|
NEW CONSPIRACY BY AGENTKA
CZĘŚĆ CZWARTA
Alaska, Base 21
- Bądźcie grzeczni i odłóżcie tę broń.- Wesker był coraz bliżej Jill, Chrisa, Rebecci, Rosie i Agnes. Wszyscy oni stali sparaliżowani strachem.
- Valentine i Redfield.- mówił.- Moi najzdolniejsi żołnierze. Zawsze myślący trzeźwo, zachowujący zimną krew. Takich ludzi zazdrościłby mi niejeden generał. Ale oni często wchodzili mi w paradę, krzyżowali moje plany. Denerwowało mnie to, ale wiedziałem że kiedyś spotka ich za to kara. Ale i te plany mi pokrzyżowali. Chambers.- Wesker spojrzał na Rebeccę.- Prawdziwy geniusz. Tak jak Valentine, konsekwentna w swoim postępowaniu, spokojna, trochę strachliwa. No i Rodriguez. Geniusz techniczny. Nigdy do końca nie wiadomo było jak postąpi w danej sytuacji. Tak jak kot, zawsze chodziła własnymi ścieżkami.-
- Uwaga.- rozległ się nagle głos komputera.- Wykryłem nosiciela wirusa T- Veronica. Uwaga, proszę się ewakuować.- Wesker cofnął się o krok.
- Co, Wesker.- odezwała się Jill z ironicznym uśmiechem na ustach.- Pierwszy raz jako cel?-
- Uwaga, zagrożenie biologiczne, uwaga rozpoczynam usuwanie obiektu.-
Z sufitu wysunęło się kilka małych karabinków, których lufy zwróciły się w stronę Weskera.
- Uwaga, namierzyłem cel.-
Wszyscy stali przerażeni. Jedynie Chris zachował zimną krew. Odwrócił się i zobaczył drzwi z pleksiglasu.
- Już, wynosimy się stąd.- wrzasnął.
- Nie!!!- ryknął Wesker. W tym samym momencie dał się słyszeć szum wywoływany przez obrotowe karabinki. Chris i reszta rzucili się w stronę drzwi, a z karabinków poleciał grad pocisków w stronę Weskera. Ten w ułamku sekundy znalazł się tuż przy drzwiach przed którymi przed chwilą zniknęła Agnes, jednak zamknęły mu się one tuż przed nosem. Karabinki zamilkły na moment by zmienić pozycję; Wesker kopnął z całej siły drzwi które najzwyczajniej roztrzaskały się na drobne kawałki i ruszył korytarzem znajdującym się za nimi. Po chwili dotarł do schodów idących w dół i do góry. Uciekinierów nigdzie jednak nie było. Wesker był wściekły, że kolejny raz pozwolił im uciec. Był już tak blisko...
*
W wielkiej hali zebrało się mnóstwo osób, które czekały na przylot samolotu który miał je stąd zabrać. Pozostali przy życiu członkowie zarządu i najważniejsi naukowcy Umbrelli mieli zostać ewakuowani w pierwszej kolejności. Nagle zjawił się Morach w towarzystwie swej sekretarki, Annabel. Młoda dziewczyna była najwyraźniej bardzo dumna z tego, iż szła tuż przy Morachu, on natomiast miał grobową minę. Nie sposób było zauważyć jego zapuchniętych oczu.
- Panie prezydencie...- odezwała się nieśmiało Annabel.- Musi pan coś powiedzieć.-
Morach milczał. Zatrzymał się na chwilę by spojrzeć na zarząd, ale po chwili odwrócił wzrok. Potępienie: jedyne, co widział w ich oczach, ludzi, którym kiedyś ufał i którzy kiedyś mu ufali. Nie, nie jedyne. Było jeszcze coś, czego Morach nie chciał zobaczyć. Pogarda. "Ty żałosny idioto"- to mówiły ich twarze. I wtedy podjął decyzję. Decyzję, która pozwoliła zachować mu resztki honoru. O ile jego honor jeszcze istniał.
- Proszę o ciszę.- zaczął, stając za przygotowaną dla niego mównicą. Wszyscy zwrócili oczy w jego stronę.- Szacowny zarządzie, szanowni pracownicy Umbrella Incorporation. Spotkał mnie wielki zaszczyt: mogłem pracować na stanowisku prezydenta korporacji. Dla niej zrezygnowałem ze wszystkiego, oddałem całe moje życie. Nie byłem nigdy jednym z Was, nigdy niczego nie stworzyłem, nigdy nie pracowałem nad żadnym wirusem. Byłem tylko psychiatrą zajmującym się lady Spencer. Uzyskałem przychylność wielkiego lorda Spencera, zostałem szefem Base 21. A potem zapragnąłem mieć więcej. Tak, to ja kazałem zabić Alexię Ashford. To ja kazałem zniszczyć bazy we Francji i na Syberii. Ale przeliczyłem się. To przeze mnie Umbrella umiera. Muszę ponieść karę. Zostanę tu do końca. Umrę wraz z Base 21. Umrę wraz z lady Spencer.- po sali przeleciał szmer.- Oddałbym życie za lady Spencer, ale nie zrobię już dla niej nic. Jej mutacja już się rozpoczęła. Ona umrze i ja umrę razem z nią.- zakończył.
- P- panie Morach...- jęknęła Annabel.- Pan nie może...-
- Już zdecydowałem.- powiedział dumnie Morach. - Ja nie rzucam słów na wiatr.-
- Panie prezydencie.- odezwał się agent Smith. - Byłbym zaszczycony, gdybym mógł towarzyszyć panu w ostatnich chwilach.-
- Ja... ja t- też.- zachlipała Annabel.
- Nie.- Morach uśmiechnął się słabo, kładąc rękę na ramieniu agenta.- Wy musicie uciec. Annabel, czynię cię odpowiedzialną za ewakuację personelu. Żegnajcie.- to mówiąc ruszył w stronę wyjścia. Wszyscy stali przez chwilę w milczeniu, odprowadzając go wzrokiem. Ciszę przerwał głośny płacz Annabel.
*
Tymczasem Jill, Chris, Rebecca, Agnes i Rosie dotarli na najwyższe piętro. Wszyscy byli zmęczeni i przerażeni.
- To ostatnie piętro.- oznajmiła Agnes.- Musimy dotrzeć na dach. Stamtąd, korytarzem wydrążonym w skale dojdziemy do szybu.-
- Mamy na karku Weskera, a przed sobą pewnie chmarę zombiech.- westchnęła Rosie.- Bardziej jednak obawiam się tego pierwszego.-
- A ja obawiam się o ciebie, Rosie.- powiedziała Jill.- Musisz bardzo cierpieć.-
- To nic w porównaniu z tym, co mnie czeka. Kiedy zacznę się mutować, do dopiero będzie.-
- Nie mów tak, Rosie.- wzdrygnęła się Rebecca.
