w zaułek kamieniczki w kolorze brązu.-Wysiadamy-Zarządził Roy.-Zmieniamy wóz-Po tym zdaniu twarz sama zbielała.W uliczce pełno było śmieci.Był ranek, więc światło do uliczki nie dochodziło.-Chodź na słówko- powiedział Sam do Roya. Chłopak był ciekaw o czym tak żarliwie debatują.Wolał nie być zbyt dociekliwy.Do jego uszu dochodziły jedynie krótkie urywki monologu Sama:"Wóz.....RacoonCity ....Ratusz......Irons...", oraz późniejszy podniesiony głos Roya:"Do cholery jasnej!..... zamierzałeś mi powiedzieć .... miliony.... dureń.". Wrócili do Rodneya.Sam wsiadł do samochodu. Roy zaczął - chłopcze, Zawieź nas do kwatery-od początku przejażdzki trzymał ręce w kieszeniach.Kiedy odwrócił się plecami do chłopaka, ten wyjął broń i skierował ją w stronę głowy Roya.-Skąd o nas wiedzieliście?!-krzyknął. -od Człowieka z Umbrelli.Wiedzą o was cholernie dużo. Przeszedłem do ciebie przez Arnavisco Santiago, ale z tego co wiem nie żyje. Ty też byś zginął gdybyś o to nie zapytał.Wziął bym cię za człowieka Umbrelli.-W tym momencie Rodney opuścił i schował broń, a Roy zdjął palec ze spustu SigPro w kieszeni.Obaj wsiedli do wozu.-Do kąd?-na 112-odpowiedział chłopak.Tam poznacie resztę.-Wymień kilku, możesz mi zaufaćjesteśmy z tych dobrych- powiedział ze szczerym uśmiechem Roy- Chaves Ding, Andy Pamilo, Barry Burton, Chapelle Marti, Leon Scott Kenedy....-Rodney poczuł się lepiej. Nie wiedział czemu ale ufał im.Jechali ciasnymi uliczkami pięknego miasta, ruchliwego mimo wczesnej pory, jednak stylowego i wyrazistego w architekturze. Miasta goszczącego Joannę'd Arc na początku jej chwały.


Kontakt z autorem: shiru@poczta.fm.

 

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Cookies.

X