RE Fans

Opowiadania


 

DZIENNIK JILL VALENTINE BY AGENTKA



20.VII.1998 r.
(W domu, po pracy) 20.50

Zaczynam się coraz bardziej niepokoić. Dzisiaj, na lewym brzegu rzeki Marble, znaleziono ciało młodej kobiety. To już 9 trup. Ich liczba stale rośnie w zastraszającym tempie, a obywatele są coraz bardziej przerażeni. Ludzie zaczynają na nas naciskać. Słyszałam, jak Irons rozmawiał z Weskerem o tym żeby wysłać nas w góry. Nasz wydział kryminalny prowadzi śledztwo, ale wyników nie widać. Przeczuwam podświadomie, że za tymi morderstwami nie stoi żaden człowiek, tylko ktoś... coś znacznie gorszego. Doszłam do takiego wniosku, po obejrzeniu zmasakrowanego ciała kobiety. Aiken stwierdził że wygląda mu to na rytualny mord, na co Sullivan odrzekł, że na pewno zrobiło to jakieś zwierze i w związku z tym się pokłócili. Mam już ich serdecznie dość. Kłócą się o byle co i potem cały czas udają obrażonych. Jednak najgorszy jest nasz szef, Wesker. Niezbyt się lubimy, jeśli mam być szczera. Wesker jest bardzo władczy i nie znosi sprzeciwu, dlatego bardzo trudno się z nim dogadać. O, telefon.

*

Dzwoniła Rebecca. Ona też jest bardzo przejęta sytuacją w mieście. Powiedziała że boi się, żeby nie wysłano nas w góry. Ona także przeczuwa, że te wszystkie morderstwa są sprawką jakiegoś dziwnego stworzenia.

- Tego nie mógł zrobić żaden człowiek- mówiła przerażona Becky- To mi wygląda na voodoo- (oto zgubne skutki zbyt długiego przebywania z Aikenem.)
- Rebecco, bez przesady- upomniałam ją- To po prostu...
- urwałam, bo nie mogłam przecież powiedzieć: "To po prostu jakiś mutant zjadający ludzi".

Nic jej nie odpowiedziałam. Później rozmowa jakoś się nie kleiła i pożegnałyśmy się. Mam nadzieję, że jutro się coś okaże.


21.VII.1998 r.
(W domu, po pracy) 18.00

Jasna cholero, jest coraz gorzej. Dzisiaj, podczas patrolu policjanci znaleźli w kontenerze, w plastykowym woreczku, berettę, kilka prochów do granatnika oraz ładunków wybuchowych. Jakby jeszcze tego było mało, po południu zadzwoniła do nas jakaś rozhisteryzowana kobieta z informacją, że widziała... potwora! Wesker wydelegował do niej mnie, Chrisa i Becky. Kobieta wraz z rodziną czekała na nas przed swoim domem.

- Jeszcze nie widziałem, żeby ktoś tak czekał na policję-mruknął do mnie Chris, gdy wysiadaliśmy z furgonetki.
- Valentine, S.T.A.R.S., to są Redfield i Chambers, chcielibyśmy zadać pani kilka pytań- powiedziałam tradycyjną policyjną gadkę, witając się z panią Powell. Kobieta zaprosiła nas do środka. Usiedliśmy w salonie i zaczęłam ją przesłuchiwać. Z jej wypowiedzi wynikało, że wracała z zakupów samochodem i kiedy wjeżdżała do garażu, coś niespodziewanie czmychnęło w bok. Miał to być rzeczony potwór.
- Jak on wyglądał?- zapytał Chris. Wyglądał na bardzo rozbawionego opowieścią kobiety. Spojrzałam na niego ostro.
- To COŚ wyglądało na skrzyżowanie jaszczurki z małpą- zaczęła pani Powell, nie zwracając na nas najmniejszej uwagi. Zerknęłam na nią kątem oka. Skrzyżowanie jaszczurki z małpą?!
- Miało głowę jaszczurki, błonę pomiędzy palcami- ciągnęła- Było wyprostowane i miało ciało pokryte łuskami.
- Jest pani pewna?- spytał podejrzliwie Chris.
- Jak tego, że tu siedzę!- obruszyła się.
- Rozumiem- powiedziałam wstając- Miło nam było panią poznać. Jeśli dowiemy się czegoś więcej, zawiadomimy panią.