- Uwaga.- odezwał się dobrze im znany głos komputera.- Skażeniu Sektora 19- 100%, skażenie Base 21- 85%. Uwaga, wykryłem nosiciel a wirusa T-Veronica. Uwaga, zasilanie- 25% -
- Cholera.- zaklął Chris.- Musimy się spieszyć zanim on całkowicie wyłączy zasilanie.-
- Słyszeliście?- zapytała Jill.- Ponad 3 bazy jest zakażone!-
- Hombre, chica!- wrzasnęła Rosie.- Komputer chce zrobić ze mnie pieczoną Meksykankę, a wy się przejmujecie tym siedliskiem zła?! Zwalamy stąd!-
Nikt nie zdążył nawet zareagować, gdyż gdzieś w dole rozległy się kroki.
- Wesker...?- szepnęła Rebecca.
- Idziemy!- Agnes podeszła do drzwi nacisnęła guzik obok nich. Skrzydła leniwie nie rozsunęły i cała piątka wbiegła do dużego magazynu.
*
Meredith szła powoli poprzez opustoszałe, nie licząc wałęsających się w poszukiwaniu mięsa zombiech, ulice Base 21. Bała się tego co się dzieje z jej ciałem, jej zmutowana ręka dziwnie ją bolała, a z barku wystawał jej kawałek jakiegoś pancerza, który rozerwał w tym miejscu jej jedwabną suknię. Ale ona teraz nie myślała o sukni. Czuła, że śmierć jest coraz bliżej, ale o dziwo tego się nie bała. Nie mogła się tego doczekać. Wiedziała, że spotka się ze swoim ukochanym dziadkiem.
Z Ozwellem Spencerem.
Z mamą. Z Evelyn Brayerson.
Z tatą. Z Edmundem Brayersonem.
Z Alfredem Ashfordem.
Z Alexią Ashford.
Z tą parą zboczonych idiotów.
Meredith zatrzymała się. Pierwszy raz wyraźnie usłyszała jakiś drugi głos. Dochodził gdzieś z jej podświadomości.
Para zboczonych idiotów.
Opętana kretynka.
Transwestyta.
To mnie należał się fotel prezydenta, nie im.
- NIE!!!.- wrzasnęła łapiąc się za głowę.- Nie chcę tego słuchać!-
Usłyszała jakiś jęk i poczuła odór gnijącego ciała. Odwróciła się i zobaczyła 3 zombie.
- Odejdźcie ode mnie!.- krzyknęła i potężnym zamachem swojej dłoni z której sterczały ogromne kolce, ścięła głowy 3 trupom.
To ja jestem wyżej urodzona.
To ja jestem lepsza.
To ja jestem wnuczką lorda Spencera.
*
W magazynie panowała przeraźliwa ciemność. Wszyscy mrużyli oczy, by dostrzec cokolwiek, jednak ich wzrok nie był w stanie przebić się przez gęsty mrok. Jill odruchowo przysunęła się do Chrisa. Ten objął ją i przytulił. Wszędzie roznosił się ohydny zapach krwi i... śmierci. Wszyscy stali blisko siebie, czekając, aż ich wzrok przyzwyczai się do ciemności.
- Agnes.- szepnęła Rebecca.- Czy nie da się tu zapalić światła?-
Agnes nie odpowiedziała nic; jej dłoń powędrowała w stronę załącznika. Nagle grobową ciszę przerwała seria dziwnych dźwięków: plask, plask, plask... Razem z tymi odgłosami pojawiła się odpychająca woń zgnilizny. Jill z drżącym sercem przysłuchiwała się tym dźwiękom. Dopiero po dłuższej chwili odkryła że tym "plasknięciom" towarzyszą ciche szurnięcia. Jakby pazury szorowały o metal.
Lickery.
- Jezu, Chris, słyszysz to?- wyjąkała.
- Słyszę.- odparł.- Odsuń się do tyłu.-
- C- co to jest?- zapytała Rebecca.
- Odsuń się.- warknęła do niej Rosie. Jej wzrok był już przystosowany do ciemności, choć nie wiedziała od czego: od zbyt długiego siedzenia w izolatce, czy dzięki działaniu wirusa. Dobrze widziała wielkie ciemne kształty posuwające się wzdłuż sufitu, widziała, że są w połowie drogi do nich. W ogóle widziała wszystko wokół. Zrobiła krok w przód i zrównała się z Chrisem, za którego plecami chowała się Jill.
- Nadchodzą...- powiedziała.
- Ale kto?- zdenerwowała się Rebecca.
- Nasi zmutowani bracia...- to stwierdzenie Rosie jeszcze bardziej ją przeraziło.
W tym momencie Agnes natrafiła na załącznik i zawieszone u sufitu neony zaczęły się, jeden po drugim, zapalać. Oczom wszystkich ukazał się przerażający widok: po suficie "szła" cała chmara Lickerów, było ich około pięćdziesięciu, wszystkie z językami jak jaszczurka i mózgami na wierzchu. Rebecca wrzasnęła przeraźliwie, a Rosie przeładowała broń.
- Nie!.- Jill złapała ją za ramię.- Nie uda się nam, jest ich za dużo!-
- To co chcesz zrobić?- spytała Rosie. Jill rozejrzała się dookoła, jakby odpowiedź była wypisana gdzieś na ścianie, gdy Chris krzyknął:
- Tędy!- to mówiąc wskazał na kratę w suficie. Jill natychmiast rzuciła się po jakąś paczkę i podstawiła ją pod kratę. Wspięła się na nią, otworzyła kratę, chwyciła się krawędzi i podciągnęła się do góry. Za nią weszła Rosie, Rebecca, którą trzeba było podsadzić i na końcu Chris. Wychylił się jeszcze żeby zamknąć kratę i zarejestrował fakt że Lickery są tuż pod nimi.
- Szybko!- krzyknął do Jill.- Oni są tuż pod nami !-
Zaczęli się czołgać w malutkim tuneliku dla przewodów elektrycznych. Światło wypełniające tunel pochodziło gdzieś z dołu, jakby lampy były wmontowane w podłogę. Korytarz zdawał się nie mieć końca. Jill odwróciła się by zobaczyć czy nie zostawiła głęboko w tyle, gdy usłyszała ogłuszający huk. Odwróciła się i zobaczyła olbrzymie szpony wystające z podłogi. Stała tak przez chwilę, kompletnie sparaliżowana strachem; wielkie, pokryte zakrzepłą krwią i błoną pazury budziły w niej lęk. Dopiero gdy zniknęły, zrozumiała, że musi się ruszyć, inaczej następnym razem się na nie nadzieje. Jill przycisnęła się plecami do jednej ze ścian tunelu, na sekundę przed tym, jak w miejsce gdzie przed chwilą był jeszcze jej brzuch pojawiły się pazury. Krzyk Rebecci był dla niej jasnym sygnałem, że i na końcu się coś dzieje. Pazury ponownie się wycofały i tym razem przebiły metal tuż przed twarzą Jill.
