RE Fans

Opowiadania


 

GOLIAT BY REDFIELD
CZĘŚĆ SZÓSTA



Rozdział 6 - Upiory przeszłości


- Aghhhhhhh!- krzyknął Iwan zrywając się z łóżka.
Ciężko dyszał i był cały mokry. Posłanie było całe potargane a on ciągle się trząsł.
- Niech to szlak trafi - zaklął w duchu chowając twarz w dłoniach.
Od jakiegoś czasu nawiedzał go potworny sen. Zawsze było to samo. Miła kolacja z Anna i potem wizyta w jego pokoju. Gdy wracał z drinkami Anna siedział na łóżku plecami do niego dziwnie dygocząc. Gdy do niej podchodził ona powoli odwracała głowę i przeszywała go spojrzeniem potwornych martwych oczu, odsuwając od ust na wpół obgryzioną ludzka dłoń.
Iwan nie wiedział, co ma o tym myśleć. W swoim życiu widział wiele okropności a wiele sam czynił. Jednak myśl, że ona zmieni się w jednego z tych stworów przeszywała go takim strachem, że nie wiedział, co ma ze sobą zrobić. Już od pewnego czasu był przekonany, że przyjazd tu był wielkim błędem. Jedynie poznanie Anny nie pozwalało mu nazwać go największym błędem jego życia. A wszystko zmieniło się tego jednego dnia, kiedy dyrektor wezwał go do swojego biura...

Baza Aurora, 2 tygodnie wcześniej

- Wejść-rozległ się głos z za drzwi.
Lewczenko wszedł szybko zamykając drzwi za sobą. Stanął na baczność przed rozmówcą i zasalutował.
- Porucznik Lewczenko melduje się!
- Spocznijcie - odparł Nicolai
- Jak wiecie Jurij jest na urlopie i nie mogę go ściągnąć natychmiast a muszę pilnie wyjechać. W Nowym Jorku odbędzie się nadzwyczajne zebranie zarządu i musze tam być po jutrze. Wyruszam za godzinę. Pan przejmie, zatem obowiązki szefa bazy do mojego powrotu.
- Tak jest! - odparł żywo Iwan
- Postawmy sprawę jasno poruczniku. To nie zaufanie ani zaszczyt to przykra konieczność. Ale jako najstarszy oficer musi pan wypełnić ten obowiązek. To pańskie pierwsze zadanie bez nadzoru. Lepiej by było gdyby się pan dobrze spisał. Najistotniejsze sprawy już są załatwione. Proszę tylko przypilnować żeby raporty leżały na moim biurku jak tylko wrócę.
A poza tym...
- Za kogo ty mnie uważasz złamasie - pomyślał wściekle komandos
Co ja jestem sekretarka? I jeszcze mi grozi! Połamałbym cię na kawałki zanim byś upadł na ziemi…- klął w duchu dalej cały czas udając powagę przed mówiącym jeszcze szefem.
- ...Czy to jasne poruczniku?- zakończył wreszcie dyrektor
- Oczywiście panie dyrektorze!
- Dobrze możecie odmaszerować. - zakończył beznamiętnie Nicolai
Gdy śmigłowiec leniwie podrywał się do startu Iwan odetchnął głęboko. Teraz będzie miał trochę czasu żeby zgłębić kilka nurtujących go od dawna pytań. Nie miał wątpliwości ze na pewno jest obserwowany przez jakiegoś kapusia, ale osobista nieobecność starego i Jurija dawały mu szersze pole manewru. Kontrolując dział 3 miał szersze uprawnienia i mógł przeszukiwać bibliotekę niemal bez podejrzeń. Udawał, że pożycza książki z zakresu biologii a gdy wszyscy wyszli zaczynał szperać w starych kartotekach. Swoje pierwsze kroki skierował, więc tam. Gdy ocknął się około 3 leżał na stole zawalony książkami. Przetarł szybko twarz i po raz ostatni zerknął na stare plany. Udało mu się odnaleźć szkice pierwszej bazy jeszcze zanim został przebudowana. Okazało się ze stara chata nad jeziorem to tylko przykrywka dla wejścia do dawnego laboratorium. Dalej nie wiedział jednak, co jest w starym grobowcu Zimaniewów ani co jest nie tak z fontanną. Udało mu się jednak, przeszkicować kilka planów i sporządzić odręczne mapy. Wiedział, że kiedyś bezie musiał przeszukać to miejsce a wydawało się ze lepszego momentu nie będzie. Klucze ma na pewno stary a skoro wyjechał to można nieco pomyszkować. Jak zwykle nie tracąc czujności odłożył wszystkie książki na swoje miejsce a mapy ukrył. Dla niepoznaki wziął ze sobą kilka teczek i udając, że zanosi raporty udał się do biura dyrektora. Szperając w biurku i na półkach starał się niczego nie ruszać zanim dokładnie nie zapamiętał jak leżało. Znalazł nawet kilka pułapek w stylu włos w drzwiach, które miały poinformować właściciela o wizycie nieproszonego gościa. Kiedy wreszcie pokonał zamek w biurku otworzył drzwi i zobaczył sterty papierów i raportów. Na wierzchu znalazł tez swoje akta personalne. Stary faktycznie nie ufał nikomu. Były tam teczki wszystkich ważniejszych pracowników bazy.
- Co on czyta to do poduszki? - pomyślał rozbawiony. Nagle namacał jakiś przedmiot przyklejony do blatu.

