RE Fans

Opowiadania


 

BILLY'S STORY BY BILLY COEN



Dunell Marine Base

Mrok. Około godziny 23. Słońce już dawno zaszło za szczyty górskie w oddali. Gdzieś w zakamarkach bazy prawie już opustoszałej, wolnej od kroków i głosów słychać lekkie szorowanie rysika ołówka o białą kartkę papieru. W swoim biurze siedzi młody mężczyzna ubrany w wojskowy mundur. Insygnia na jego barczystych ramionach świadczą o stopniu podporucznika. Mężczyzna jest dość młody mimo tak wysokiego stopnia. Na oko ma jakieś 26 lat. Na jego porośniętej zarostem twarzy maluje się zmęczenie, a na przemian i regularnie pulsujące skronie mówią same za siebie.

-No jeszcze tylko podsumowanie i skończone- wyszeptał mężczyzna

Jednak nikt mu nie mógł odpowiedzieć bo w bazie nie było żywego ducha.

Tuż za jego biurkiem przy którym siedział pochylony albo raczej wygięty w pół jest duże okno. Oprócz światła lampki które swoim blaskiem rozświetla jego ponurą twarz, prze okno wpadają srebrzyste promienie księżyca w pełni. Czasem jednak światło przestaje bić gdyż księżyc zasłaniają czarne chmury, które wolno niczym statek płyną po sklepieniu nieba. Wtedy jego twarz traci tą wyrazistość, a i oczy już tak nie błyszczą.

Nagle słychać kroki, potem ciche skrzypienie drzwi. Kroki stopniowo się nasilają. W końcu do uszu mężczyzny dochodzi pukanie do jego gabinetu.

Proszę- odpowiedział mężczyzna

Drzwi się otworzyły i do środka wszedł kolejny mężczyzna. Ów człowiek miał stopień porucznika i nazywał się Fernando Miguel, porucznik Fernando Miguel. Człowiek jak samo jego imię i nazwisko wskazuje był z pochodzenia meksykaninem. Jak większość meksykan mieszkających w Stanach Zjednoczonych i on jest emigrantem. Zwykły, prosty, szary człowiek. Tam gdzie życie było zbyt ciężkie i trudne tu w Dunell dostał pracę, założył rodzinę i dorobił się stopnia porucznika. Nigdy by tego nie dokonał bez pomocy Billego. Tak, ów człowiek siedzący przy biurku i piszący raport nazywał się Billy Coen. On i Fernando od lat służą w tej samej jednostce woskowej i są przyjaciółmi od kołyski aż po grób.

-Myślałem, że ktoś Ci właśnie plądruje biuro, a to ty jeszcze siedzisz- powiedział Fernando
-No a jakże, taka praca, w końcu po skończonej robocie regulamin mówi że trzeba zdać raport- powiedział Billy
-Ano life is brutal- wyrechotał Fernando- Dobra to ja się zmywam. Nie będę Ci przeszkadzał. W końcu musisz to skończyć inaczej stary Cię zabije. Pogadamy jutro
-Okey. Do zobaczenia- powiedział Billy i wziął się do kończenia raportu.

Billy był dziś z odziałem marines na tak zwanym "obozie przetrwania". W taki sposób typuje się ludzi, którzy doskonale nadają się do bycia w regularnych oddziałach piechoty morskiej. Gdy przeszkoli się nowych rekrutów w bazie, aby ich sprawdzić, wyrusza się do Ameryki Północnej a konkretnie do Panamy. Tam to już niema żartów. Ogień ciągły, kule świszczą z każdej strony. Mieści się tam mały poligon i w połączeniu z dziką przyrodą staje się nieodzownym narzędziem selekcji. Tak specyficzny trening ukończą tylko najlepsi. Właśnie jednej z takich wypraw Billy był dziś dowódcą. Z załogi czterech śmigłowców w sumie liczącej dwudziestu rekrutów udało się tylko siedmiu przejść szkolenie pomyślnie. Jak mówi przysłowie szczęśliwa siódemka. I teraz Billy musi napisać raport z tej wyprawy.


*


Baza była opustoszała jednak oprócz Billego było tam cos jeszcze. Coś co nie powinno mieć nigdy miejsca. Zaczątek przyszłych nieszczęść...

Kilka pokoi dalej od biura Billego idąc długim korytarzem było można trafić, a właściwe nie było można nie trafić na biuro Komandora Samuela Regana- głównodowodzącego siłami w Dunell. Korytarz się długo wił niczym wąż wokół ofiary. Na ścianach wisiały portrety oficerów marines. Był tam również portret Billego i Fernanda, a także portret Komandora Regana, który zajmował szczególne miejsce. Wisiał tuż obok portretu Randala Ashforda.

Randal Ashford także służył krajowi w Dunell Marine Base. Był wybitnym dowódcą jednak przez niektórych był uważany za strasznego dziwaka. Jego gabinet zdobiły obrazy przedstawiające różne maszkary. Smoki, bezgłowe bestie wreszcie postacie z powykrzywianymi twarzami jakby coś ich bolało a ból był nie do zniesienia. Cos strasznego. Najbardziej jednak Pan Ashford upodobał sobie postać Hannibala Lectera przez wielu nazywanego kanibalem, gdyż jadł ludzkie mięso. Z czasem można było powiedzieć, że Randal Ashford był szaleńcem.

15 sierpnia 1945 roku zmarła jego żona. Od tamtej pory zaczął się dziwnie zachowywać i rzadko opuszczał swój gabinet. W końcu cos w nim pękło i oszalał do tego stopnia, że zabił trzech oficerów w bestialski sposób. Po prostu obdarł ich ze skóry i powyrywał serca. Ciała ułożył w bardzo dziwne pozycje, pozycje które były przedstawione na obrazach w jego gabinecie. Po całym incydencie popełnił samobójstwo. Byle tylko to samo nie spotkało Regana. Mówią niektórzy, przypominając sobie tamto straszne wydarzenie.

Tuż przy biurze komandora skręcając w prawo widoczny był długi snop światła. Światło padało przez wąska szparę jaką tworzyły niedomknięte drzwi. Na drzwiach wisiała tabliczka z napisem "dr Anderw Stevart " , a pod tabliczką widniał napis "Dbamy abyście żyli jak najdłużej". Biuro dr Stevarta nie było duże, można powiedzieć, że rozmiarami porównywalne z biurem Billego. Ściany były pomalowane na biało, a w rogu sali stał mały parawanik, prawdopodobnie służył jako przebieralnia. Na środku pod oknem stało biurko, a na prawo od niego prowizoryczne łóżko. Jednak tu nic nie było jak należy, nic absolutnie. Za biurkiem siedział wysoki młody mężczyzna . na lewej stronie fartucha tuz na wysokości serca miał przypiętą tabliczkę z napisem "Lekarz medycyny wojskowej dr Anderw Stevart". Na lewo od niego stał także nad wyraz młody mężczyzna. Był to niebieskooki blondyn ubrany w czarny uniform z napisem "SEF" na plecach. Miał zakasane rękawy do około wysokości łokcia i czarne okulary na swoim haczykowatym nosie.