*

- Ona jest nienormalna, to jest pewne- stwierdził Chris po wyjściu z domu pani Powell
- Chris, przez to co się teraz tu dzieje, jestem w stanie przyjąć wszystko do wiadomości- oznajmiłam, a Rebecca mruknęła coś niezrozumiałego.Nagle zapikał mój pager. Wiadomość od Weskera: "Stawcie się u mnie z Redfieldem natychmiast po powrocie."
- Co, już się za nami stęsknił?- warknął Chris. On także "nie przepadał" za Weskerem.Zgodnie z rozkazem, stawiliśmy się u szefa i zdaliśmy mu raport. Wesker zdjął swe nieodłączne okulary, przetarł oczy, pochodził chwilę po gabinecie, poczym kazał nam "iść w cholerę". Uznaliśmy więc, że możemy iść do domu i pośpiesznie opuściliśmy biuro.


22. VII. 1998 r.
(W pracy) 12.03

Jestem WŚCIEKŁA!!! Wszyscy jesteśmy wściekli. O dziesiątej do biura wpadł Chris, wściekły jak osa i rzucił mi na biurko gazetę.

- Co to jest?- zapytałam.
- Nie widzisz?- warknął- Gazeta!

Istotnie, była to gazeta, "Raccoon Press". A na pierwszej stronie artykuł autorstwa Bena Bertolluciego "Co robi nasza (pseudo)policja?". Zaczęłam go czytać na głos, ale po chwili umilkłam. Jedna wielka obelga pod naszym adresem.

- No czytaj!- zniecierpliwił się Sullivan . Wzięłam głęboki oddech.
- "Nasza policja, nie robi absolutnie nic, żeby dowiedzieć się kto jest tym tajemniczym mordercą. Szczególnie oddział S.T.A.R.S., który miał nam zapewniać bezpieczeństwo, włóczy się tylko od baru do baru i zabawia się w towarzystwie kobiet lekkich obyczajów..."- urwałam, gdyż Rebecca przerwała mi swoim pełnym oburzenia: "Ach!".
- "Nie ma nic przyjemnego w oglądaniu pijanych żołnierzy wałęsających się po ulicach naszego miasta!"- ciągnęłam-"...i o to na co idą pieniądze z naszych podatków: na żołnierskie libacje!"
- Co?!?!- wrzasnął Joseph zrywając się z miejsca- Co ten sukinsyn sobie myśli, że co on jest?! Zaraz zadzwonię do tej gazety i tak...
- Nie zadzwonisz- przerwał mu Chris- Nikt nie odbiera-.

Joseph opadł zrezygnowany na krzesło. Zapanowała denerwująca cisza. Nagle do biura wpadł Wesker. Nerwowo przebiegł wzrokiem po drużynie, aż w końcu zatrzymał się na mnie i gazecie.