Samolot dyrektora Ginovefa, gdzieś nad Alaską

- Niech to szlag trafi! - wrzeszczał dyrektor.
Nikt z pracowników nie widział go dotąd w takiej furii. Cały poczerwieniał i ciskał przedmiotami na wszystkie strony. Nikt nie wiedział, o co mu chodzi. Szukał czegoś w aktówce i nagle dostał szału. Wszyscy uznali, że widocznie zapomniał jakiegoś bardzo ważnego dokumentu. Ale był przecież faks na pokładzie, więc nie powinno być problemu...
- Ze wszystkich rzeczy musiałem zapomnieć akurat tego! Kurwa mać! Przecież wszystko sprawdzałem dwa razy. To przez tego idiotę Lewczenke. Taśma do ostatniej chwili miała pozostać ukryta a przez tego imbecyla zapomniałem jej zabrać... - myślał nieco opanowawszy nerwy.
- Nie mogę się przecież bez niej pokazać na konferencji a już za późno żeby wracać. Jedyne, co mogę zrobić to kazać Morganowi skopiować pliki i mi je przesłać!
Nicolai był bardzo ostrożny z komputerami. Nie ufał im, bo nie do końca je rozumiał. Nie chciał zostawiać żadnych śladów a przekaż elektroniczny zawsze jakieś zostawiał. Jednak w tej sytuacji … Cała drogę do Nowego Yorku spędził w upiornej ciszy czekając tylko aż będzie mógł gdzieś usiąść i bez świadków odebrać dane. Reszta pasażerów, głownie personelu badawczego siedział cicho nie chcąc drażnić szefa.

Baza Aurora

- Ciekawe, co to za kaseta? - pomyślał Iwan zdzierając z niej resztki taśmy
Żadnego tytułu, śladów używania słowem nic... Chyba nowa.
Iwan schował ją szybko i wyszedł z biura. Nie mógł zostać tam zbyt długo żeby nie wzbudzać podejrzeń. I tak się zasiedział. Gdy tylko wszedł do swojego pokoju dokładnie zamknął drzwi i włączył urządzenie zakłócające. Obraz na telewizorze lekko skakał, ale teraz miał pewność ze nikt go nie podsłuchuje ani nie obserwuje. Telewizor był zabezpieczony przed zakłucaczem w wystarczającym stopniu żeby obraz był dość wyraźny, ale ewentualne pluskwy i mikrokamery na pewno nie. Film zaczął się standardowo jak każdy eksperyment nagrywany w bazie. Informacje o tajności itp. Po chwili pokazał się jednak nowy komunikat.
Dział Tyrantów. Tylko dla personelu z najwyższym poziomem dostępu. Kopia 1 z 2 Dyrektora Ginovefa. Osoby nieuprawniony będą surowo ukarane za niedozwolone zapoznanie się z materiałami.
Iwana przeszły po plecach ciarki. Jak dotąd nie widział nic z materiałów z poziomu 5 a tu zanosiło się na coś naprawdę ważnego.
Projekt T-012 GOLIAT Testy Bojowe
Sceny, jakie zaraz ujrzał Iwan wprawiły go w osłupienie. Głośność była mocno ściszona, ale chrzęstu kości i krzyków umierających nic nie mogło zagłuszyć. Mimo zakłóceń wszystko było aż zbyt wyraźne. I ten upiorny śmiech… Lewczenko już pierwszego dnia nabrał przekonania ze Nicolai jest dziwny, ale teraz zrozumiał, że on jest obłąkany. Musi być. Taki sadyzm nie mógł dotyczyć człowieka zdrowego. Porucznik jeszcze przez chwile wpatrywał się w pusty ekran po wyłączeniu filmu. Dopiero po dłuższej chwili oprzytomniał i wyjął kasetę. Instynkt żołnierki kazał mu ruszać zatrzeć wszelkie ślady. Iwan musiał jednak pokazać to Jurijowi. Wierzył, że w odpowiedniej chwili z pewnością okaże się to konieczne. Skopiował szybko taśmę i czym prędzej ją ukrył. Następnie znowu udając, że niesie raporty odniósł kopie dyrektora. Przykleił ja i na nowo pozakładał wszystkie pułapki. Pomimo upiornego wrażenia jakie wywarły na nim niedawno obejrzane sceny postanowił udać się do starego laboratorium. Wkrótce miało się okazać jak bardzo przydatne okażą się wszystkie przygotowania jakie poczynił do tej wyprawy.

Laboratorium Poziom B2 Dział Wirusów

- Sierżancie Kostow! - zawołał Iwan, gdy tylko wszedł do pokoju ochrony
- Na rozkaz panie poruczniku! - odparł niski mężczyzna stając na baczność i salutując
- Co z nowymi czujnikami? Czy testy już wykonane?
- Tak jest! Teraz już nic nam nie umknie sir.
- Doskonale
Iwan odetchnął w duchu. Od czasu, gdy Annę zaatakował jeden z obiektów, Lewczenko nalegał na zainstalowanie czujników, które ostrzegałyby badaczy o mutacjach, jakie mogły zajść, gdy ci nie obserwowali zwłok. W zasadzie to los badaczy był Iwanowi zupełnie obojętny, chodziło tylko o Annę.
- Gdyby cos się działo zawiadomcie mnie natychmiast. Przed obchodem będę na spacerze.
- Tak jest, panie poruczniku
Kostow był dobrym żołnierzem. Bardzo obowiązkowym i sumiennym. Lewczenko go za to lubił, ale i czuł respekt. Gdyby się z czymś zdradził to sierżant jako pierwszy zapewne zameldowałby to u dyrektora. A porucznik już szykował się do wyprawy. Bardzo chciał zwiedzić stare laboratorium. Co mogło ukrywać? Jak wkrótce miało się okazać bardzo wiele.