W pewnym momencie mężczyzna ubrany na czarno oparł się o biurko i powiedział grubym głosem- Cholera znowu się nie udało!! Niech piekło pochłonie to wojsko!!

-Spokojnie wszystko da się jakoś załatwić- tłumaczył Stevart- następnym razem będziemy bogatsi w doświadczenie i nie powtórzymy tego błędu.
-Załatwić??!! Czy ty wiesz co ty mówisz??!! Pokonali twoich saperów. Mówiłeś że są najlepsi.
-Myliłem się.
-Ale straty są stratami. Przez co nie wypróbowaliśmy naszego najnowszego osiągnięcia.
-To nie nasza wina że Spencer nie umie zapewnić sobie dobrych królików doświadczalnych.
-Dobrze że virus jest cały.
-Tak. Gdyby wpadł w ich łapska Spencer kazał by nas zabić. Ale jeszcze będzie czas. Zapowiadam.
-To wszystko przez tego Coena. Gdyby wiedział co zrobił.
-Zapewniam Cię drogi Albercie, że jeżeli jeszcze raz nam zagrozi to pożałuje.

Świat na zawsze zapomni o podporuczniku Billym Coenie.


*


A za drzwiami stał Billy, wpatrywał się w przestrzeń jaką tworzyły uchylone drzwi i skrupulatnie podsłuchiwał cała rozmowę. Jego serce zaczęło pulsować w piersi mocniej i mocniej jakby chciało wyjść na zewnątrz i wykrzyczeć się. Głowę zaprzątało pytanie dlaczego, po plecach spływał zimny pot, a ciało było rozpalone jak wulkan Etna. Wiedział, że kości zostały rzucone i że ktoś może się targnąć na jego krótkie życie. Billy został dosłownie zaszachowany, a mat jest tylko kwestią czasu. Tylko co zrobić???

Dunell, dom Billego

Ledwo co Billy zebrał się z jednostki wojskowej do domu. Nie mógł przestać o tym myśleć. O tym że ktoś postawił na nim krzyżyk, że może nie dożyć kolejnego dnia. Billy nerwowo zmarszczył czoło i udał się wyjściem z garażu do wnętrza domu. Dom Billego nie był jakąś willą czy czymś w tym rodzaju. Poprostu był to zwyczajny dom jakich pełno w okolicy. Tylko wnętrze nie było zwyczajne. Gustownie urządzone mieszkanie prze matkę Billego zachęcało oczy do długiego wpatrywania się w różne jego miejsca. Choćby i ta zabytkowa, osiemnastowieczna strzelba. Billy otrzymał ją od rodziców po tym, jak poszedł do marines. Jeszcze widać tam niecałkiem zamazany napis "Dla kochanego Billego od rodziców w nagrodę za dostanie się do regularnych oddziałów piechoty morskiej".

-Cześć Billy- do uszu Billego dotarł znajomy głos.

Mężczyzna miał krótko przystrzyżone czarne włosy i ciemną karnację. Po ubraniu było można poznać że należał do jakichś oddziałów specjalnych. Coś na wzór SWAT.

-A to ty Chris. Jeszcze nie śpisz?- Billy zapytał mężczyznę

Tak, ów mężczyzna miał na imę Chris, Chris Redfield. Był gliną i oddanym przyjacielem Billego.

-Wiesz jakoś tak oka nie mogę zmrużyć. To przez tą separacje z Jill
-A co narozrabiałeś??
-Ano oglądałem się za taką jedną no jak jej tam było... Rosie. Taka cycata meksykanka. Pracuje u nas jako specjalista od łączności.
-Uuuu... to żeś podpadł
-No musze się z tym oswoić a potem wrócę, padnę na kolana przed Jill i ją przeproszę. Myślisz że mi wybaczy??
-Jasne!
-No ale ja Ci tu zaprzątam głowę swoimi problemami a zapominam spytać jak było na akcji. Ilu tym razem przeszło pomyślnie szkolenie??
-Siedmiu!!
-To lepiej niż poprzednia drużyna. Gratulacje
-Dzięki
-Wiesz co trzeba to oblać. Siadaj a ja przyniosę zimne piwo.

Billy usiadł wygodnie na czarnej, skórzanej kanapie, a właściwe wtopił się w nią i włączył telewizor. Pomigał trochę po programach i zatrzymał się na MTV. Akurat leciał Marilyn Manson z utworem Target audience. To jest to. Trochę relaksu, piwko i idę spać- pomyślał Billy.

Nagle ktoś zmienił kanał.

-Hej ja to oglądam- warknął Billy
-Zaraz Ci przełączę. Chciałem po prostu zobaczyć co się dzieje w Raccoon City. Podobno był jakiś dziwny wypadek. Jeśli to prawda to na pewno szef mnie zerwie z urlopu. Cholera mówią o twojej jednostce- krzyknął Chris

"Dzisiaj około godziny 22:30 wrócili z Panamy żołnierze piechoty morskiej Dunell pod dowództwem podporucznika Billego Coena. Wyprawa miała charakter ćwiczebny. Jej celem była selekcja tylko najlepszych. Z pośród dwudziestu żołnierzy tylko siedmiu przeszło pozytywnie szkolenie stając się marines. O nadchodzi dowódca wyprawy.

-Podporuczniku Coen czy chciał by pan cos powiedzieć???
-Nie!
-Jak państwo widzą podporucznik Billy Coen nie jest skory do rozmów. Może ten pobyt w panamskiej dżungli go zmienił? Dla wiadomości BBC WORLD mówiła Suzan Backstar."
-Uu... Co ty taki małomówny byłeś??- z zaciekawieniem zapytał Chris
-Wiesz że nie przepadam za pismakami, a tym bardziej że jeszcze mieliśmy tą historię z bombą
-Z jaką bombą??- ponownie spytał zaciekawiony Chris.

Chris podszedł do Billego, podał mu piwo, głęboko wcisnął się w przeciwległy do kanapy fotel i z zaciekawieniem wtopił w niego swoje duże, żarzące się jak węgielki oczy.

-No opowiadaj jak było- powiedział z zaciekawieniem
-Znaleźliśmy w środku bazy jakiś stary, przerdzewiały niewypał. Podczas próby przenoszenia uaktywniła się w nim bomba. Cudem udało się ją rozbroić. Najdziwniejsze jest to, że ten cały pordzewiały syf okrywał całkiem nową bombę.
-Myślisz że ktoś próbował was zabić
-To tylko przypuszczenia, ale...
-Po twojej minie nie wygląda to najlepiej- powiedział Chris
-Niestety boję się, że to prawda. Ale my tu gadu- gadu, a tu zmęczenie mnie już przyciska. Zresztą ciebie pewnie też. Idę spać.
-No ja też jakoś źle się czuje...