- Rusz się, do jasnej cholery, to coś cię wyczuwa!- warknęła Rosie. Wystarczyła chwila, żeby Licker wbił swoje drugie szpony w podłogę pod ręką Rosie. Jeden z pazurów wbił się w jej rękę równolegle do kości. Rosie podniosła ją do góry, a z dziury zrobionej przez szpon chlusnęła krew. Po chwili fragment podłogi między nią a Jill odpadł i poleciał w dół. Jill przeczołgała się na drugą stronę wyrwy, naprzeciwko Rosie i wyciągnęła swoją berettę. W szparze ukazała się twarz poczwary. Chwycił się krawędzi, by podciągnąć się do góry, jego pazury ślizgały się po metalu, a jego język wystrzelił do góry. Rosie złapała go i kiwnęła na Jill. Ta przyłożyła lufę pistoletu do czoła (jeśli można to tak nazwać) Lickera i strzeliła. W dłoni Rosie został kawałek języka potwora.
- Dam to Weskerowi żeby wiedział jak długi ma być jego mały- powiedziała.
W normalnej sytuacji Jill roześmiałaby się, ale teraz odwróciła się i ruszyła do przodu, reszta za nią. Całą drogę towarzyszyły im głuche szurnięcia. W miarę jak posuwali się do przodu, tunel zaczynał robić się coraz wyższy i w końcu dotarli do miejsca gdzie mogli stanąć wyprostowani.
- Wszyscy cali?- spytała Jill.
- Wszyscy cali.- przytaknął Chris.
- Rosie?-
- Zagoiło się jak na psie.- odparła Rosie zapinając ostatni guzik swojej szpitalnej koszuli.- Wiesz, głupi ma zawsze szczęście. Agnes, a nie mogłaś mi dać sukni wieczorowej.- powiedziała z przekąsem.
Agnes nie odpowiedziała jej, tylko schyliła się i zajrzała w głąb korytarza.
- Nie pójdą za nami.- Chris jakby czytał w jej myślach.- Ten otwór jest za mały.-
- A co to dla nich...?-
Chris przyklęknął i przyłożył ucho do podłogi.
- Pod nami jest cicho.- stwierdził.
Jill zrobiła mały krok w tył, by oprzeć się o ścianę. Jej stopa natrafiła jednak na coś twardego. Była to kłódka.
- Patrzcie, jest krata!- krzyknęła.
- Ale na kłódkę. A my nie mamy klucza.- jęknęła Rebecca.
Chrsi westchnął, podniósł się z podłogi, wyciągnął pistolet i skinął głową na Jill. Ta odsunęła się, a Chris wystrzelił. Kłódka najzwyczajniej rozprysła się.
- A musimy go mieć?- zwrócił się do Rebecci, po czym podniósł kratę.- Schodzimy na dół.-
Gdy zeszli na dół, znaleźli się w małym pomieszczeniu, wypełnionego jakimiś pakunkami. Były tu tylko jedne drzwi- te od pomieszczenia z Lickerami.
- Jak się dostaniemy na dach?- zapytała Jill.
Agnes rozejrzała się. Za stertą pudeł znajdowała się drabinka wychodząca przez drugi otwór w suficie, zakryty teraz klapą.
- Musimy odsunąć te paczki.- zadecydowała.
- Oto nasza droga do wolności.- powiedział Chris biorąc do ręki pierwszą z brzegu paczkę.
*
Nie czuła już nic i nie rozumiała już nic. Jej umysł już tylko chwilami odzyskiwał świadomość. Wtedy coś w niej krzyczało: "Nie chcę umierać!" Z jej oczu płynęły grube łzy i nerwowo łapała powietrze, jakby było one synonimem życia, które z niej ulatywało. Coś rozsadzało jej głowę od środka, tak, że czasami robiło jej się ciemno przed oczami. Miała zawroty głowy i zbierało jej się na wymioty. Wiedziała jedną rzecz: że to nie jest zwykły atak i ze od tego nie ma odwrotu. W końcu nadszedł ten moment kiedy odejdą wszystkie zmartwienia i nic nie będzie już ją bolało, bo wszystko się skończy. Nareszcie będzie z dziadkiem. Myślała o tym jak dużo ludzi oddało życie za Umbrella'ę. Teraz była jej kolej. Dotarło do niej, że nie powinna wtedy brać tej kapsułki do ręki, ona była przecież potrzaskana, pamiętała ten ból, gdy się skaleczyła i to mrowienie, kiedy ta różowa substancja zetknęła się z jej raną. Teraz T- Veronica Virus płynie w jej żyłach i zabija ją, wirus powstały z Wirusa Matki; wszystko zaczęło się od Matki. Alexia zginęła przez T- Veronicę, więc zginie i ona. Chciała cofnąć czas, gdyby tylko mogła, wtedy nigdy, przenigdy nie poszłaby do laboratorium D i nigdy nie wzięłaby tej ampułki. Ale nawet ona nie może cofnąć czasu. To, co się teraz dzieje jest nieodwracalne. Musi przygotować się na spotkanie ze swoim Bogiem.
Dotarła wreszcie do Sektora 19. Ból stał się nie do zniesienia. Przewróciła się, trzymając się za głowę Ostatnią rzeczą, jaką była w stanie przytomnie zarejestrować, było to, że coś dzieje się z jej ręką i szyją. Krzyczała, ale przecież nikt jej nie słyszał. Aż w końcu jej własny głos stał się dla niej obcy, jej ciało nie było już jej ciałem. Meredith Spencer nie była już człowiekiem.
*
Kiedy ostatni samolot z personelem Umbrelli na pokładzie wylatywał z Base 21, Elliot Morach siedział w swoim gabinecie. Wiedział, że teraz jest już sam, nie licząc Weskera, Meredith, Jill, Chrisa, Agnes, Rosie i Rebecci. Rozejrzał się po swoim gabinecie. Miliony badaczy Umbrelli marzyło o tym, by siedzieć w tym gabinecie, za biurkiem Roentgena z plakietką "The General Umbrella Incorporation President". Wielu o wiele lepszych ludzi od niego. Na przykład William Birkin. To w końcu on stworzył G- Virusa. A kto rozkazał go wyeliminować? Kto podszepnął Alfredowi Ashfordowi żeby wysłał specjalny oddział do fabryki w Raccoon? On, Elliot Morach. Rozkaz brzmiał: "Odebrać dr Williamowi Birkinowi efekt jego pracy wirus G, w razie gdy będzie stawiał opór usunąć go." Birkin był zagrożeniem dla korporacji, ta suma pieniędzy, którą dostał w spadku od Spencera na prowadzenie dalszych badań chyba uderzyła mu do głowy. Tak jego trzeba było wyeliminować, najbardziej ze wszystkich.