Baza Aurora, Park

Iwan szedł powoli miarowym krokiem z dłonią zaciśniętą na rękojeści swojej Beretty. Od kiedy Jurij wspomniał o wilkach zaczął się nieco bardziej pilnować. Czuł jak serce przyspiesza swój rytm i zaczyna walić coraz mocniej. W takim napięciu minął cmentarz i dostał się do chaty rybackiej. Użył klucza, jaki znalazł u Nicolaia w biurku i pchnął lekko drzwi. Zamek ustąpił. W środku było bardzo brudno. Wszędzie zalegał kurz a powietrze wypełniał smród, pleśni i zbutwiałych desek. Na półkach były ustawione stare książki. Na stolikach jakieś rupiecie, gazety, puszki, lampy naftowe i naczynia z niedokończonymi posiłkami. Wyglądało to tak jakby wszyscy opuścili to miejsce w wielkim pośpiechu. W garnkach zgniłe resztki przygotowywanych posiłków a w dzbanku mętna zawiesina, która kiedyś była chyba kawą. W pokojach pracowników tez bałagan. Ubrania porozrzucane po podłodze i łóżkach. Pootwierane szafki, ksiązki pozwalane z półek. Wyglądało tak jakby ktoś czegoś szukał. Ale to było dawno temu. Wszystko pokrywała gruba warstwa kurzu. Dopiero teraz Iwan zorientował się, że zostawił bardzo wyraźne ślady na podłodze.
- Cholera! I jak ja mam to ukryć? - zaklął w duchu
- Trudno nic już z tym nie zrobię. Lepiej żebym znalazł cos ciekawego.
Lewczenko przeszukiwał pomieszczenie już kilkanaście minut i niczego ciekawego nie mógł znaleźć. Dopiero, gdy podszedł do składu na szczotki zobaczył cos ciekawego. Wewnątrz była skrzynka z bezpiecznikami. A przynajmniej taka udawała. W środku była mała tabliczka numeryczna i czytnik kart magnetycznych. Iwan wyjął szybko elektroniczny wytrych i użył go. Najnowsza technologia z łatwością złamała archaiczne zabezpieczenia. O dziwo prąd był ciągle dostarczany i czytnik zareagował. Rozległo się piśniecie i półka ze starymi książkami odsunęła się ujawniając małą techniczną windę.
- Nareszcie na coś trafiłem ! - pomyślał ucieszony Iwan zjeżdżając w dół.

Nowy Jork, lotnisko

Gdy tylko samolot wylądował Ginovef wyrzucił ze środka cały personel. Gdy nikogo już nie było połączył się przez łącze satelitarne z Morganem.
Doktorze, proszę natychmiast przekopiować test Goliata na mój komputer.
- Ależ sir to może zostawić ślady, sam pan mówił, że...
- Zamknij się i rób, co mowie - wrzasnął poczerwieniały ze złości dyrektor. To nie twoje zmartwienie!
- Oczywiście panie dyrektorze już wysyłam. Szyfr Alfa 12.
- Dobrze - odparł Nicolai opanowując swa wściekłość
Gdy tylko odebrał dane natychmiast rozłączył się nie trudząc się na żadne podziękowania. Limuzyna już czekała przed hangarem. Z lotniska udali się prosto na zebranie zarządu.

Nowy Jork, Filia Korporacji, Manhattan

Nicolai przybył jako jeden z ostatnich. Dyrektorzy poszczególnych sekcji zajęli już miejsca. Gdy do sali wszedł lord Spencer, wszyscy wstali. Usiedli dopiero, gdy on siedział. Był bardzo tajemniczym człowiekiem. Jego miejsce zawsze było w półmroku tak ze nikt nie mógł się mu dobrze przyjrzeć. Zaczęło się dość banalnie jak wszystkie spotkania. Odczytano listę najważniejszych projektów, przedstawiono zarys budżetu i zgłoszono kilka wniosków. Wszystko to nie trwało jednak dłużej jak pół godziny. Spencer nie lubił zawracać sobie głowy takimi głupotami. Z reszta nie po to zwołał to spotkanie. Kilka tygodni temu w Afryce wybuchła epidemia. Ledwo udało się ja opanować. Prasa do tej pory rozpisywała się o nowej odmianie Eboli, która zdziesiątkowała kilkanaście wiosek w południowym Kongo.
- Oddaje głos panu Powersowi - powiedział posępnym głosem prezes
Andrew Powers wstał powoli. Na co dzień ten bardzo żywotny, krepy brunet teraz był cały blady. Ręce mu się trzęsły, gdy przygotowywał się do odczytania raportu, który i tak wszyscy już znali. W końcu wziął głębszy wdech i zaczął.
- Trzy dni temu, w naszym laboratorium w Afryce doszło do wycieku. Partyzanci zestrzelili śmigłowiec wiozący nowe próbki wirusów. Ten rozbił się niedaleko jednej z wsi. Gdy ludzie przyszli na miejsce szabrowali, co się tylko dało. Przypuszczamy ze jeden z nich pokaleczył się o rozbite próbki. Gdy nasza ekipa dotarła na miejsce tylko trzy fiolki były uszkodzone. Śmigłowiec był już jednak rozkradziony. Zanim dotarliśmy do wioski było już za późno. Infekcja rozwinęła się niezwykle szybko, bo tubylcy chowają swoich zmarłych dopiero po 3 dniach. Mięliśmy za mało ludzi i …- zawahał się chwilkę - i musieliśmy się wycofać
Wtedy kilku zarażonych udało się do szamana z sąsiedniej wioski. Scenariusz powtarzał się kilka krotnie. Gdy opanowaliśmy sytuacje liczba ofiar sięgnęła już 8 tysięcy. Wykorzystaliśmy kilka bomb próżniowych i pięciuset ludzi z oddziałów U.B.C.S. . Następnie...
- Pozwoli pan, że przerwę - wtrącił się udając grzeczność prezes. Czy zebrano jakieś dane? Nowe próbki cokolwiek, co nadałoby sens takim wydatkom?
- Nie… To znaczy... Nie było czasu... My musieliśmy... - bełkotał Powers
- Rozumiem - przerwał Spencer
- Czyli 140 milionów, jakie pochłonęła pańska niekompetencja nie zwróci się nam nawet w najmniejszym stopniu?
Referent milczał. Ręce zaczęły mu się trząść coraz bardziej. Po twarzy spływał mu zimny pot.
- No cóż, trudno. Dobrze, że Francja zadbała o przykrywkę. Panie Paleis pański pomysł z epidemia Eboli był doprawdy genialny. Ile wzięły władze Konga za przymkniecie oczu?
- Tyle, co nic panie prezesie - odparł zadowolony Andre. Tylko 5 milionów. Ponadto zapewnili transport naszych oddziałów, broń i zaopatrzenie. Wstrzymali też WHO i CDC przed kontrolami. Jankesi już rwali się do "pomocy".
- Moje gratulacje. Co do pana panie Powers to może pan odejść. Ma pan wiele do poprawienia.
Mężczyzna nie mógł uwierzyć własnym uszom. Upiecze mu się! Z wrażenia aż się nogi pod nim ugięły. Zebrał swoje notatki i powoli ruszył do wyjścia. Przekręcając klamkę odwrócił się do prezesa i powiedział;
- Dziękuję panie prezesie. To się już nie powtórzy.
- Też tak sądzę - odparł ciepło Spencer.
Gdy tylko drzwi zamknęły się za Powersem rozległ się cichy świst. Zaraz po nim coś ciężkiego z hukiem upadło na ziemie tłukąc jakieś naczynie stojące po drodze.
Nikt z obecnych nie miał najmniejszych wątpliwości, że Powers już istotnie nigdy nie popełni żadnego błędu.
- A teraz przejdźmy do spraw najistotniejszych- powiedział Spencer z upiornym uśmiechem