Po takiej przejmującej rozmowie każdy z nich udał się do swojego pokoju. Billy sam jeszcze raz głęboko to przemyślał poczym zamknął oczy i zapadł w długi letarg.

To był kolejny, zwykły dzień. Billy obudził się wczesnym rankiem, a właściwie obudziło go słońce odbijające się o zepsutą żaluzję. Pomyślał:" pospał bym jeszcze" Ale słońce tak świeciło że, spać się nie dało. W każdym razie była godzina 6:15. Wstał, poszedłem do łazienki. "Kolejny dzień i kolejny gwóźdź do trumny"- zamruczał ponownie. Spojrzał w lustro i zobaczył swoją twarz. Oczy podpuchnięte (chyba daje o sobie znać oglądanie telewizji do późna) i ogólna świadomość, że dziś znów trzeba iść do pracy .Koszmar!

Jak większość wojskowych Billy lubi swoją robotę, ale nie lubi rano wstawać. Teraz i tak mam dobrze- wspomina przed zaparowanym lustrem od wrzącej wody- Przypominają mi się moje pierwsze kroki jakie stawiałem tutaj. Ach to był kanał. Wstawałem o każdej porze dnia. A o męczarniach jakie przechodziłem, gdy kapral darł się nade mną. Gdy tu pierwszy raz trafiłem nie znałem nikogo. Biedny, przestraszony dzieciak-tak się o mnie wypowiadali, upokarzali na każdym kroku, ale ja się nie poddawałem. Dążyłem do tego by stać się kimś, by nie być poniewieranym. Pamiętam takiego, chyba nazywał się Butsch. Tak Butsch. Miałem z nim non stop problemy. Co dzień wybierał sobie inną osobę do swoich poniewierających i upokarzających ludzi żartów. Każdy się go bał. Pewnego dnia się przeciwstawiłem. Była chyba 23:30 w nocy. Szedłem z pod prysznica, a popołudniowe ćwiczenia dawały o sobie znać w kościach . Znalazł mnie w ciemnej wnęce między salami. Złapali mnie w trzech - on i jeszcze jakiś dwóch kolesi. Zbity do nie przytomności trafiłem do szpitala i zapadłem w śpiączkę. Doszedłem do siebie po miesiącu. Ci skurwiele i tak zapłacili za swoje. Wyrzucili ich za niesubordynacje i znęcanie się nad młodszymi.

To były czasy. Czasem jak tak wspominam aż łza się oku zakręci. No nic.

Myj, ubieram się i spadam do pracy bo przełożeni znowu mnie wezwą na dywanik za spóźnianie się do roboty- powiedział Billy i wyszedł z domu.


*


W drodze do bazy Dunell było słychać jakiś huk. Jakby ktoś strzelił z pistoletu. Jednak to było cos gorszego.

Kurwa mać!! Co do cholery z tym autem??- krzyknął Billy i w tym samym momencie zjechał na pobocze, zatrzymał się i wysiadł z auta.- Ja cię pierdole znowu spóźnię się do roboty. Niech to szlag. Pieprzony samochód.

Opona na lewym, przednim kole nie miała powietrza. Po prostu flak. Billy złapał gumę. Na szczęście miał zapasowe koło. W jednej chwili zakasał rękawy i zabrał się do roboty. Zrządzenie losu czy czysty przypadek?? Spojrzał w przód i zobaczył piękną, młoda kobietę o alabastrowej skórze podążającą w jego kierunku. Kobieta była dość młoda. Na oko można było jej dać jakieś 19 lat. Miała na sobie długą niebieską sukienkę odsłaniającą nagie ramiona i dobrze komponującą się z jej urodą.

-Dzień dobry- powiedziała kobieta
-Oj nie taki dobry. Złapałem gumę, to chyba pech
-A ja miałam nadzieję że podwiezie mnie pan do miasta- odpowiedziała rozczarowana
-No jak naprawie koło to w porządku, może się pani zabrać ze mną-odparł
-Ah to bardzo miłe zaczekam na pana tu niedaleko
-Dobrze jak naprawie koło zawołam panią- powiedział Billy i zabrał się do pracy

Jako że Billy to silny i wysportowany chłopak, zmiana koła w samochodzie poszła mu szybko i sprawnie.

-No można wsiadać-powiedział. Razem wsiedli do samochodu, po czym ruszyli w stronę centrum.
-Co to za fura?? I jaka wygodna- zapytała nieznajoma
-Lexus- bardzo łatwo się prowadzi. A tak w ogóle to jak masz na imię?
-Claire- odparła nieznajoma
-Nazywam się Billy Coen- odwzajemnił tym samym
-Miło mi cię poznać Billy, czym się zajmujesz?
-Podporucznik Billy Coen- służę w jednostce wojskowej Dunell
-Więc co cię sprowadza do Dunell?
-Jadę do brata tak jak ty jest żołnierzem
-Piechota morska?- zapytał Billy
-Nie, nie! Skąd że znowu. Mój brat jest pilotem. Może to ze względu na to że panicznie boi się wody. Kiedyś gdy byliśmy dziećmi mieszkaliśmy na Florydzie. Podczas jednej z morskich wypraw zaatakował nas rekin. Chris o mało nie stracił życia.
-Chris??- Billy zamruczał sobie pod nosem

No jesteśmy. Gdzie panią wysadzić?- zapytał

-Oo... tu niech pan stanie!

Piękna nieznajoma wysiadła na Wallstret.

Dzięki za podwiezienie- powiedziała i poszła.

No, no ładna dziewczyna- Billy powiedział sobie w duchu- Może kiedyś.....? A zresztą jeszcze nie pora, nie, tym bardziej teraz jak mam tyle pracy.

Po tym miłym i ekscytującym dla pana Billego Coena spotkaniu ruszył na obrzeża miasta do jednostki wojskowej. Jak zwykle zaparkował na parkingu i udał się na pieszo w głąb bazy.

Biuro komandora Regana, Marine Base

Biuro Komandora Regana było znacznie większe od biura Billego i gabinetu dr Stevarta razem wziętych. Tu ukazywała się cała potęga jego wielkiego majestatu. W środku panował wieli ład i każda rzecz miała swoje unikalne miejsce.