- Czytaliście?- to było raczej stwierdzenie niż pytanie. Skinęłam głową.
- Nie przejmujcie się- powiedział, co nas wszystkich bardzo zaskoczyło- To tylko artykuł- Wesker poprawił sobie swoje okulary, poczym uciekł do gabinetu, jakby powiedział coś bardzo wstydliwego. Nas wprost zamurowało.
- Wesker robi się coraz bardziej ludzki- szepnął zszokowany Aiken- Czy mi się tylko zdaje?
- Jeszcze będą z niego ludzie- oznajmił Speyer, podczas gdy Rebecca szepnęła "voodoo".
- On nie zawsze był taki- odezwał się Barry Burton- Kiedyś... ja byłem w Kuwejcie, na akcji Pustynna Burza. Połowa naszego oddziału wpadła w pułapkę, wśród nich byłem i ja. Drugiej połowie udało się uciec, wraz z naszym dowódcą. Dostał rozkaz, żeby nie wracać po nas i iść dalej. Ale on, wbrew rozkazom, wrócił po nas narażając własne życie i wyciągnął nas stamtąd. Nasz dowódca nazywał się... Albert Wesker.
- Barry... ty byłeś z nim na wojnie?- zapytałam zaskoczona- Nigdy nam tego nie mówiłeś.
- Coś musiało wydarzyć się w jego życiu, że on stał się taki. Ja znam zupełnie innego Alberta Weskera- Barry w ogóle nie zwrócił uwagi na moje pytanie.
- Może...- Joseph nie dokończył, gdyż przeszkodził mu w tym dzwonek telefonu.

* 14.10

Kolejny trup. Tym razem ofiarą był 13- letni chłopiec. Po niezbyt dokładnych oględzinach Rebecca stwierdziła że zmarł w wyniku ran zadanych przez niezidentyfikowane zwierze. Wesker rzucił okiem na ciało i warknął coś pod nosem, z tego co do mnie dotarło było to raczej coś niezbyt cenzuralnego.

- Niedobrze mi... -jęknęła Rebecca trzymając się za brzuch i jednocześnie patrząc na zwłoki. Joseph wyciągnął jakąś małą kapsułkę z jej torby, otworzył ją i podstawił jej pod nos.
- Dzięki- podziękowała mu Rebecca, co go wyraźnie ucieszyło.

Richard Aiken spojrzał na nich krzywo.Nagle dobiegł nas przeraźliwy krzyk i zjawiła się jakaś kobieta, zapewne matka chłopca, a za nią koroner. Na widok przeraźliwie zmasakrowanego ciała swego dziecka kobieta wrzasnęła przeciągle i... zemdlała wprost na Weskera.

- Kto ją tu wpuścił?- warknął, próbując jednocześnie ocucić zemdloną.
- Niech się cieszy- szepnął mi do ucha Chris- To chyba jedyna kobieta która na niego leci.
- Chciałeś coś powiedzieć Redfield?- syknął Wesker.
- To co pan słyszał, sir- odpowiedział Chris. Jeszcze by tego brakowało żeby się zaczęli kłócić. Twarz Weskera wykrzywił grymas wściekłości.
- Porozmawiamy później, Redfield- oznajmił.
- Nieźle go wkurzyłeś- powiedziałam odciągając Chrisa na bok- Mówiłam ci już, żebyś się opanowywał.
- Bo co? Co on mi może zrobić?- spytał mnie Chris.
- Niezależnie od tego jaki on jest, jest naszym szefem. A szef może dużo zrobić podwładnemu.
- A cóż to? Gołąbeczki się kłócą?- usłyszałam czyjś głos.

Odwróciłam się i zobaczyłam Rosie Rodriguez, specjalistkę od łączności z wydziału kryminalnego. Zawsze kiedy się na nią patrzyło, miało się wrażenie że widzi się Salmę Hayek.

- Nieźle dopiekłeś Weskerowi - zwróciła się do Chrisa
- Należało mu się.
- Oooo, Rosie...- niespodziewanie pojawił się Joseph
- Czeeeść
- Cześć, mały- przywitała go
- Nie jesteś za mały żeby patrzeć na taką rzeź?- Joseph niedawno co do nas dołączył i wszyscy żartowali sobie z niego. Normalnie to by się za takie słowa obraził, ale nie na Rosie. Frost od dawna wodził za nią oczami.
- Gdyby coś takiego stało się mojemu dziecku- Rosie wskazała na zwłoki- to bym bez wahania rozwaliła dupka kimkolwiek by był.
- A to ty masz dziecko, Rosie?- przeraził się Joseph.