Baza Aurora, Stare Laboratorium

Winda z chrzęstem opuszczała się w dół. Szyb był maleńki i nieoświetlony, więc Iwan musiał użyć latarki. Gdy wreszcie się zatrzymał ledwie widział, co jest 3 mery przed nim. W pomieszczeniu panowała grobowa cisza. Nagle winda ruszyła powrotem do góry a szyba zasłoniła żelazna przesłona..
- Tędy już chyba nie wrócę - pomyślał nieco zmartwiony Iwan
Powoli ruszył na przód celując z broni w kierunku gdzie padał snop światła latarki. Chciał wziąć ze sobą karabin ale z nim nie udałoby mu się już nie wzbudzić podejrzeń. Miał cicha nadzieję że tutaj znajdzie jeszcze jakąś użyteczna broń. W końcu dotarł do jakiejś konsoli. Zobaczył na niej dużą wajchę i podpisem „włącznik”. Była trochę zaśniedziała i ciężko było ja ruszyć, ale w końcu się udało. Iwan usłyszał cichy dźwięk generatora i lampy powoli zaczęły rozbłyskiwać. Wkrótce całe laboratorium powoli odżyło. Ściany były szare i brudne. Gdzie niegdzie były dziury po kulach i brązowe zaschnięte ślady krwi.
- Co tu się do cholery stało? - pomyślał Lewczenko przeczuwając nadchodzące niebezpieczeństwo.
Postanowił jednak wykorzystać niepowtarzalna okazje i dokończyć rekonesans. Wziął wiec mapę wiszącą na ścianie i schował razem z reszta, jakie sam zrobił w bibliotece poczym otworzył jedyne drzwi i ruszył szerokim korytarzem przed siebie. Korytarz był słabo oświetlony, bo większość lamp była rozbita. Kilka zwisało na pojedynczych sznurkach. Większość drzwi w korytarzu była zabita deskami i pozastawiana jakimiś ciężkimi meblami. - - Wyglądało na to ze ktoś zrobił tu swoja ostatnia barykadę - pomyślał komandos
Przy końcu korytarza było jeszcze dwoje drzwi. Jedne rozbite w drzazgi i drugie całe z tabliczka - Archiwum.
- Barykada chyba nie wytrzymała - powiedział szeptem patrząc na roztrzaskane drzwi
Pod stertą desek zauważył jakiś przedmiot. Był to stary karabin AK - 47. Magazynek był pełny. Na broni widniały zaschnięte plamki krwi.
- Właściciel chyba nie zdążył go użyć. - pomyślał Iwan
Wziął karabin na ramie i wszedł do archiwum W środku panowała miła atmosfera. Kameralne oświetlenie, porządek i cisza. Iwan postawił karabin obok biurka i zaczął przyglądać się regałom. Dokumenty na nich były poustawiane chronologicznie. Podszedł wiec do najstarszych. Ostatnia teczka zawierał kilka raportów i rozkazów. Leżała na ziemi lekko nadpalona. Ktoś próbował chyba ja spalić. Sądząc po rozmiarach plamy krwi, na jakiej leżała teczka była to jego ostatni czynność w życiu. Daty były nieczytelne. Treść można było jednak odczytać:
- …..Dzisiaj przywieziono próbki nowego wirusa. Testy rozpoczęły się w Sali 23. Obecni to szef zespołu badawczego dr Oromo i szef ochrony major Warniszew .Obiekt zareagował pozytywnie na pierwszą dawkę. Mutacja rozpoczęła się po 3 minutach i 27 sekundach od podania... - reszta raportu była zalana krwią i nieczytelna
Lewczenko sięgnął po ostatni w teczce. Ten był w zupełności cały. Jego treść była jednak tak upiorna ze Iwana ogarnęły dreszcze. Był to ostatni raport skatalogowany przed zamknięciem ośrodka:

Wszystkie trzy poziomy zostały zainfekowane. Nie nadążamy z zamykaniem poszczególnych sekcji. Straty są bardzo wysokie. Udało nam się odciąć poziomy 3 i 4 ale infekcja na poziomie 2 rozwija się zbyt szybko. Zalecam odcięcie całego poziomu. Straty w personelu badawczym wyniosły tam tylko, 30 % ale ciągle znajdujemy nowe ogniska. Wygląda na to ze wirus dostał się do systemu wentylacji. To dziwne, bo odprowadzanie powietrza i jego doprowadzanie to dwa oddzielne systemy. Uważam, że najprawdopodobniej doszło do sabotażu. W obecnej chwili nie jestem jednak w stanie przeprowadzić śledztwa. Na poziomie 1 zbudowaliśmy barykady. Do północy będziemy jeszcze prowadzić obserwacje i kwarantannę ocalałych. Potem zgodnie z rozkazem zamykamy cały ośrodek.