Za biurkiem siedział około 55 letni mężczyzna ubrany w biały mundur, a na ramionach miał insygnia komandorskie. Na jego biurku stała kawa, obcinak do cygar, jedno z nich zresztą trzymał w ustach, i mała plakietka z napisem "Komandor Samuel Regan, głównodowodzący siłami w Dunell Marine Base"

Billy przybrał postawę na baczność i zasalutował do oficera

-Spocznij żołnierzu- powiedział grubym głosem Regan
-Sir, przyniosłem raport z wyprawy ćwiczebnej do Panamy- powiedział Billy
-Doskonale podporuczniku Coen. Odmaszerować. Jestem trochę zajęty i zmęczony. A tak na marginesie. Dobra robota synu, zawsze można na panu polegać.

I gdy Billy miał już opuszczać gabinet komandora Regana odezwał się w nim głos sumienia. Dusza bez przerwy powtarzała "Powiedz", a on nie wiedział co do cholery ma zrobić.

-Coen cholera!!! Co do diabła się tam działo???- wykrzyknął komandor głosem który umarłego zerwał by z grobu.
-Mieliśmy mały PPPP...roblem z bombą Sir- wyjąkał Billy
-Ale skąd do diabła w środku panamskiej dżungli bomba??- pytał komandor
-Tego nie wiemy. To tylko jakiś niewypał. Ale udało się nam rozbroić
-To pan wybierał ten obóz. W całej panamie mamy cztery takie obozy. Dlaczego akurat ten pan wybrał??
-Dostaliśmy informacje że Woodcamp jest nieczynny z powodu jakichś modernizacji czy czegoś w tym stylu. Skierowali nas do Shakedown
-Dobrze dziękuje panie Coen. To wszystko. Odmaszerować!

Po tak przejmującej rozmowie z komandorem nogi poniosły Billego do swojego, małego gabinetu na trzecim piętrze wielkiego, betonowego gmachu bazy marines. W drodze spotkał Fernanda.

-Cześć, tak wcześnie dziś w pracy?- powiedział uśmiechnięty Billy
-To nie ja jestem wcześnie tylko Ty jesteś za późno- zarechotał Fernando
-No tak. To już dziewiąta! Racja. W drodze do bazy złapałem gumę. Ale są też dobre newsy.
-Mianowicie??- zapytał zaciekawiony Fernando
-Poznałem fajną dziewczynę. Ma na imię Claire i jest słodka.
-No bież się za seniorite- powiedział Fernando
-Może coś...- urwał w pół zdania Billy- No ale nie po to Cię zatrzymałem
-No co zaprząta Ci głowę. Wyduś to z siebie!
-Nie tutaj. To sprawa poufna
-W takim razie zapraszam do mojego gabinetu


*


Billy razem z Fernandem udali się do gabinetu tego drugiego.

Na stole niedopita kawa, jakieś dokumenty i zdjęcia obłożone srebrnymi, pofalowanymi ramkami. Rodzina na pierwszym, na drugim jest sam Fernando razem ze mną. Może nie uwierzycie ale to zdjęcie ma swoją specyficzną historię.

Byliśmy kiedyś razem na rybach.- wspomina Billy- Razem na jachcie Fernanda jakiś kilometr od brzegu. To miał być relaksujący wypad na tuńczyka. Pamiętam jakby to było wczoraj. Słońce wysoko w zenicie, jego promienie odbijające się o tafle czystej wody tak, że na głębokości dwóch metrów było widać drobne żyjątka i przepiękną rafę. Odpłynęliśmy trochę dalej i nagle coś zaczęło intensywnie ciągnąć haczyk. Stopniowo szarpnięcia się nasilały. I nagle z nikąd na dwa metry w górę wyskoczył trzymetrowy morlin. Omal nie wyrwał mi ręki z barku. Męczyłem się z nim chyba z dwie godziny. W końcu zmęczona ryba dała za wygraną i z pomocą Fernanda udało mi się ją złowić.

Na pamiątkę tego zdarzenia postanowiliśmy sobie zrobić zdjęcie, które teraz stoi w gabinecie Fernanda na biurku. Rzecz jasna, że ja też mam gdzieś odbitkę. Gdzie ja...- tu przerwał Fernando zamyślonemu Billemu.

-Noto o co chodzi? Dlaczego jesteś taki zmieszany??
-Dobrze- powiedział Billy jak by to miało być ostatnia rzeczą jaka z siebie wydusi- Ale posłuchaj mnie nikt nie może dowiedzieć się o naszej rozmowie.
-Wiesz że w razie kłopotów zawsze możesz na mnie polegać i jeśli będzie trzeba zastawie cię własna piersią. Po prostu jesteś dla mnie jak brat, którego nigdy nie miałem.
-A ja traktuje Cię jak swojego brata. Słuchaj!- kontynuował Billy- Wczoraj wieczorem podsłuchałem rozmowę jakichś dwóch ludzi. Gadali coś, że jeśli jeszcze raz wejdę im w drogę to pożałuje. A najdziwniejsze że nie wiem o co im chodziło. Może to przez tą bombę??
-Cholera jaką bombę??
-Na ćwiczeniach w Panamie znaleźliśmy bombę. Rozbroiliśmy ją, ale nie wiemy kto ją wykradł. Obawiam się że chyba ten doskonały plan im pokrzyżowałem.
-Mam pomysł. Mam znajomego policjanta w Raccoon City. Pojadę tam jutro z samego rana i wszystko się wyjaśni. Bo jeśli chcą Cię zabić to musimy być szybsi i ich wykryć.
-Dzięki bracie. Tylko nie daj się zabić
-W końcu jestem marines "Twardziel nad Twardziele"


*


W biurze Komandora Regana panowała niesielankowa atmosfera.