Rodriguez popatrzyła na niego pełnym politowania wzrokiem.

- Ja tak tylko mówię, sieroto- stuknęła go palcem w pierś, poczym odeszła. Joseph spojrzał na mnie żałośnie.
- Chyba nie mam u niej szans, co Jill?- jęknął
- Żadnych- Chris nie miał zamiaru go pocieszać- Na razie możesz się zająć Rebeccą.
- Ale ty jesteś miły- powiedziałam, gdy Joseph odszedł.
- Co mu będę robił nadzieje. Rosie i on? Chyba żartujesz!

Tymczasem Wesker zdążył już ocucić matkę ofiary, a Rebecca zaaplikować jej zastrzyk, w wyniku którego kobieta popadła w dziwne otępienie. Pojawił się też Elran, policjant z wydziału kryminalnego, z samym Ironsem.

- Grubas wreszcie raczył ruszyć ten swój tłusty tyłek.- mruknął Wesker, o trochę za głośno.Irons podszedł do nas, więc stanęliśmy na baczność.
- Spocznijcie.- mruknął Irons- Który to już?
- Dziesiąty, sir- odparł Wesker. Irons zmarszczył brwi.
- Marini, Wesker, pojedziecie ze mną- rozkazał- Reszta może wracać. Koniec służby.

Wesker i Marini odeszli wraz z Ironsem, a my pojechaliśmy do domów.


23.VII.1998 r.
(W domu) 7.00

Z głębokiego snu wyrwał mnie ostry dzwonek telefonu. Musiała minąć chwila, zanim rozbudziłam się i dotarło do mnie co się dzieje.

- Valentine, co jest?!- ryknęłam do słuchawki.
- Cześć Jilly- usłyszałam głos Chrisa- Wstawaj, jedziemy do pracy-.
- Po jaką cholerę, jest siódma rano?!- zanim dokończyłam to zdanie, zrozumiałam że jest ono bezsensowne. Chris na pewno chciał mnie poinformować o tym co mnie dręczyło przez całą noc.
- Irons postanowił wysłać Bravo Team w góry.
- Zaraz będę gotowa, przyjedź po mnie- rzuciłam i już po chwili stałam pod kamienicą, oczekując na Chrisa. Podjechał po mnie swoim jeep'em.
- Wiedziałam że tak będzie.- powiedziałam wsiadając do środka.-
- Co za miłe powitanie- mruknął ruszając.
- Wybacz. Jestem zdenerwowana.-
- Czym?- zdziwił się Chris- To tylko kolejne zwykłe śledztwo.-
- Zwykłe?- skrzywiłam się- Szukamy człowieka który po prostu rozrywa swoje ofiary i ty to nazywasz zwykłym śledztwem?

Chris nie odpowiedział, a ja spojrzałam przed siebie. Ponad dachami widać było szczyty gór Arklay i porastający je las.

- Jaką tajemnicę skrywają te góry?- pomyślałam głośno.
- Nie wiem, mała- opowiedział Chris, podjeżdżając pod komisariat- Ale właśnie po to nas tam wysyłają; żeby się dowiedzieć.-


* (Na dachu budynku R.P.D.) 17.15

Bravo Team właśnie wsiedli do helikoptera. Irons wydawał jeszcze tylko rozkazy Enricowi, gdy Rebecca wychyliła się na zewnątrz i przybrała minę pt.: "Za co? Za jakie grzechy?". W całym tym ekwipunku wyglądała bardzo zabawnie.
- Cholernie mi jej żal- odezwał się Brad.- Wydaje mi się że ona jest na to za młoda.
- Nikt nie jest za młody na wojnę, Vickers- wtrącił ponuro Wesker. Spojrzałam na niego kątem oka. O czym on mówi? Jaka wojna?