Gienadiej Warniszew

A więc doszło do epidemii. Nie mogli jej opanować, więc zamknęli wszystko pozostawiając ocalałych na pastwę tych stworów. Iwana przepełniała wściekłość. Nagle za jednym z regałów cos się poruszyło. Iwan natychmiast rzucił się w stronę karabinu, zrobił fikołka i wycelował. Teraz panowała jednak cisza. Powoli ruszył wiec w tamta stronę. Szedł powoli celując we wszystkie strony. Nagle z za półki wypełzł groteskowy stwor. Ze względu na czas, jaki upłynął od zamknięcia trup był już w tak posuniętym stadium rozkładu, że odpadły mu nogi i teraz w kierunku Iwana pełzł sam korpus wymachując kręgosłupem. Iwan poczuł nawet lekkie rozbawienie. Zaraz przemieniło się jednak ono w odrazę i z całej siły kopnął stwora w przegnity czerep. Głowa natychmiast odpadła od szyi i poleciał w tył roztrzaskując się na kawałki o ścianę.. Po szybkich oględzinach Iwan stwierdził ze trup był kiedyś pracownica archiwum.
- Co jest do cholery! Jak to cholerstwo mogło tu przeżyć tak długo? - pytał sam siebie komandos
Kawałek dalej za regałem Lewczenko znalazł drugie zwłoki. Na wpół zjedzone, ale już nieożywione. Zapewne za sprawą dziury w głowie z leżącego obok magnum. Był to najwyraźniej pracownik ochrony, bo był ubrany w mundur i maskę przeciw gazowa. W zaschniętej dłoni trzymał jakiś notatnik. Był to jego pamiętnik. Iwan szybko przekartkował zeszyt na ostatni wpis;
….Dziś jest jeszcze gorzej. Od trzech dni próbowaliśmy opanować wyciek, ale ponosiliśmy klęskę za klęską. Teraz dotarliśmy aż tu. Wszyscy tu zginiemy. Jestem pewny, że to wszystko robota tego sukinsyna… Rozmawiałem z jednym z rannych badaczy. Zanim przeistoczył się w zombi powiedział mi ze zastępca dyrektora osobiście nadzorował prace przy wirusie. Na kilka godzin przed pierwszym wyciekiem zabrał ze sobą kilka fiolek i zniknął. Podobno jechał na poziom techniczny...
Następnego wpisu dokonano nieco później. Ręka piszącego najwyraźniej drżała. Na kartkach było kilka plam krwi.
- ... To... już koniec... Barykada puściła... Chordy tych potworów nacierają a my przegrywamy... Przez drzwi słyszę jęki i wrzaski moich kolegów rozrywanych na strzępy... Ale tak się boje... Powinienem im pomóc, i zginąć razem z nimi. ...Ale tak się boję... Katrina już zmieniła się w jedno z nich. Ugryzła mnie, gdy usuwałem dowody jak prosił dyrektor. Teraz mój los został już przypieczętowany... A mogliśmy być tacy szczęśliwi. Gdybym tylko posłuchał jej a nie ojca już dawno by nas tutaj nie było... Ale ojciec prosił, mówił o karierze... Ojcze, jeśli to kiedyś przeczytasz to niech cię piekło pochłonie razem z tym bydlakiem Nico... Podjąłem już decyzje... rana nie chce się goić... Jestem coraz słabszy... z trudem ruszam ręką... Ja... Ja nie zmienię... się... w jedno z nich...
Dalej pismo się urywa. Patrząc na magnum w drugiej dłoni zmarłego Iwan domyślał się dalszego ciągu wydarzeń. Trup, którego wykończył to była ta archiwistka Katrina Zajcew. Najwyraźniej przyjaciółka tego nieszczęśnika. Zginęła i przemieniła się w jednego z nie umarłych i zaatakowała tego chłopaka. Iwan rozumiał jego wybór. Sam nie byłby w stanie zastrzelić Anny gdyby ta się przeistoczyła...
- Nie! - potrząsnął głowa
- Nie chce o tym nawet myśleć - wzdrygnął się
Coś wydało mu się jednak dziwne.
- Hmmm... Z dokumentów wynikało ze epidemia posuwała się od dolnych poziomów ku górze. Gdy przerwano barykadę za drzwiami wszyscy zginęli. Ale do archiwum nic nie wtargnęło. Jak wiec zaraziła się ta dziewczyna?
Iwan rozejrzał się jeszcze po pomieszczeniu. Wreszcie znalazł to, czego szukał. Na podłodze leżała roztrzaskana stara strzykawka. Jeszcze szklana.
- Kimkolwiek był te zastępca dyrektora to tego nieszczęśnika na pewno rozmyślnie tu wysłał. Wiedział, że ten nie strzeli do ukochanej. Może nawet osobiście ja zainfekował. Co to za sukinsyn? - myślał Iwan
- Pasowałoby to do, Nicolaia. Nawet początek imienia się zgadza. Ale on był wtedy jeszcze za młody... Chyba, że...
Iwan postanowił jeszcze cos sprawdzić. Musiał jednak udać się do nowego laboratorium do archiwum żeby zdobyć pewność. Nie chciał już wałęsać się po niższych poziomach, bo wiedział, co tam może czyhać. Kiedy dostał się do windy okazało się jednak, że będzie musiał zwiedzić niższe poziomy. Winda nie reagowała na wezwania w dół.
- Pewnie zabezpieczyli się w ten sposób przed próbami ucieczki jeszcze żywych zakażonych.
Nie było wyjścia Iwan wrócił do rozbitych drzwi naprzeciwko archiwum. Zebrał jeszcze trochę amunicji od leżących wokół zwłok i zjechał dużą winda transportowa jak znajdowała się w pokoju na ostatni poziom. Zgodnie z mapami jakie sam sporządził było tam tajne przejście prowadzące na powierzchnię. Na mapie jaka zabrał ze ściany nie było o tym żadnej wzmianki.
- Godziny spędzone w archiwum nie poszły na marne - uśmiechnął się w duchu i ruszył ciemnym korytarzem