- "Ale jak ja doszedłem do władzy?"- pomyślał Morach.- "Zabiłem ludzi, którzy stawiali mi opór, zabiłem Williama Birkina, a także Alfreda Ashforda i Alexię Ashford i tyle znakomitych osobistości. Lord nie tolerował czegoś takiego. Nawet nie jestem biochemikiem, tylko psychiatrą."-
- Kim ja w ogóle jestem?- zapytał głośno.- Cholera, zwykłym ścierwem.-
*
Z dachu Sektora 19 roztaczał się wspaniały widok na Base 21. Teraz, to niegdyś tętniące życiem podziemne miasto wyglądało na martwe.
- Co się stanie z bazą?- zapytała Jill.
- To co zawsze.- odparła Agnes.- Kiedy wszyscy się ewakuują, nastąpi...-
- Uwaga.- przerwał jej grobowy głos komputera.- System autodestrukcji został uruchomiony. Pozostały czas do autodestrukcji 30 minut. Cały personel i straże powinny niezwłocznie się ewakuować. Uwaga otwieram drzwi do szybu ewakuacyjnego.-
- Pan prezydent zostawił nam wybuchającą niespodziankę.- westchnęła Jill.
W tym samym momencie rozległo się głuche szurnięcie, pochodzące gdzieś z tyłu. Wszyscy obrócili się i zobaczyli otwierające się, wbudowane w ścianę groty drzwi. Znajdowały się one na drugim końcu groty.
- Musimy się pośpieszyć!- powiedział Chris i zrobił krok do przodu. Gdy tylko to uczynił, stało się coś niezwykłego. Rozległ się huk i coś rozwaliło "podłogę" od dołu i stanęła przed nim. Tym czymś był... Wesker.
- Efektowne wejście, Wesker.- zauważyła ironicznie Jill.- Myśleliśmy, że zobaczymy cię w trochę bardziej rozczłonkowanym stanie.-
Wesker "podleciał" (bo inaczej nie można tego nazwać) i uderzył ją z taką siłą że poleciała kilka metrów w prawo. Zanim Chris zdążył zareagować, oberwał tak samo jak Jill. Teraz Wesker zbliżył się do Rosie, za której plecami kryły się Agnes i Rebecca.
- Odsuń się, Rodriguez.- warknął.
- Jak chcesz żebym się odsunęła, to podejdź tu, i mnie przesuń.- powiedziała.
Wesker najwyraźniej nie miał ochoty na takie zabawy, bo podbiegł Rosie i złapał ją za szyję. Rzucił nią za siebie i ruszył w stronę Agnes i Rebecci.
- Nie...nie zbliżaj się Wesker.- przemówiła trzęsącym głosem Agnes.
Wesker uśmiechnął się pobłażliwie i zrobił kolejny krok. Agnes i Rebecca zatrzymały się tuż nad krawędzią dachu. W tym samym czasie Rosie zdążyła zebrać się z podłogi i podbiegła do Weskera. Uderzyła go w tył głowy, tak że ten upadł na podłogę. Zebrał się powoli i spojrzał na nią. Rosie odruchowo skuliła się i cofnęła o jeden krok. Podbiegł do niej i uderzył ją w brzuch, tak że wyleciała na pobliską stertę pudeł.
- Zniszczę cię.- Wesker był już tak wściekły, że chyba nic nie było go w stanie rozsierdzić bardziej.- Zniszczę was wszystkich. Nawet sobie nie wyobrażasz, jak ja was nienawidzę.-
- Daj spokój, Wesker.- Rosie powoli podniosła się. W jej oczach nie było już strachu, a jej głos stał się pewny. - Twój czas już się skończył.-
- Nagle zrobiłaś się taka przyjacielska?- powiedział z tym swoim ohydnym uśmiechem na twarzy.- Czemu wcześniej taka nie byłaś? Czemu wcześniej nie powiedziałaś im o moim spisku?-
- Zamknij się, Wesker.- wysyczała.
- Rosie, o czym on mówi?- zapytała zszokowana Rebecca.
Wesker otworzył usta żeby "wsypać" Rosie, ale ona mu przeszkodziła.
- Błagam cię, nie mów im tego.- ścisnęła swoje powieki, ale i tak z jej oczu popłynęły łzy.- Wesker, nie rób tego.-
- Wasza droga przyjaciółka od początku wiedziała o moich zamiarach.- Wesker był nieubłagany.- Powiedziałem jej o moich zamiarach wobec was. Rosie była moją kochanką. Moją prywatną dziwką.-
- R- rosie, czy to prawda?- dobiegł ich głos Jill. Stała na chwiejących się nogach i patrzyła na nich przerażonym wzrokiem.
- Ten chuj mnie szantażował.- Rosie starała się opanować swoje łzy.- Powiedział, że jeżeli coś powiem, to wrócę z powrotem na... do...na...-
- Do burdelu żeby puszczać się z byle kim.- "wyręczył" ją Wesker.
- ZAMKNIJ SIĘ!!!- ryknęła Rosie.- To TY ich zabiłeś, nie ja! Mnie tam NIE było, ale Ty tam byłeś! Byłeś i w każdej chwili mogłeś ich uratować! Ale ty tego nie zrobiłeś! I co?! Oni umarli w imię tych twoich pierdolonych idei. Spójrz!- Rosie wskazała ręką na Base 21.- To zaraz wyleci w powietrze i raz na zawsze umrze ta twoja pierdolona korporacja! Chcesz nas zabić dlatego że ratując własne życie zniweczyliśmy twoje plany?! Wiesz, co?! Trzeba być skończonym kretynem, żeby dać się zabić przez własnoręcznie wypuszczonego potwora! NIENAWIDZĘ CIĘ!!! -
Wesker zaczął się histerycznie śmiać. Rosie była bliska obłędu; patrzyła się to na Jill, to na Chrisa, jakby prosiła ich by coś zrobili żeby Wesker wreszcie się zamknął. Bała się, że oni jej teraz nienawidzą, żadna wymówka jej nie usprawiedliwi. Rosie minęła Weskera i ruszyła w ich stronę, ale potknęła się i upadła. Jill podbiegła do niej, a ona przytuliła się do niej. Jill miała mieszane uczucia : z jednej strony miała żal do Rosie, że nie ostrzegła ich, a z drugiej wiedziała, że gdyby jednak wydała Weskera musiałaby ciężka za to zapłacić.