-Wiedziałem że kiedyś to nastąpi, wiedziałem- wykrzykiwał mężczyzna w czarnym stroju
-Spokojnie. Teraz musimy się zastanowić jak się pozbyć problemu, jak się pozbyć wścibskiego oficera.- tłumaczył Regan
-Jak go wykończę i ty mi w tym pomożesz. Zniszczę go. Zresztą mam już co do jego osoby pewne plany. Z jego karty pacjenta wynika że jest to osobą o bardzo dobrze przystosowanym układzie immunologicznym do nasz badań.
-Na to nie mogę pozwolić. To już mnie nie obchodzi. Rób sobie co chcesz.
-Co??? Ty i to twoje wojsko.- Wesker ujął mocno Regana za szyję- Bez szanownego Lorda Ozwella Spencera był byś teraz nikim, zwykłym ścierwem, które prosi o kromkę chleba na ulicy. Jesteś żałosny. Tyle szanowny Pan Spencer zrobił dla ciebie a ty teraz się od niego odwracasz. Nie masz krzty godności.- wykrzyczał mężczyzna w czarnym uniformie poczym rzucił na ziemię Regana.
-To co mam zrobić Panie Wesker, co??? Ja nie mogę tak zrobić, nie, niee...
-Uspokój się ty przerośnięty hipopotamie bo ściągniesz tu swoich ludzi.
-Rrrr...acja. Uspokkkk...oić się. Taaaa....k zrobię.- wyjąkał jakby był na krawędzi załamania nerwowego komandor Regan.
-A teraz uspokój się i słuchaj. On na pewno coś wie. Nie ważne ile ale i tak poniesie karę. I mnie się przysłuży. Mnie!! Uhahahhah....-wyrechotał Wesker- A pan Miguel też będzie potrzebny, ale tym już się nie martw. Skup się na tym jak go wciągnąć w pułapkę.
-Nie rozumiem
-Otóż każ Billemu przejąć obowiązki porucznika Miguela. Tego drugiego wyślij po prostu na urlop. My się nim zajmiemy. Przez ten czas Billy będzie ćwiczyć rekrutów. I kiedy będzie wyruszał do Panamy, zaproponuj, że my polecimy z nimi jako wsparcie.
-Wsparcie??
-Powiedz, że lecimy z nimi jako że tylko my znamy dobrze teren, a ta pieprzona dżungla jest bardzo niebezpieczna. Taki mały przewodnik turystyczny. Upieczesz wtedy dwie pieczenie na jednym ogniu.
-To raczej nie przejdzie. Billy do doskonały traper i łowca. Zna dżunglę jak nikt inny.
-To powiesz mu, że to rozkaz. A rozkazy się wykonuje. Prawda??
-Tak! Zrobię tak. Tak zrobię
-No widzisz trochę serca i zaczynasz się zachowywać jak człowiek.- Powiedział Wesker poczym rzucił mu na biurko kopertę pełną zielonych dwustu dolarówek. Regan chapnął je niczym rekin ofiarę i uśmiechnął się nerwowo.


*


W bramie głównej, prowadzącej do wnętrza bazy niczym w czeluście piekieł, stała wtedy młoda kobieta i przepychała się ze strażnikiem

-Słyszysz co powiedziałam, wpuść mnie. Chce się zobaczyć z bratem.
-Panienka nie rozumie- tłumaczył się strażnik- w bazie marines Dunell nikt taki nie pracuje i nawet nie pracował.
-Ale nie możliwe, ja musze się zobaczyć z bratem. Nie kituj palancie!!- tym razem kobieta wrzasnęła.

Nagle jej oczom ukazała się znajoma sylwetka mężczyzny.

-Hej Billy. Powiedz żeby ten palant mnie wpuścił
-O co tu chodzi- zapytał zmieszany Billy
-Panienka mówi że pracuje tu jej brat. Niejaki Chris Redfield.- powiedział strażnik i nagle prze umysł Billego poszybowała niczym srebrna strzała myśl.
-Panienka pozwoli ze mną- powiedział spokojnym głosem i udał się w kierunku samochodu, a za nim szła rozwścieczona kobieta.
-No więc pani do Chrisa tak??
-No przecież mówiłam. Co głuchy jesteś?- wrzasnęła
-Tylko sprawdzałem. Proszę wsiadaj.
-Masz mnie za jakąś dziwkę czy puszczalską tak??- powiedziała oburzona- Nie jestem pierwszą lepszą. To że mnie podwiozłeś to nie znaczy że będziemy się pieprzyć. Ty skór...-Nie dokończyła gdyż Billy jej na to nie pozwolił.
-Wsiadaj smarkulo- wrzasnął Billy- W drodze wszystko ci wytłumaczę.

Kobieta poczuła się lekko zmieszana, nie wiedziała co zrobić. Przez jej umysł przeleciała myśl "A jeśli to zboczeniec. Moje biedne dziewictwo". Jednak po dłuższym namyśle wsiadła. W końcu tak im się miło razem gaworzyło dziś rano.

Dom Billego, Dunell

-Hej Chris, zobacz kogo Ci przywiozłem- krzyknąłem z uśmiechem na ustach
-Claire??!! Co ty tutaj robisz. Myślałem że studiujesz w Vancover??- powiedział Chris
-Nie zapomnij o tym, że studenci tez maja wolne- odparła
-No tak. Boże jakie to szczęście. Tu już siedem lat. A pamiętam Cię jak byłaś taka mała grzeczną dziewczynką. Wtedy chyba jeszcze miałaś włosy plecione w warkocze.
-Tak teraz mam krótsze.
-Co Cię sprowadza do Dunell. Chyba nie powiesz że przyjechałaś do mnie??- zapytał Chris
-Mam jeszcze wolne toteż postanowiłam odwiedzić braciszka
-To wy sobie pogadajcie a ja przejdę się. Taka ładna noc- powiedział Billy
-A Claire chciałem...- tu urwała mu Claire
-Tak znamy się.
-To ja wychodzę a wy sobie pogadajcie. Acha i będę spał na kanapie. Claire może wziąć mój pokój.
-Dzięki stary- powiedział Chris i przebił piątkę Billemu


*


Billy postanowił wyjść na chwile na dwór, rozprostować kości i trochę się przewietrzyć. Na dworze było dość chłodno, jak na późne lato przystało. Szedł ulicami zasypanymi po trochu liśćmi. Już nie długo jesień- powiedział ze smutkiem. I tak spacerując jeszcze raz rozmyślał nad tym dziwnym incydentem, jaki przydarzył mu się w pracy. Nawet zapomniał zostawić broń w domu ale.. jak sam mówił. "Jeśli chodzi o broń to zawsze nosze ją przy sobie. Nigdy nie wiadomo kiedy jakiś typek z pod ciemnej gwiazdy będzie chciał Cię obrabować albo nawet zabić. Ale jeśli spróbuje to będzie wiedział, że to ja mam broń i zawsze mogę mu przyjebać".


*


Po powrocie do domu Billy wypił trochę Whisky, albo raczej trochę za dużo i poszedł spać. Sytuacja nie byłaby tak skomplikowana, gdyby nie te trzy piwa w parku na ławce.


*


Nazajutrz obudził się z wielkim kacem. Łeb tak go bolał że nie dało się myśleć. Kurwa mać- wrzasnął- już dziewiąta, znowu się spóźnię. W pośpiechu umył się, ubrał i ruszył do jednostki wojskowej. Nawet nie miał czasu zjeść śniadania, które naszykowała mu Claire.

Dunell Marine Base - kwatera komandora

-Dzień dobry panie pułkowniku- zasalutował i powiedział
-Znowu się spóźniłeś Coen
-To było ostatni raz. Co ja poradzę że znowu złapałem gumę. To się już więcej nie powtórzy.
-Ja myślę. Inaczej wylecisz z pracy. Ty wiesz ile osób jest na twoje miejsce, więc rzetelnie wypełniaj swoje obowiązki zamiast się opierdalać.

Pomyślał: "Czy on zawsze musi się wszystkiego czepiać?"