Nowy Jork, Filia korporacji, Manhattan

- Jak możecie się dalej upierać że NEMESIS jest lepszy? Testy bojowe GOLIATA mówią chyba same za siebie! - mówił coraz bardziej wzburzony Nicolai
- Niech się pan uspokoi panie Ginovef. Nie jesteśmy pańskimi podwładnymi. - odparł Andre Paleis, dyrektor filii francuskiej
Pozostali dyrektorzy byli ciągle w szoku po obejrzeniu kasety i milczeli.
Istotnie prezentuje on wielkie możliwości ale jak sam pan powiedział nie jest podatny na mutacje a zatem jest nierozwojowy. - kontynuował francuz
- Słuchaj Paleis twój NEMESIS to tylko obietnice. Jak dotąd nie pokazałeś żadnych osiągnięć.
- Pańscy ludzie byli innego zdania gdy przyjechali na wymianę próbek - odparł z przekąsem
- Złożyli raport w którym stwierdzili że nic ciekawego nie widzieli - odparł z lekką satysfakcja i złośliwym uśmiechem na wspomnienie tamtej akcji
- Doprawdy - odparł z niedowierzaniem Paleis
- Dość - przerwał prezes

Korporacja nie powstała, aby panowie mieli się gdzie przekomarzać. Projekt Nemezis prezentuje pewne możliwości tak jak i Goliat. Ale Francja i Rosja to nie jedyne ośrodki badań. Dyrektor ośrodka w USA, pan Wesker chciał zabrać głos.
Dziękuję panie prezesie - odparł wysoki blondyn wstając z krzesła
Na początku tego roku dokonaliśmy przełomu. Opracowaliśmy i ustabilizowaliśmy nowa mutacje wirusa. Nadaliśmy mu kryptonim „G”. Doktor Birkin prowadzi obecnie pewne eksperymenty w Górach Arkley, ale tamtejszy sprzęt jest już mocno przestarzały a poza tym brakuje tam przestrzeni badawczej. Chciałem prosić Rade żeby wyraziła zgodę na przeniesienie badań do nowego kompleksu pod Raccoon City. W górach Arkley można by dalej prowadzić badania nad Wirusem - T, ale wirus - G ma już o wiele większe możliwości i potrzeba więcej miejsca na badania niż możemy wygospodarować w dworku Lorda Spencera.
- A czym dokładnie różni się nowa mutacja od starej? - zapytał Paleis czując że będzie mógł zaraz dokopać Nicolaiowi
- Po pierwsze zarażeni nie staja się bezmózgimi zombi ale mutują i staja się żywa bronią biologiczna.. Po drugie nowy organizm może wielokrotnie mutować przystosowując się do nowych zadań. Po trzecie może produkować potomstwo zdolne do dalszego rozmnażania. Nie jest, zatem skazany na obecność nosicieli jak wirus - T. Jednak jak już powiedziałem nie zbadaliśmy jeszcze wszystkich jego możliwości...
- To bardzo obiecujące. Kolejny argument popierający mutacyjne warianty super żołnierzy. - dodał spoglądając na wściekłego Nicolaia
- Kwota, jakiej się pan domaga jest dość znaczna i będziemy musieli poczynić pewne oszczędności. Na razie wstrzymamy projekt Goliat jako najbardziej kosztowny i przeniesiemy fundusze na Nemezis i wirus - G. głosujemy - zarządził prezes.
Rada nadzorcza była w zasadzie fikcja. Wszyscy głosowali tak jak kazał prezes. Gdy ktoś się sprzeciwiał zwykle nie pojawiał się już na posiedzeniach rady. Nicolai głosował oczywiście przeciw. Nie mógł przeciecz być za obcięciem funduszy na własne badania. Decyzja jednak już zapadła. Prezes zakończył, więc spotkanie i wszyscy ruszyli w stronę wyjścia.
- Panie Ginovef proszę na chwilkę zostać - powiedział prezes, gdy Nicolai już chwytał za klamkę.
- Tak panie prezesie, o co chodzi?...

Baza Aurora, Stare laboratorium, poziom 4

Korytarz prowadzący do windy był bardzo ciemny. Świeciły tylko trzy lampy. Reszta była roztrzaskana, przestrzelona lub pozrywana. Ludzie zapewne próbowali wejść na nie żeby umknąć trupom. Na ziemi leżało mnóstwo ciał. Byli to badacze, żołnierze i cywile, zapewne obiekty eksperymentów. Gdy tylko drzwi windy się zamknęły rozległ się cichy szelest. Iwan musiał używać latarki ze względu na panujący półmrok. Serce zaczęło mu walić coraz szybciej. Latarka dawała za słabe światło, ledwie ukazując zarysy postaci. Wtedy rozległ się znajomy jęk. Tego się obawiał. Tutaj też były „żywe” zombi. Korytarz był dość szeroki, ale było ich zbyt wiele żeby ryzykować próbę ich ominięcia i walkę wręcz, więc Iwan postanowił skorzystać z kałasznikowa, jaki nosił ze sobą. Nagle cos chwyciło go za nogę. Iwan dostrzegł ze jeden z truposzy już prawie wgryza się jego łydkę. Mocnym kopem posłał wiec głowę zombiaka daleko w przód. Nie było, na co czekać. Podniósł karabin i w chwile później huk i błyski wystrzałów wypełniły całe pomieszczenie. Nie było czasu żeby dokładnie celować, więc strzelał całymi seriami. W końcu nastała cisza. Zapach kordytu był przytłaczający. Iwana zaczęły piec oczy. Zmienił szybko magazynek i ruszył powoli przed siebie depcząc po zwłokach lezących pokotem na podłodze.
- Lepiej nie zwlekać i wiać stąd, czym prędzej. Bóg jeden wie, co tu mogłem zwabić. - pomyślał otwierając wielki pancerne drzwi na końcu korytarza.
Gdy tylko się zamknęły na podłogę z łoskotem upadła ciężka krata wentylacyjna. W chwile za nią na ziemie opadła za zwinnością kota jakaś sylwetka. Trzymały się blisko podłogi jak szykujące się do skoku tygrysy. Powoli zaczęły się rozglądać i obwąchiwać pomieszczenie. Jak się wkrótce miało okazać zapach świeżego mięsa wyrwał z letargu nie tylko zombi.