- Jesteś żałosny Wesker.- powiedziała Jill.- Teraz chcesz wszystko zrzucić na nią? Ile było ludzi na świecie, którzy o tym wiedziało? Tylko ty? A może ty i dziesiątki innych ludzi z Umbrelli. Może gdyby Rosie nas wtedy ostrzegła, byłoby nas teraz 12, ale za to Umbrella nadal prowadziłaby te swoje przeklęte eksperymenty i ginęłyby setki niewinnych ludzi. Nie chcę wiedzieć co było między tobą a nią, nie chcę wiedzieć co miałeś na myśli gdy mówiłeś że Rosie wróci do burdelu i będzie puszczać się z byle kim; obchodzi mnie tylko jedno, żebyś zostawił nas w spokoju!-
- Nigdy nie zostawię was w spokoju.- rzekł Wesker.- Jesteście moim nieskończonym zadaniem. Kiedy prowadziłem was do rezydencji Spencera, prowadziłem was na śmierć, w moich planach nie było miejsca na ocalałych. W pokoju Tyranta popełniłem przez was błąd, błąd, który kosztował mnie całą moją ludzkość. Dlatego gdy traciłem przytomność, obiecałem sobie, że się na was zemszczę. -
- Potraktowałeś nas jak zwierzęta, a nie jak ludzi.- wtrącił się Chris.- Wpajałeś nam swoje zasady, uczyłeś nas jak postępować na polu walki. Po co? Po to, żeby do cholery, móc nas potem zaprowadzić na rzeź?-
- Nie planowałem tego od początku.- Wesker zdjął swoje okulary.- Chciałem z was zrobić dobrych żołnierzy, ale później znalazłem dla was inne... zastosowanie.-
- Ty...- Chris chciał się rzucić na Weskera, ale Agnes i Rebecca go powstrzymały.
- Jesteś nikim.- wycedziła Jill.- Nie, powiem ci kim jesteś. Wiesz kim, Wesker?- podniosła się, a Rosie uczepiła się jej nóg.- Jesteś zwykłym, sprzedajnym skurwielem.-
Wszyscy byli zaskoczeni wypowiedzią Jill, a najbardziej ona sama. Nikt dotąd nie słyszał tak mocnych słów w jej ustach. Wesker zmarszczył brwi; miał ochotę ją zabić, ale została jeszcze Rosie, a on wiedział, że to jej musi pozbyć się najpierw.
- Nie chcę żebyście źle o mnie myśleli.- zaszlochała Rosie.- Nie chcę żebyście mnie nienawidzili. Byliście moimi jedynymi, prawdziwymi przyjaciółmi. Błagam, wybaczcie mi.-
- Nie mamy do ciebie żalu, Rosie.- przemówił do niej ciepło Chris.- To nie ty jesteś winna. Jedynym winnym jest Wesker.-
- Uwaga, pozostały czas do autodestrukcji 15 minut.- oznajmił komputer.
- Pozwól im iść.- poprosiła Weskera Rosie, wstając.- Niech chociaż oni ocaleją. To mojej śmierci chcesz, to ja cię zdradziłam.-
- Kiedyś byłaś mi bardzo bliska.- Wesker ujął jej twarz w dłonie.- Ale mnie zdradziłaś.-
- Tak.- przyznała.- Zdradziłam cię. Ale ty, zrobiłeś to pierwszy z Adą Wong.-
- Pozwolę im odejść, pozbędę się ciebie, a potem odnajdę ich i zabiję.-
- Nie zapominaj, że ja też mam taką siłę jak ty.- przypomniała.
Wtem rozległ się huk i spod "ziemi" wyrósł wielki mutant z olbrzymimi szponami i czymś co przypominało pancerz na całym ciele i z jakimiś dziwnymi "odrostami" wijącymi się na głowie. Tu i ówdzie na zrogowaciałej skórze wisiały kawałki czarnej tkaniny. Chris już widział raz coś takiego: podczas pierwszej fazy mutacji Alexii Ashford. Teraz była to Meredith Spencer.
- Meredith!- krzyknął przerażony Wesker.
Mutant skierował swój wzrok w jego stronę i wyciągnął swoją prawą rękę przed siebie i zacisnął pięść i z nasad palców wyleciały 4 ostre kolce. Wesker uchylił się, a zmutowana Meredith podbiegła w jego stronę.
- Wynoście się, już!- krzyknęła Rosie do pozostałych. Potwór odwrócił się w jej stronę i zanim Rosie zdążyła zareagować jeden z kolców przebił na wylot jej brzuch. Jej organizm próbował zaleczyć ranę, ale tkwiący w niej szpikulec uniemożliwiał to.
W tym czasie, wykorzystując nieuwagę Weskera, Jill i reszta ruszyli w stronę wejścia do szybu. Pierwsza biegła Agnes, za nią Rebecca, a na końcu Chris, który ciągnął opierającą się Jill.
- Chodź.- krzyknął, gdy Jill po raz kolejny odwróciła się.
- Czy nie dotarło do ciebie, że nie mogę jej zostawić?!- wrzasnęła Jill.
- Błagam cię, chodź.- jęknął.- Wiem, że kochasz ją jak siostrę i że jest twoją najlepszą przyjaciółką, ale lepiej zrobisz, kiedy ją zostawisz.-
Jill ostatni raz spojrzała w stronę Rosie, która leżała na podłodze i na Weskera, który bawił się z Meredith w śmiertelnego berka.
- Żegnaj, Rosie.- szepnęła.
Tymczasem mutant zauważył ich zniknięcie i ruszył za nimi, zostawiając w spokoju Weskera i umierającą Rosie. A w korytarzu w ścianie zniknęli przed chwilą Jill i Chris, zostawiając za sobą, raz na zawsze, Rosie.
*
Rosie leżała w kałuży krwi, trzymając się za kolec i usiłując go sobie wyciągnąć. Wesker podszedł i stanął nad nią.
- Musisz się bardzo cieszyć.- powiedziała, a z kącika jej ust popłynęła strużka krwi.- To koniec głupiej Rosie Rodriguez. Tego właśnie chciałeś.-
Wesker uklęknął przy niej i pogładził ją po twarzy, a potem delikatnie uniósł jej głowę i zaczął spijać krew z jej ust. Rosie nie miała siły, by zaprotestować.
- Mogłabyś mieć wszystko, gdybyś mnie nie zdradziła. Ale ty wolałaś działać przeciwko mnie. Gdyby moja misja w Spencer Estate zakończyła się sukcesem, miałbym teraz konto w banku szwajcarskim, a na nim 10 mln dolarów.-
- Przecież Tyrant cię nie zabił.- mówiła cicho.- Czemu nie dałeś mi znaku życia, wtedy wiedziałabym że żyjesz i czekałabym na ciebie. Ale ty znalazłeś sobie inną, a teraz masz pretensje.-
- Myślisz, że coś czułem do Ady Wong?- skrzywił się.- Ona była tylko narzędziem w moich rękach, robiłem z nią co chciałem, tak jak kiedyś Spencer robił to ze mną. Myślisz, że rozpaczałem, po tym jak ukręciłaś jej kark? Myślisz, że byłbym w stanie pokochać kogoś drugi raz, tak jak kochałem Eileen, kobietę, która dała mi Sarah, moje jedyne dziecko? To po ich śmierci tak się zmieniłem. -
Chciała coś odpowiedzieć, ale ból zaczął stawać się nie do zniesienia.