-No ale nie w tej sprawie chciałem się z tobą widzieć. Mamy nowych rekrutów.
-W czym problem. Do czego ja jestem panu potrzebny?
-Chcę powierzyć nad nimi opiekę tobie
-Ale przecież porucznik Miguel miał się tym zająć?
-Porucznik Miguel miał wypadek wczoraj. Bardzo poważny wypadek.
-Trochę się poobijał co?- zapytał z uśmiechem na ustach
-On nie żyje Billy! Nikt ci nie powiedział?
-Co??? Porucznik Miguel nie żyje?- z jego twarzy stopniowo znikał uśmiech, a to miejsce zastępował żal, smutek i pytanie "dlaczego??"
-Wczoraj dostaliśmy raport że w pobliżu Raccoon City, a dokładniej w górach Arklay, jego samochód wypadł z drogi i runął w przepaść. Przykro mi Billy.
-Nie rozumiem! On nie mógł!! Nigdy nie uwięrzę, że to był wypadek!!!- tym razem już ze złością w oczach powiedział
-Słuchaj Billy. Wiem że zawsze można na tobie polegać, i oprócz tych spóźnień jesteś niezastąpiony w jednostce, a wyszkoleni przez ciebie ludzie tylko chwalą twoje poczynania.
-Co z tego. Nadal jestem tylko podporucznikiem. Więc raczej niech pan znajdzie sobie kogoś innego.
-Powtórzę to jeszcze raz. Jesteś nam potrzebny. Tym bardziej teraz. Zapewniam że porucznik Miguel chciałby abyś przestał się tak użalać. Pamiętasz co wtedy mówił?
-Ze każdy człowiek jest kowalem swojego losu.-powiedziałem
-Wierz mi Billy!! Gdyby Miguel żył, chciałby abyś to zrobił, wziął się za te robotę. Zrób to Billy dla niego. Zrób to dla siebie, zrób to dla tych młodych ludzi, oni cię potrzebują.
-Ale ja.....
-Wiem Billy że to dla ciebie cios. Nie będę cię więcej namawiał. Zrobisz jak zechcesz.
-Panie Pułkowniku mógłbym dostać trochę czasu. Jest mi bardzo ciężko po stracie dobrego kolegi.
-W porządku Billy, jutro dasz mi odpowiedź. Liczymy na ciebie!
-A co z przygotowaniami pogrzebowymi?
-Pochówek porucznika Fernando Miguela. Dzisiaj o 14:00
-Dziękuje że mi pan o wszystkim powiedział
-Wiedz że zawsze możesz na mnie polegać Billy.

Billy zasalutował i poszedł


Pół roku później

Billy otrząsnął się po śmierci najlepszego przyjaciela. Prze pierwsze dwa miesiące ciągle pił. Wreszcie stoczyłby się, gdyby nie Claire , która przez ten cały czas była przy nim i dawała do zrozumienia, że się zakochała. Jej miłość jednak nie mogła przetrwać. Nie mogła, gdyż po śmierci najlepszego przyjaciela nie mógł myśleć o poważnych związkach; był dość załamany i odrzucony przez otoczenie. Najbardziej jednak wymawiał Bogu, gdyż był on człowiekiem religijnym, to że przez jego pieprzone wyżalanie się Fernando zginął. Najbardziej jednak jego mózg paraliżowała myśl, że już nigdy nie będzie tym samym człowiekiem, nigdy nie spojrzy w twarz jego rodzinie, a co za tym idzie nigdy już nie spojrzy w lustro. Po co oglądać na co dzień twarz mordercy, który zabił własnego przyjaciela.

Jednak teraz pół roku od tego piekielnego koszmaru zupełnie się zmienił. I to na lepsze. Teraz wierzy w siebie, w swoje ideały. Teraz jest innym człowiekiem. Jednak to coś zawsze będzie go gryzło aż zamieni go, zjadacza chleba, w anioła...

Dunell Marine Base 22:10 PM

Jak nigdy wieczorem można było zaobserwować wszechobecny ruch w bazie piechoty morskiej Dunell. Żołnierze pakowali swój sprzęt, inni jeszcze raz spoglądali na wymiętoszone zdjęcie swej rodziny, a niektórzy siedzieli i popijali jakiś napój; prawdopodobnie kawę lub herbatę.

I weźcie też gogle termowizyjne- krzyknął jeden z żołnierzy- mogą się przydać!!

Nieziemski widok. Fanie jest zobaczyć żołnierzy zwartych, w tym całym rynsztunku bojowym na sobie i gotowych do wymarszu. Nikt nie przejmował się nikim. Każdy miał swoje pięć minut, swoją małą chwilę prawdy kiedy wreszcie się wykaże. Nagle na salę wszedł sierżant Sałada- za dziesięć minut na lotnisku i to w podskokach- krzyknął i wyszedł.

Po tym całym śmiesznym zdarzeniu można było zaobserwować wszechobecny niepokój. Z góry wyglądało to jak wielkie mrowisko podczas powodzi bądź też obrony gniazda. Teraz to już wywiązała się jakby anarchia. Artystyczny nieład który zżerał każdego od środka, choćby nie wiem jakby był twardy. Niektórzy nawet z pośpiechu zapomnieli pozamykać drzwi do szafek osobistych, lekko skrzypiących i popychanych prze łagodne powiewy wiatru.


*


Dwa szeregi liczące w sumie dwadzieścia osób czekały w całym rynsztunku bojowym na płycie lotniska na podporucznika Billego Coena. To on dowodził tą wyprawą i to do niego należał rozkaz do wymarszu albo raczej do odlotu. Stał tak jeszcze przez chwilę aż w końcu przemówił.- Żołnierze!! Dziś dzień wyruszamy do Panamy, do dżungli, gdzie nie ma miejsca na błędy, a każda sekunda może zaważyć o waszym życiu lub też nie- wyrechotał- więc jeśli ktoś nie czuje się na siłach i wie że nie podoła, to proszę bardzo niech zadzwoni tu - wskazał prawą ręką na dzwon. Wielki posrebrzany przez promienie księżyca autorytet - tak o nim mówił komandor.

-Proszę bardzo ja tu nikogo nie trzymam na silę - ponownie rozpoczął - Jeżeli ktoś się nie czuje na siłach to wystarczy zadzwonić i wszystko się skończy.

Nagle zagrzmiało. Chmury, te które wcześniej było ledwo co widać, zaczęły się kłębić na gwiaździstym firnamęcie. Teraz wyglądały jak olbrzymi smog unoszący się u wybrzeży Californi nad Los Angeles. Niebo zapłakało. Pojedyncze krople spadały wolno i równomiernie muskając głowy marines. Pojedyncze krople spływały po szybach dwóch stojących nieopodal Night Hawków. I w końcu stopniowo krople boskich łez spadały coraz szybciej i gęściej. Usłyszeli przeraźliwy głos Boga, Boga , który wcześniej się nie odzywał, jednak dawał do zrozumienia, że jest gdzieś w pobliżu. To Ten księżyc. A gdy nikt nie miał odwagi powiedzieć słowa, a w duszy każdego strach gryzł dumę, a duma strach, postanowił ich wesprzeć.