Tymczasem Marini zasalutował do Ironsa, zasunął drzwi i śmigłowiec uniósł się i odleciał. Irons podszedł do Weskera.

- Musicie trzymać oddział w gotowości, Wesker. Zostaniecie to dzisiaj na noc, na wszelki wypadek. To się tyczy całego oddziału. Odmaszerować.

- Tak jest, sir!- krzyknął Wesker i już miał odejść, gdy Irons zmienił zdanie.
- Chodźcie ze mną, Wesker. Muszę z wami porozmawiać. Reszta może odejść.-

Gdy odchodziliśmy, zauważyłam że na Ironsa i Weskera czeka jakaś kobieta. Miała krótko przystrzyżone blond włosy, bladą cerę i nałożone na nos okulary. Wyglądała mi na naukowca.Poszliśmy do naszego biura. Po drodze wszyscy policjanci patrzyli na nas jakby chcieli nam złożyć kondolencje.

- Co Irons miał na myśli mówiąc "na wszelki wypadek"?- zapytałam siadając za biurkiem- Wydaje mi się że oni coś wiedzą.
- Jill, chyba trochę przesadzasz- roześmiał się Joseph- To paranoja tak się zamęczać.
- Kto utrzymuje łączność z Aikenem?- zmienił temat Brad.
- Jak to kto?- odpowiedział Chris- Wasza Rosie.
- Rosie...- westchnął Frost- Muszę się z nią umówić. Po prostu MUSZĘ!
- Dzisiaj, stary, to ty siedzisz w robocie i czekasz na sygnał, a raczej jego brak, od Aikena- warknął Vickers.
- Cofnij, to Vickers.- syknął Chris- Albo nie ręczę za siebie!
- Okay, Redfield, nie wkurzaj się tak. Ja tak tylko mówiłem- przeraził się Brad. Chris wyciągnął papierosy i zapalił sobie jednego.
- To na drugi raz uważaj co mówisz. Bo na drugi raz nie będę ostrzegał.-


* 10.00

O dziesiątej wpadł do biura Wesker.

- Czy coś wiadomo?- zapytałam.
- Wylądowali i przeczesują teren. Jak na razie nic nie znaleźli. Jest tylko mały problem.-"Cholera, wiedziałam że coś jest nie tak"- pomyślałam.
- To znaczy?-
- Dewey gdzieś zniknął. -
- Jak to?! - wściekłam się, a Chris sięgnął po kolejnego papierosa.
- Oddzielił się od grupy. Marini podejrzewa że po prostu się gdzieś zgubił.
- Po prostu?!- wrzasnęłam- Jak żołnierz może się "po prostu zgubić"?!-
- Nie panikuj, Valentine!- zganił mnie Wesker.
- "Łatwo ci mówić"- pomyślałam przerażona.


* 14.07

Przed chwilą zjawiła się u nas Rosie. Wyglądała na wściekłą i przestraszoną naraz.

- Mam złe wieści, sir- oznajmiła Weskerowi, podczas gdy Frost i Brad wlepili w nią wzrok, niczym cielęta w malowane wrota.
- Godzinę temu otrzymałam od Aikena wiadomość że wśród drzew znaleźli eee... pociąg i wsiedli do niego. Zgodnie z rozkazem, mieliśmy kontaktować się co godzinę. Nie otrzymałam jeszcze od niego sygnału, a gdy sama go nadałam , nikt go nie odebrał. Obawiam się, do jasnej cholery, najgorszego, sir.
- Pociąg wśród drzew?!- ryknął Brad- Przecież to niemożliwe!
- Taki otrzymałam przekaz- syknęła do niego Rosie przez zaciśnięte zęby.

W tym czasie Wesker zdążył już kilkakrotnie okrążył pokój mrucząc "cholera" i "psia krew" na przemian.