- Zabij mnie.- poprosiła Rosie.- Wiem, że wolałbyś patrzeć na moje cierpienie, ale choć raz zrób coś dla mnie. I tak długo męczyłam się z tym świństwem w moich żyłach. Czemu ty możesz z tym żyć?-
Twarz Rosie wykrzywił grymas bólu.
- Tyle mi zawdzięczasz, a ty życzysz mi śmierci? Gdyby nie ja nadal sprzedawałabyś się.- przypomniał.- A mnie wystarczyło kilka minut rozmowy z tobą żeby odkryć, że jesteś o wiele więcej warta niż wszystkie dziwki razem wzięte. Zabrałem cię ze sobą, załatwiłem lewy certyfikat i załatwiłem pracę w R.P.D. Gdybyś tylko została ze mną mogłabyś zajść naprawdę wysoko. Może pracowałabyś nawet w korporacji...- Wesker zwiesił na chwilę głowę, by po chwili wstać i wyciągnąć berettę.
- Żegnaj.-
Pocisk trafił w sam środek czoła Rosie. Jej twarz znieruchomiała; jej oczy i usta pozostały otwarte. Wesker pochylił się by je zamknąć.
- Teraz, gdy już mnie nie słyszysz, mogę ci powiedzieć, że niedługo dołączę do ciebie, a tam już nas nikt nie rozdzieli.-
*
Tymczasem uciekinierzy pokonali korytarz i wkroczyli do wysokiej hali, która służyła jako sala odpraw. Wszędzie stały biurka i szafy pancerne, a nad wielkimi drzwiami wyjściowymi widniało wielkie logo Umbrelli z napisem: "Nasza praca- Waszą przyszłością" w środku. Chrisowi skojarzyło się to z napisem "Praca czyni wolnym" na bramie do jednego z obozów koncentracyjnych. Przypomniało mu się również jak Forest Speyer nazwał kiedyś Weskera "Nieślubnym synem Hitlera". Nagle rozległo się przerażające ryknięcie i tuż przed nimi wylądowała Meredith. Agnes i Rebecca uciekły w stronę szybu, a Jill i Chris rzucili się do tyłu. Ledwo jednak to zrobili, a zobaczyli wchodzącego do sali Weskera. Meredith ruszyła w ich stronę, jednocześnie zbliżał się do nich Wesker.
- Teraz już mi nie uciekniecie.- zaśmiał się.
Chris chwycił Jill za rękę i odwrócił się w stronę potwora. Meredith w odpowiedzi wyciągnęła swą uzbrojoną rękę i 4 ostre kolce pomknęły w ich stronę. Chris odciągnął Jill na bok i oboje przeturlali się pod jedną ze ścian. Również Wesker uniknął spotkania z kolcami. Mutant najwyraźniej nie zauważył ich przyciśniętych do ściany i ponownie wycelował w Weskera. Ten spojrzał nerwowo w ich stronę, ale już sekundę później biegł po ścianie, równolegle do podłogi, uciekając przed serią śmiercionośnych cierni, wyrzucanych z prędkością karabinu maszynowego. Kiedy po kilku takich seriach nie udało jej się go zranić, "postanowiła" użyć innego sposobu. Podbiegła do niego równie szybko jak on to potrafi , chwyciła go za gardło i rzuciła za siebie uderzając nim o przeciwległą ścianę. Uderzenie było tak silne, że ściana trochę się rozkruszyła. Zanim Wesker zdążył się zebrać, długi kolec przebił jego gardło. Próbował je sobie wyciągnąć, ale nie mógł, miał wrażenie jakby kolec zakorzenił się w jego gardle. W tej samej chwili Meredith skuliła się w pół, a z jej pleców wystrzeliły dwa wielkie, mrówcze skrzydła. Mutowała się w zupełnie inny sposób niż Alexia. Jej ręce urosły do rozmiarów rąk Tyranta, a palce zamieniły się w olbrzymie pazury.
- O mój Boże!-
Potwór obrócił się i spostrzegł, że w drzwiach stoi dr Capman. Agnes stała sparaliżowana strachem na widok drugiej fazy mutacji Meredith.
- Wynoś się stąd!- wrzasnął Chris.
Ale było za późno. Meredith w ułamku sekundy pokonała odległość dzielącą ją a Agnes i wbiła swe wielkie pazury w jej brzuch. Dr Capman upadła na kolana i podniosła głowę, patrząc na Meredith. Mutant stał i patrzył na nią, a jego oczy wydawały się być myślące; jednak były to tylko pozory.
- No zabij mnie, pieprzona suko.- wycharczała Agnes.
Meredith wbiła swe szpony z jej gardło i podnosząc rękę do góry, wyrwała jej głowę. Głowa potoczyła się od ciała Agnes, a jej martwy korpus upadł z plaskiem na podłogę.
- Chryste...- jęknęła Jill.
Meredith zwróciła się w ich stronę. Jill chciała uciec, ale Chris ją przytrzymał.
- Nie ruszaj się.- syknął.
Jill była przerażona. Nie miała pojęcia co on planuje, ale zamknęła oczy i przylgnęła do niego mając nadzieję, że Chris wie co robi. On tymczasem powoli wyciągnął pistolet i wycelował gdzieś w górę.
- Proszę się przygotować do kąpieli panienko Spencer.- powiedział i wystrzelił w zawór znajdujący się na wielkiej rurze przebiegającej wzdłuż sufitu.
Z odstrzelonego kurka wprost na Meredith poleciała fala jakiejś zielonej cieczy. Pod wpływem siły uderzenia mutant upadł na podłogę. Musiała to być jakaś substancja żrąca, gdyż ciało potwora zaczęło się rozpuszczać. Chris wstał i zaczął do niego strzelać. Jill zrobiła to samo. Meredith powoli wstała.
- Nie przestawaj, dopóki nie padnie.- krzyknął.
Kule przeszywały ciało Meredith jedna za drugą. Dziwnie zabarwiona krew i skóra odpryskiwały na przemian. W niektórych miejscach widać było już kawałki szkieletu. Mimo tego Meredith nadal podążała w ich kierunku. Kiedy Jill chciała wymienić naboje, Chris zatrzymał ją.
- Poczekaj.-
Pojedyncze kawałki ciała Meredith odpadały na podłogę, substancja "przegryzła się" do jej i tak obumarłego mózgu. Zatoczyła się, ale udało jej się utrzymać się na nogach i zachować pion. Wyciągnęła przed siebie swoją pięść i wycelowała Jill. Chris nakazał jej gestem ręki cofnąć się. Niepotrzebnie. Mutant rozłożył swoje owadzie skrzydła, wydał z siebie przeciągły jęk i upadł: na kolana, a potem na twarz. Jill i Chris odetchnęli z ulgą. Teraz wystarczyło tylko uciec. Ale kiedy skierowali swe kroki w stronę wyjścia, dobiegł ich odpychający odgłos rzężenia. Odwrócili się i zobaczyli Weskera z ciągle tkwiącym kolcem w gardle klęczał i najwyraźniej próbował zwymiotować. Jill i Chris spojrzeli na siebie. Nie potrzebowali słów żeby się zrozumieć. Jak na komendę wyciągnęli broń i zaczęli się zbliżać do niego. Wesker próbował się cofnąć do tyłu, ale był zbyt słaby by to zrobić.