To jak żołnierze?? Nikt nie chce być teraz w domu?? Rozumiem - lekko uśmiechnął się oficer - wolicie tu stać i moknąć.

I Bóg nie był temu obojętny. Przez niebo przebił się biały grot i przestrzelił jak boski snajper chmury. Tak teraz to już można powiedzieć, niebo płakało nad losem marines. Może nie tak jak niektórzy myśleli, nie dosłownie. Billy to wiedział, wiedział, że wbrew temu iż to tylko ćwiczenia można zginąć, i tu choćby takim potwierdzeniem jego obaw była ta pieprzona bomba, która na szczęście nie wybuchła. Billy jeszcze raz zmierzył swym piekielnym spojrzeniem cały oddział marines, po czym lekko się uśmiechnął i powiedział.- Kim jesteśmy?? A oni mu odpowiedzieli- MARINES!!! A on kontynuował - Przede wszystkim Honor.. A oni kończyli- I DOBRO OJCZYZNY!!! Billy ciągnął to dalej - Kim jesteśmy??? MARINES!!! - odpowiedzieli jeszcze głośniej. Dobra pakować dupy - krzyknął - czas na...Tu mu przerwał głos dochodzący zza jego pleców. Jak fale o skały tak ów głos muskał uszy Billego.

-Podporuczniku Coen natychmiast do Komandora - powiedział mężczyzna.
-Ale ja mam teraz akcję nie mogę tak po prostu...- tu mu przerwał
-Guzik mnie to obchodzi. Albo Pan pójdzie do komandora albo niech pan idzie w diabły - tym razem krzyknął.
-Słuchaj no ty...- tu przerwał Billemu Johnny
-Daj spokój. Lepiej idź. Niewykluczone że to coś poważnego
-Dobra . Czekajcie na mnie. Postaram się załatwić to jak najszybciej.


*


W biurze komandora Regana była wielka cisza, grobowa cisza. Można było usłyszeć przelatującą nieopodal muchę. I ten jej przeraźliwy szelest tych małych skrzydełek podnosił napięcie. Komandor siedział przy swoim biurku, na którym stała dopiero co zagrzana kawa. Jednak teraz była to tylko filiżanka jałowego napoju z kofeiną. W zacienionym rogu pomieszczenia stał mężczyzna. Jego postura była lekko zarysowana gdyż w tamtej części gabinetu panował mrok. Jedynie lekki snop swiatła padał w jego kierunku i odbijał się o czarne okulary.

-Długo go coś nie widać- powiedział mężczyzna
-Przyjdzie. On zawsze chciał jak najlepiej dla tych chłopaków i wiedział że mogę mu to odebrać. Odpowiedział komandor

Nagle do biura wszedł młody człowiek a za nim podporucznik Billy Coen

-Dziękuję Kimbel. To wszystko. Możesz odejść - powiedział Regan i skiną ręką na drzwi

Szeregowy wyszedł. Regan lekko się uśmiechnął i wskazał Billemu krzesło. Wtedy to już był tylko sam na sam z oficerem. Chociaż...

-Spocznijcie - powiedział dowódca
-Doszły mnie słuchy jakoby miał by Pan do mnie jakąś sprawę. Proszę o szybką informację w czym rzecz bo zaraz wyruszamy do Panamy - powiedział Billy
-No właśnie w tej sprawie Pana wezwałem do siebie. Zmiana planów.
-Jaka zmiana planów!? O co chodzi?
-Nie lecicie do Woodcamp tylko do Breakeup
-Czy coś się stało, że zmienia pan miejsce szkolenia?
-Doszły nas słuchy że ten obóz jest w tej chwili najlepiej przystosowany do takich szkoleń. A co najważniejsze został zmodernizowany i Panu chciałem polecić zadanie sprawdzenia go. No i wasi chłopcy sprawdzą się. Zostanie zastosowany wobec nich nowy system szkoleń. Powinien się pan cieszyć, że ufam panu powierzając sprawdzenie w tej chwili najbardziej zmodernizowanego obozu na świecie.
-Tak to bardzo duża propozycja
-O nie żołnierzu to jest rozkaz. A rozkazy się wykonuje. Zrozumiano??
-Tak jest Sir!!
-Dowodzić wyprawą będzie kapitan Albert Wesker. Jako jedyny zna tamte tereny pełne jadowitych węży i innych paskudztw. On i jego trzydziestoosobowy oddział wyruszają z wami.
-Ale...- przerwał Billemu komandor
-Ale to jest rozkaz żołnierzu. A rozkazy się wykonuje. Czy to jasne?
-Tak Sir.

W tej chwili gdy to mówił z zacienionego rogu pokoju wyszedł młody mężczyzna o blond włosach.

-Nazywam się Albert Wesker - przedstawił się i skinął głową w kierunku Billego
-Billy Coen miło poznać - odpowiedział Billy
-No wiedziałem że od razu się polubicie. To do roboty. Odmaszerować. Acha i przywieźcie mi dużo prawdziwych marines a nie jak poprzednim razem tylko siedmiu.
-Może być pan oto spokojny - odpowiedział z małym uśmieszkiem Wesker poczym on i Billy znikli za drzwiami gabinetu.


Nad Panamską dżunglą

Trzy Night Hawki niczym stado jastrzębi przeszywało nad wyraz chmurne niebo. Pod nami rozciągała się pokryta jakąś dziwną parą, łuną, czymś w rodzaju smogu tylko jaśniejsze, Panamska dżungla. Widok sam w sobie zapierał dech w piersiach niejednemu żołnierzowi. Tylko między tym wszystkim siedział z grobową miną Billy i kątem oka mierzył posturę człowieka w czarnym kombinezonie - Wesker. Tylko on siedział spokojnie i nie wodził wzrokiem po panoramie przepięknej dżungli. Można było powiedzieć, że ten nieziemski widok nie robił na nim absolutnie żadnego wrażenia. To co dla innych było czymś nowym, dla niego było tylko codziennością. Takim zwykłym zielonym buszem. Jakby gdzieś już to widział.

Hej ty!! - krzyknął Jackman- Ty w ogóle umiesz mówić??

Wesker tylko zmierzył go tym swoim ponurym spojeniem, które powaliło by rozjuszonego byka, uniósł lewy kącik ust co w jego mniemaniu miało być uśmiechem, poczym wrócił do czyszczenia swej berety.