Nowy Jork, Filia Korporacji Manhattan

- Dyrektorze Ginovef, doskonale pan wie, że nie musze się panu tłumaczyć ze swoich decyzji
- Oczywiście sir.
- Niemniej chciałbym panu cos wyjaśnić. Pański projekt jest naprawdę dobry. Mimo to chwilowo musze go wstrzymać. Pan ma już prototyp gotowy do walki ale inne laboratoria są ciągle w fazie badań. To co panu teraz powiem musi pan zachować w bezwzględnej tajemnicy
- Oczywiście panie prezesie.
- Wkrótce zamierzamy przeprowadzić w Stanach wielki test. Największy w historii korporacji
i świata. Będziemy sprawdzać wszystkie projekty jednocześnie...
- Jednocześnie? - pomyślał lekko zdziwiony Nicolai - To by wymagało obszaru wielkości średniego miasta...- pomyślał z uśmiechem przeczuwając co się święci.
- Tymczasem potrzebuje żeby wykonał pan dla mnie pewna misje. Nie mogę poprosić nikogo innego, bo zależy mi na absolutnej dyskrecji.
- Oczywiście sir. Co to za misja?
- Otwieramy jedno z naszych starych laboratoriów w Stanach Zjednoczonych. Zanim to jednak nastąpi chciałbym żeby żebrał pan kilka starych dokumentów, jakie tam dawniej zostawiłem. To sprawy osobiste, ale zależy mi na dyskrecji.
- Wyślę swoich najlepszych ludzi. Kiedy mamy wyruszyć?
- Jak tylko pan wróci proszę niezwłocznie wydać rozkazy.
Ciekawe, dlaczego zależy mu na tych papierach. Hmm chyba nie sądzi ze wierze w ta bajeczkę o sprawach rodzinnych. To musi być cos naprawdę ważnego skoro tak się z tym kryje... - pomyślał Nicolai uśmiechając się posępnie i zamykając drzwi.

Baza Aurora Stare Laboratorium

Iwan szedł powoli korytarzem oświetlają sobie drogę latarka. Na podłodze było pełno ciał. Ściany były mocno uszkodzone od wybuchów granatów i strzałów. Pod butami chrupały łuski i kałuże zaschniętej krwi. Iwan mijał kolejne pomieszczenia, ale do zadniego nie wchodził. Kilka truposzy, jakie do tej pory spotkał znacznie uszczupliły jego zapas amunicji. W końcu dotarł do pokoju technicznego. Otworzył drzwi i nagle z wielkim hukiem na podłogę zwalił się wielki kawałek szybu wentylacyjnego. Z ciemnego wnętrza wynurzyła się jakaś macki. Zaczęła wachlować powietrze jak język węża i nagle zniknęła. Iwan ciągle trzymał karabin wycelowany w szyb. Usłyszał ciche warkniecie z szybu w mgnieniu oka wyskoczył duży licker. Wylądował kilka metrów od Iwana i syknął w jego kierunku. Lewczenko wolał już nie czekać na dalszy rozwój wypadków i zaczął strzelać. Stwor był bardzo szybki i wytrzymały, ale gdy dosięgły go pierwsze serie szybko padł.
- To było za blisko - pomyślał Iwan, gdy trzymając ciągle spust słyszał tępy dźwięk pustych strzałów.
Odwrócił się i wszedł do pokoju. Ledwie przekroczył próg a w miejscu gdzie sekundy temu stał pojawiła się głęboka szrama w ścianie. Drugi linker siedział w szybie i obserwował. Na pewno słyszał już dźwięki pustego magazynka i wiedział ze wtedy można bez problemu zaatakować. Porucznik wycelował i nacisnął spust, ale magazynek był pusty. Szybko rzucił go wiec i chwycił za drzwi. Pchnął je z całych sił, ale w ostatniej chwili Licker zdążył wskoczyć do środka i ukrył się w cieniu . Iwan szybko wyjął ostatni magazynek i przeładował kałasznikowa. Gdy usłyszał syk z prawej strony szybko posłał tam serie. Ale bestia była sprytna. Nie czekała aż sięgną ją pociski tylko skakała z jednego końca Sali na drugi. Wkrótce znowu rozległ się ten przerażający tępy dźwięk, gdy komora jest pusta.
- Niech to szlak trafi! - pomyślał Lewczenko
- Jesteś dobry, ale ja się nie poddam tak łatwo. Słyszysz sukinsynu? No dawaj chodź po mnie! - krzyczał Iwan
Licker nie kazał na siebie długo czekać. Zwinnym ruchem opadł kilka metrów przed komandosem, otworzył pysk i zaczął wachlować powietrze długim językiem. Nagle naprężył go i wystrzelił jak z kuszy w kierunku mężczyzny. W ostatniej chwili porucznik zdołał zrobić unik i trzymanym w ukryciu nożem z całej siły ucinał jęzor potwora. Te zawył dziko i wściekłością naprężył się szykując do skoku.
- No dawaj! Pokaż, na co cię stać - krzyknął Iwan prowokując linkera. Miał w zanadrzu jeszcze jednego asa. Gdy tylko bestia skoczyła Lewczenko wykonał szybko fikołka do przodu. Zwierze wylądowało wiec za nim. Gdy się wyprostował natychmiast obrócił się celują do niego z wyciągniętej Beretty. Wszystkie z 15 pocisków sięgnęły głowy stora. Ten po kilku sekundach konwulsji znieruchomiał w kałuży własnej krwi.
Pusty magazynek zachęcił Iwana do szybkiego działania. Czym prędzej znalazł dźwignię ukryta za jedna z szafek i wszedł do małego pomieszczenia. Ma czytniku kart magnetycznych po raz ostatni przetestował swój wytrych elektroniczny. Mała winda ruszyła szybem do góry. Gdy już zbliżał się do sufitu ten drgnął i Lewczenko zobaczył jasne światło. Kiedy winda stanęła wyskoczył z szybu. Okazało się że znajduje się w grobowcu rodziny Zimaniew. Kryptę zmieniono w kamuflaż dla tajnego wyjścia. Od środka drzwi otwierały się bardzo łatwo. Kłódka po drugiej stronie była tylko atrapą mająca odstraszyć ciekawskich. Porucznik szybko zamknął drzwi i odetchnął z ulga. Następnie szybko zaczął oglądać swoje ciało czy nigdzie nie miał zadrapań ani ran. Zaczęło się ściemniać wiec postanowił czym prędzej wracać. Na jeden dzień miał już dość wrażeń. Wolał nie sprawdzać czy historie o wilkach są prawdziwe czy nie. Zwłaszcza że dysponował już tylko pięściami i masa dobrych chęci. Czym prędzej wrócił do rezydencji i przebrał się. Ubrania wrzucił do worka i spalił w kotłowni mieszczącej się piwnicy. Po prysznicu jeszcze raz obejrzał czy nigdzie nie ma skaleczeń. Nic nie znalazł ale na wszelki wypadek wziął antywirus.
Dobrze że buchnąłem kilka. Nie będę się musiał tłumaczyć kiedy i po co to używałem - pomyślał wbijając igłę.