- Nie zrobicie tego.- wycharczał, a z jego ust popłynęła fala krwi zabarwionej na niebiesko, tak jak u Meredith.
- Założymy się?- spytała Jill bez cienia emocji.
- Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak bardzo chciałem cię zabić, Wesker.- mówił przez zaciśnięte żeby Chris.
- Zobaczysz jak to jest umierać, kiedy nikt ci nie pomaga.- powiedziała Jill.- Tak jak Aiken, Sullivan, Speyer, Frost i Marini. Od S.T.A.R.S. za S.T.A.R.S., Wesker.-
Dwa strzały padły równocześnie i dwie kule wbiły się w pierś Weskera. Jill wystrzeliła jeszcze jedną, i następną kule, tak samo jak Chris. Obydwoje wstrzelili w nie go całe dwa "magazynki". Wesker leżał w kałuży krwi. Jill i Chris patrzyli na jego ciało, wyraźnie uszczęśliwieni , jakby wreszcie zostali uwolnieni od wielkiego ciężaru.
- Wszystkiego najgorszego z okazji śmierci, Wesker.- szepnął Chris, poczym wziął Jill za rękę i ruszyli korytarzem w stronę szybu.
Jill zatrzymała się na chwilę nad ciałem Agnes.
- Dzięki za wszystko.- powiedziała cicho.- Spoczywaj w spokoju.
W korytarzu oślepiało ich światło, wypływające gdzieś spod dołu. W końcu dotarli do małych, ale solidnych rozsuwanych drzwi z napisem "Umbrella Chemical Inc. żegna". Gdy przechodzili przez nie, komputer zapowiedział:
- Uwaga, pozostały czas do autodestrukcji: 5 min. Uwaga wyłączam zasilanie.-
Rebecca już czekała na nich przy myśliwcu.
*
- Otworzyłam właz, zanim komputer wyłączył zasilanie.- Rebecca wskazała na sufit.
- Dobra robota.- uśmiechnął się Chris.- Wchodźmy do środka.-
- A gdzie Agnes?-
- Rebecco... Agnes nie żyje.-
- Nie żyje?- jęknęła Rebecca.- Co... Meredith?-
Jill kiwnęła głową. Rebecca wspięła się na odrzutowiec i weszła do kokpitu. Za nią weszła Jill. Chris przygotowywał się do wejścia, gdy spod samolotu rzucił się na niego jakiś zombie. Chris był kompletnie zaskoczony, ale odepchnął go i zombie uderzył o burtę samolotu. Jill wychyliła się z kokpitu, wyciągając broń. Zombie spojrzał się na nią, a ona włożyła lufę beretty do jego rozdziawionej mordy i wypaliła. Głowa potwora wybuchła, rozchlapując krew, która obryzgała Jill. Spojrzała na Chrisa żałośnie.
- Cholera. Jak ja się w Nowym Yorku tak pokażę?- jęknęła.
- Dzięki.- podziękował Chris.
Jill wychyliła się przez burtę i pocałowała go w czoło.
- Nie ma za co kochanie. Wsiadaj.-
Chris westchnął.
- Zaraz wszystko się skończy. Nareszcie.-
- Pozostały czas do autodestrukcji: 3 minuty...-
*
Elliot Morach nie czuł już nic. Jego zmysły zostały przytępione przez wódkę i bardzo silną dawkę morfiny. Leżał w swoim fotelu, a na jego biurku leżało jakieś zombie bez głowy, zabite przez niego. Słyszał jak komputer odliczał: 20, 19, 18... ale on nie rozumiał tych słów, były takie odległe, jakby słyszał je pierwszy raz. Po raz ostatni wziął do ręki zdjęcie lorda Spencera i Meredith i spojrzał na niego.
- Ja naprawdę bardzo chciałem być taki jak ty, lordzie.- wyszeptał.
- Uwaga, odliczanie zostało zakończone.-
*
Powietrzem nad Base 21 wstrząsnął wybuch. Wszystko wyleciało w powietrze: setki urządzeń, zombie, mutantów. Martwi Rosie, Meredith, Agnes i Wesker. Przetrwalniki wirusów T, G, T-Veronica i NE- T. Wszystko, co było dobytkiem Umbrelli. Wszystko odwróciło się w proch. Nawet wspaniały prezydent Umbrella Chemical Incorporation, Elliot Morach.
*
- To już koniec.-
Kilkadziesiąt kilometrów od Base 21 lecący w Harierze Jill, Chris i Rebecca odczuli siłę wybuchu. Chris siedział na pierwszym siedzeniu, drugi fotel współdzieliły Jill i Rebecca. Becky niemal od razu po wystartowaniu usnęła. Teraz siła wybuchu obudziła ją. Była trochę oszołomiona. Jill wyciągnęła rękę i dotknęła szyi Chrisa. Po chwili poczuła jego delikatny pocałunek na wewnętrznej stronie swej dłoni.
- Dokąd lecimy?- spytała.
- Do pierwszego lotniska, jakie zobaczymy.- odpowiedział.- Oczywiście, jeśli udzielą nam autoryzacji.-
- Biedna Rosemary.- westchnęła Jill.- Nie zazdroszczę jej takiej ciotki, jak ja.-
- Wychodzisz do przyjaciółki, która mieszka kilka przecznic dalej, a trafiasz na Alaskę.- roześmiał się.
- To nareszcie koniec.- wtrąciła się Rebecca.- Miejmy nadzieję, że to była ostatnia baza Umbrelli. Chyba pójdę do kościoła, jak wrócę.-
- Bezbożnica.- szturchnęła ją Jill.
- Pamiętacie jaki był piękny kościół w Raccoon.- zamyśliła się Becky.
- Eh, to już przeszłość.- westchnęła Jill.- Jak samo Raccoon City, jak Spencer Estate, jak S.T.A.R.S.-
- I jak Umbrella.- dodał Chris.
Epilog
Jill i Chris siedzieli na wielkiej sofie w salonie apartamentu Jill. Obydwoje byli zmęczeni i senni. Patrzyli w telewizor: leciał jakiś durny serial dla młodzieży, typu "Jezioro Marzeń". Jill położyła głowę na kolanach Chrisa, przerzuciła nogi przez obitą pluszem poręcz kanapy i wskazując na telewizor powiedziała:
- Chciałabym mieć takie problemy jak oni.-
- Ja też.- westchnął Chris.- To znaczy nie chciałbym mieć takich problemów z tobą.-
- Zauważyłeś, że faceci lgną do mnie jak pszczoły do miodu.-
- Coś o tym wiem.- uśmiechnął się Chris.