-Cholera mówię do Ciebie palancie - kontynuował żołnierz - chej chłopaki mamy tutaj twardziela. Mówił Ci już ktoś... tu Billy mu przerwał
-Zamknij gębę Jackman!!! Ty się lepiej kurwa bój bo jak nie ja to węże Ci tyłek skopią.
-Zabawne - powiedział spokojnie Wesker - wspaniała przenośnia albo i ironia. Tak czy siak gratuluje poczucia humoru
-A tobie co do tego - skrzywił się Billy - ty jesteś tylko jednym wielkim pieprzonym gburem więc nic Ci do tego.
-Rozumiem, wolisz grać twardziela. Noto się zbawimy na dole - uśmiechnął się Wesker.


*


Gdy śmigłowce lądowały z ziemi poderwał się jakiś niewidzialny pył, a kilka chwil później stanowił on tuman kurzu ułożonego w mały cyklonik.

Na miejscu dała się poznać żołnierzom nieokiełznana flora i fauna dzikiej przyrody. Szczególnie uwagę przykuwał duży wodospad. Tuż na jego spodzie rozciągała się firana z przepięknego bluszczu. Nawet było widać różnokolorowe małe gąsienice szczypiące go w jego drobne listki.

Wszyscy przemierzaliśmy te nieokiełznane tereny. To była ich jedyna droga do bazy, do ośrodka ćwiczebnego.

Chłopaki patrzeć pod nogi - mówił Wesker - nigdy nie wiadomo na co nadepniesz, choćby na taką jaszczurkę w żółte plamki. A wtedy...- tu przerwał mu jeden z żołnierzy

-A wtedy co??
-Wtedy to tylko módl się synu żeby nie była jadowita
-Muszę chwilę odpocząć - powiedział jeden z rekrutów

Nagle wszystko zamilkło. Ciii - wysyczał Wesker i delikatnie posuwał się w stronę nic nie domyślającego się żołnierza. Powoli przekładał nogę po nodze na zielone runo dżungli.

-Nie ruszaj się - powiedział do żołnierza stojącego tuz przy drzewie.
-Co? - odpowiedział tamten
-Nie ruszaj się - kontynuował Wesker, a odległość między nim a żołdakiem ciągle malała.

Nagle ni stąd ni zowąd Wesker zamachnął się ręką i złapał prosto za pysk metrowego grzechotnika. I widzisz palancie. - powiedział - przez Twoją głupotę o mało nie zginąłeś. Mówiłem że tu jest niebezpiecznie.

Żołnierz tylko stał i wpatrywał się cały czas w przód.

-Eee.. żyjesz?? - potrącił go i spytał kolega.


*


Szli tak i z minuty na minutę zbliżali się do celu. Nagle usłyszeli chuk jakby ktoś strzelał. Na ten dźwięk ptaki zerwały się jak szalone z pobliskich drzew, a zwierzęta pouciekały lub po prostu pochowały się w swoje nory. I gdy już byli całkiem rozstrojeni padł drugi strzał, a za nim trzeci, czwarty, piąty, szósty. Nim się obejrzeli już połowa marines leżała z twarzami zwróconymi ku niebu a ich duchy właśnie ulatywały do innego, lepszego świata, gdzie życie trwa wiecznie, nie istnieją choroby ani cierpienia, nie ma przemocy i łez. Jest tylko cisza, cisza i cisza.

-Kryć się!!! Ogień nieprzyjaciela!!- wrzasnął Billy

Ale nim każdy zdołał zrozumieć o co chodzi stracili już czterech dobrych żołnierzy. Wszyscy ginęli na marne z ręki wrogiego snajpera. Przynajmniej takie było główne założenie Billego i Weskera, który jednak mimo że dowodził ekipą nie brał czynnego udziału w tym co się dzieje, tylko gdzieś zniknął z horyzontu. Wolno i ciągle uszczuplani przez wrogiego snajpera szli do celu. W końcu oczom ich ukazała się przepiękna stara wioska. Nie było widać żywego ducha. I nagle z nikąd pojawił się tam Wesker ze swoim oddziałem. Nikt nie wiedział co go opętało. Wydał rozkaz infiltracji wioski poczym jego ludzie rozproszyli się a on sam stał na placu głównym kompleksu, jeśli to w jakikolwiek sposób było można tak nazwać, i spoglądał na Billego. Ten czuł się jakoś dziwnie gdy go tak skrupulatnie od stóp do głów mierzył wzrokiem.

Po chwili jego żołnierze wyprowadzili dość liczną grupkę ludzi. Byli to wieśniacy. Ich twarze wyglądały tak niewinnie, a oczy krzyczały uwolnijcie nas. Nikt nie był by w stanie stać i patrzeć na nich bezczynnie, ale kto mógł cokolwiek robić? Billy był dość daleko, jednak spostrzegł twarz staruszka. Ów starszy mężczyzna otworzył usta jakby chciał przemówić do niego. Jego twarz wykrzywiał ból i cierpienie. I nagle gdy ten biedny staruszek wstał jeden z żołnierzy Weskera uderzył go kolbą od M-16 w twarz. Z jego czaszki prysła krew a on sam potoczył się na ziemię. Leżał tak dłuższą chwilę w kałuży krwi. W pewnym momencie jedna z kobiet nie wytrzymała i podbiegła do niego. Tym razem zareagował Wesker. Podszedł do kobiety i poczęstował ja kopniakiem w brzuch. Kobieta z przeraźliwym jękiem i bólem przeszywającym jej łono padła tuż obok staruszka na twarz. Potem jednak okazało się najgorsze. Kobieta była w ciąży. To był chyba ósmy miesiąc. Z pod jej wytartej, niebieskiej sukienki wypłynęła pojedyncza strużka krwi. Wrzeszczała i płakała jak małe dziecko, jak dziecko które przed chwilą straciła. Smutne...

Nagle rozległ się głos Weskera, był to głos nadchodzącej zagłady, armagedonu.

Rozstrzelać - głos Weskera był stanowczy i surowy

Ludzie powaleni na kolana nie krzyczeli bo nic nie rozumieli, nawet najmniejszego wyrazu, sylaby, litery.

Do Billego uderzył honor i po kolei wszystkie wartości których nauczyła go rodzina, przyjaciele i wojsko. Nie mógł bezczynnie patrzeć na cierpienie tych ludzi.

-Nie!!! Nie możesz tego zrobić!! Stój!!! - krzyczał Billy i posuwał się z każdym słowem naprzód, a odległość między nim, a Wesker'em ciągłe malała.

Począł biec w jego stronę. I nagle poczuł delikatne uderzenie w czoło. Zapadła ciemność. Billy żyjesz czy ty żyjesz...???


Kontakt z autorem: billycoen@wp.pl.

 

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Cookies.

X