Baza Aurora , Poziom B1

Po kilku minutach był już w archiwum. Ta myśl nie dawała mu spokoju. Ten chłopak w archiwum i jego ojciec. Nie mógł przestać o tym myśleć. Zaczął wertować listy personelu ale nigdzie nie mógł znaleźć nikogo o numerze jaki był na ubrani tamtego strażnika.
Hmmm pewnie został usunięty z akt. Tylko po co? - myślał
Nawet najlepsze służby świata nie są w stanie w całości wymazać człowieka z akt. Zawsze coś gdzieś zostanie. Iwan zaczął więc szperać w innych kartotekach. Szukał w dokumentach wypłaty pensji, kartach medycznych, dokumentach zakwaterowania ale nic nie mógł znaleźć. Gdy już tracił nadzieje zobaczył jedna chudziutka teczkę. Napis głosił - Protokoły wydania broni.
No tak jeśli ktoś bierze jakąś broń ponad stan to zawsze jest to opisywane. Przed tłumieniem epidemii na pewno pobrali ze sobą dodatkowa broń... - pomyślał uradowany Iwan
Zaczął szybko szukać numeru jaki był na mundurze zabitego chłopaka.
- Jest! - krzyknął z uśmiechem
- A niech mnie diabli - wyszeptał zaskoczony patrząc na nazwisko
Richard Spencer!!!
- A więc syn samego prezesa służył w tej bazie! Co ważniejsze tutaj zginał. Kim był jednak ten wice dyrektor?
Iwan miał już oczywiście swoje przypuszczenia ale potrzebował mocnych dowodów. Zaczął grzebać w starych listach personelu.
- Jest! Lista personelu z roku w którym doszło do wycieku.
Dyrektor - Aleksander Gradienko
Szef Ochrony - Gienadiej Warniszew
Wice Dyrektor - ...
- Tak jak myślałem!
Nicolai Ginovef !!!
Z dokumentów transportowych wynika ze po wycieku na osobisty rozkaz prezesa dyrektor Gradienko został dyscyplinarnie zwolniony i „przykładnie ukarany za niekompetencje”. Iwan już się domyślał że utrata syna na pewno nie wpłynęła na złagodzenie wyroku prezesa. Gradienko zapewne marnie skończył. Ale nie miało to znaczenia. Kluczową była postać Nicolaia. Został on odznaczony „Za trud i wysiłek w opanowaniu epidemii, zgromadzenie materiału badawczego i lojalność wobec korporacji”.
- Sukinsyn - pomyślał Iwan.
Sam wywołał epidemie, pisał donosy na dyrektora a kiedy ludzie jeszcze żyli on już zbierał próbki! Bydlak naprawdę nie przebierał w środkach. To na pewno on wysłał syna Spencera do biblioteki. Wiedział że gdyby nie to, to tatuś pewnie jego wyznaczyłby na następcę Gradienki. W końcu wróżył synkowi wielka karierę…A gdy okazało się że ten zginał konsekwencje poniósł oczywiście dyrektor. I tym sposobem Nicolai pozbył się dyrektora, konkurencji w postaci syna prezesa, zapewne kilku innych niewygodnych osób i zyskał sławę wybawcy i lojalnego pracownika korporacji. Boże skąd Umbrella bierze takich ludzi. Co drugi to jakiś obłąkany psychopata.
Kiedy porucznik to sobie uświadomił zrobiło mu się głupio.
- Nie wymądrzaj się tak Lewczenko. A ty dla kogo pracujesz? Taki jesteś święty?
Iwan miał już dość. Zgromadził mnóstwo ciekawych informacji ale nie wiedział jeszcze jak je wykorzystać. To czego się jednak dowiedział po drodze przyprawiało go o wymioty. W każdej firmie walczy się o władze ale w Umbrelli metody są o wiele potworniejsze. Najgorsze było to że Nicolai pewnie nie był wyjątkiem. Aż strach pomyśleć do czego oni mogą być jeszcze zdolni. Kto wie może kiedyś jakiś szaleniec postanowi zdobyć nowe próbki rozpylając wirusa w jakimś mieście. Wydawałoby się to absurdalne ale…. Kto ich powstrzyma? Umbrella ma takie powiązania…..Dość! Na dziś mam już tego wszystkiego dość. Jeszcze trochę a zwariuję.
Lewczenko schował kopie odpowiednich dokumentów do swojej teczki i odłożył wszystko na swoje miejsca. Sprawy zaszły już bardzo daleko. Stawka była olbrzymia. Najmniejszy błąd mógł mieć opłakane skutki. Iwan świetnie zdawał sobie z tego sprawę. Wiedza jaką posiadł mogłaby wstrząsnąć Umbrellą. A przynajmniej jej kierownictwem. Sprawa Marcusa, zbrodnie Nicolaia… To było ponad siły jednego człowieka. Musiał powiedzieć Jurijowi. Nie był pewny czy może mu zaufać ale jeśli nie jemu to komu? Porucznik schował teczkę z dokumentami i powoli wyszedł z archiwum. Równym krokiem udał się do windy i wjechał na górę. Tej nocy spał długo. Miał wiele do przemyślenia. Przyszłość zawsze wymyka się jednak naszym oczekiwaniom. Nie inaczej było teraz.


Kontakt z autorem: raccoonstars@wp.pl.

 

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Cookies.

X