- Za to ty lubisz głupie, cycate blondynki.-
- Jeśli pijesz do Trish, to przecież wiesz, że to było dawno, a na dodatek nieprawda.- powiedział.- Zrobiłem to żebyś była zazdrosna.-
Jill zachichotała.
- Pamiętam jak przyszła do ciebie w odwiedziny do biura. Patrzę, a tu otwierają się drzwi i najpierw wchodzą jej piersi., potem długo nic i dopiero ona. Richard i Forest tak wybałuszyli oczy jak ją zobaczyli, jakby to była co najmniej Rita Hayworth. Pamiętasz, co wtedy powiedziałam? "Przepraszam, ale tu jest biuro S.T.A.R.S., dom publiczny jest kilka ulic dalej".
- Taaa...- zamyślił się Chris.- Myślałem, że ona zacznie płakać, bo przecież zaraz po tym jak to powiedziałaś, do środka wpadła Rosie i zapytała ją słodkim głosikiem: "Kotku, co tu robisz? Gdzie twój alfons?"
- Tak, to była prawdziwa rzeź.- Jill spojrzała na ekran telewizora, bo akurat Joey i Dawson zaczęli się całować.- Czy wyobrażasz sobie... Weskera i Rosie... wiesz...-
- Nie sądzę, żeby on chciał od niej seksu.- stwierdził Chris.- Wesker był takim pieprzonym Hannibalem Lecterem, on uwielbiał patrzeć na ból psychiczny. Widziałaś sama jak się cieszył, gdy ona prosiła go by nie mówił nam prawdy.-
- Myślisz że Rosie prosiła Weskera by ją dobił?-
- Nie myśl o tym Jill. Wesker zapłacił za wszystko. On chyba chciał jej na początku pomóc.-
- Ale to już koniec. Nigdy więcej Weskera, nigdy więcej Umbrelli. Muszę zająć się wychowywaniem Rosemary.-
- A własne dzieci?- spytał z nadzieją Chris.
- Tobie tylko jedno w głowie.- Jill przewróciła oczami.
- Zanim cię poznałem byłem normalny. To ty mnie tak spaczyłaś.-
- Och, przepraszam że żyję!-
- Powinienem teraz wyjąć pistolet, zastrzelić cię i powiedzieć "Nic nie szkodzi".-
- Idiota.- Jill roześmiała się wstając z kanapy.- Whisky?-
- Chętnie.-
Jill podeszła do barku (po drodze zerknęła jeszcze do Rosemary) i nalała dwie szklanki whisky. Kiedy wróciła, Chris oglądał w najlepsze "Playboya".
- Ekhm...- chrząknęła znacząco stając między nim a telewizorem.
- Odsuń się, kochanie, nie widzisz, że oglądam?- powiedział z bezczelnym uśmiechem na twarzy.
- Jak ja cię odsunę, to wylecisz przez okno.- zagroziła.
- Ostatnio rzadko się dla mnie rozbierasz, więc muszę zadowolić się czymś takim.-
- Naprawdę zaraz cię stąd wyrzucę, ty dewiancie seksualny!-
W tym momencie w drzwiach swojej sypialni stanęła Rosemary.
- Nie powinnaś pić o tej porze, ciociu.- powiedziała wskazując na trzymane przez Jill szklanki, po czym ruszyła z stronę łazienki.
- Jezu, poucza mnie moja 5- letnia siostrzenica.- jeknęła Jill, gdy mała zniknęła za drzwiami.- Zupełnie jak jej matka. Aż strach myśleć co będzie dalej!-
- Potem będzie ci przypominała żebyś uż...- zaczął Chris.
- Nie kończ tego.- przerwała mu.- Wiem co chcesz powiedzieć.
- Ciociu...- dobiegł ich głos Rosemary.- Czy wujek Chris zostanie dzisiaj na noc?-
Jill zamurowało.
- A co?- wydusiła z siebie.
- Bo skoro tak często tu zostaje, to czemu nie zamieszka z nami na stałe?-
Chris spojrzał na Rosemary, jakby chciał krzyknąć: "Dziękuję że to powiedziałaś!" Mała uśmiechnęła się rozbrajająco i wróciła do pokoju.
- Ros ma rację,- zauważył Chris.
- Nie filozofuj.- skarciła go Jill, wyłączając telewizor.
- Kiedy zostaniesz moją żoną, będziemy razem mieszkać. Musisz się do tego powoli przyzwyczajać.- Chris wziął od niej szklankę i otoczył ją ramieniem.
- A kiedy poprosisz mnie o rękę?- zapytała, uśmiechając się.- 25 stycznia, o godzinie 26.00 w Nibylandzie?-
- Nie.- Chris sięgnął do kieszeni swych spodni i wyjął z niej małe puzderko.
- Teraz.-
Jill aż zakrztusiła się whisky.
- "O nie."- pomyślała.- To stanowczo za dużo jak na jeden dzień."
- Miałem zamiar poprosić cię o to dwa dni temu, ale niestety zostaliśmy porwani.- mimo że Chris wypowiedział te słowa bardzo poważnie, zabrzmiały one bardzo zabawnie.- Więc pytam teraz: czy zgodzisz się zostać moją żoną?-
Jill nie była w stanie wypowiedzieć ani słowa. Była zbyt zszokowana.
- Oczywiście.- wyszeptała.
- To właśnie chciałem usłyszeć.- Chris założył jej na palec, piękny, złoty pierścionek ze szmaragdem w środku. Był naprawdę cudowny.
- Kiedy wyjeżdżałem służyć w Air Force dała mi go moja matka mówiąc "Daj go kobiecie, którą pokochasz ponad wszystko". W moim życiu było wiele kobiet, ale to ty jesteś tą jedyną. To ciebie kocham ponad wszystko.
Taki tekst zmiękczyłby serce niejednej twadzielce, a przynajmniej zrobił to z Jill. Chris przycisnął ją do siebie i zaczęli się namiętnie całować. Trwało to już chwilę, gdy zadzwonił telefon.
- Odebrać?...- zapytała cicho Jill, odsuwając się od Chrisa.
- Nie. Mamy teraz ważniejszą rzecz do zrobienia.-
- To znaczy?-
- Powinniśmy iść do łóżka i pokochać się przynajmniej ze dwa razy.-
- W pełni się z tobą zgadzam, kochanie.- powiedziała Jill podnosząc i odkładając na bok słuchawkę.
KONIEC
"I byłem żyjący, a byłem umarły
a otom jest żywy na wieki wieków
I mam klucze piekła i śmierci"
Apokalipsa Św. Jana Teologa 1, 18
Copyright by Dagmara K. Bratek
Wszelkie prawa zastrzeżone, tekst publikowany za zgodą autora.
Kontakt z autorem: rivabel@wp.pl.
|