- Co możemy zrobić?- spytał w końcu Rosie.
- Jeżeli w ciągu dwunastu godzin nie nadadzą, ani nie odbiorą żadnego sygnału, to... trzeba będzie szukać, sir- odpowiedziała. Spojrzałam przerażona na Chrisa.
- To znaczy że w ciągu tych pieprzonych dwunastu godzin nie możemy nic zrobić?!- wybuchnął.
- Chyba że nadadzą wcześniej sygnał S.O.S., Redfield- wtrącił Wesker.
- Właśnie- przytaknęła Rosie- Mam jednak nadzieję, że to tylko drobna usterka sprzętu-
- Przed chwilą mówiłaś że obawiasz się najgorszego- zauważył przytomnie Joseph.
- La donna e mobile, Frost- Rosie zalotnie puściła do niego oko, co jak sądzę, bardzo go ucieszyło.
- Wynoście się do domów, wszyscy- rozkazał Wesker- Teraz nie jesteście mi tu potrzebni. Zgodnie z rozkazem musimy poczekać dwanaście godzin, czy nie nadadzą sygnał. Ale przygotujcie się, że najpóźniej o drugiej w nocy, polecimy szukać Bravo.

Joseph zaczął wiwatować, a ja poczułam że mi słabo.

- NO WYNOCHA!- wrzasnął Wesker- Zejdźcie mi z oczu!-

Był wściekły, także lepiej było go posłuchać. Zostawiliśmy go i wyszliśmy przed budynek.

- Podwieźć cię?- zapytał mnie Chris. Skinęłam głową.
- Bardzo jestem ciekawa, co wymyśli Bertolluci do jutrzejszej gazety- powiedziałam wsiadając do auta- Już ten tytuł: "Policjanci- ofiary".
- Może nie będzie tak źle?- Chris starał się mnie pocieszyć- Może odnajdziemy Bravo i zostaniemy bohaterami narodowymi?-
- Chyba sam nie wierzysz w to co mówisz- powiedziałam z sarkazmem- Wiedziałeś te zwłoki? Nigdy czegoś takiego nie widziałam. Jeżeli TO COŚ nas dopadnie to koniec. Może Becky miała rację z tym voodoo?- Chris spojrzał na mnie z politowaniem i zatrzymał się. Wysiadłam z auta i ruszyłam w stronę kamienicy.
- Może skoczymy na drinka?- zaproponował Chris.-
- Teraz?!- oburzyłam się.
- Tak. Teraz.-
- Wokół dzieją się takie rzeczy a ty myślisz o randkach?!- Chris spojrzał na zegarek i powiedział głosem przypominającym głos Weskera.-
- Valentine, jesteśmy na służbie, to będzie spotkanie wyłącznie służbowe-.
- " O Boże, mój facet udaje mojego szefa."- pomyślałam- Chodźmy lepiej do mnie do domu, tam przynajmniej żaden pismak nas nie zobaczy-
- "...włóczy się tylko od baru do baru i zabawia się w towarzystwie kobiet lekkich obyczajów..."- zacytował Chris, a ja tymczasem otworzyłam drzwi od klatki schodowej.
- Idziesz?- zapytałam.
- Głupie pytanie- odpowiedział i ruszył za mną.


*

24. VII. 1998 r.
(W domu) 1.58

Obudził mnie dźwięk telefonu. Wiedziałam kto i po co dzwoni. Cicho wstałam z łóżka i podniosłam słuchawkę.

- Valentine- powiedziałam drżącym głosem.
- Minęło 12 godzin, Valentine- usłyszałam głos Weskera.- Wyruszamy. Masz się natychmiast stawić na komisariacie.-
- Tak jest, sir.-
- Acha, i zawiadom Redfielda - rozkazał- Dzwoniłem do niego, ale nie odpowiada. Spojrzałam na śpiącego obok mnie Chrisa.
- Redfield jest ze mną, sir.-

Długa pauza. Zaczęłam się obawiać że Wesker doznał szoku.

- Rozuuumiem- powiedział w końcu przeciągle- Macie się natychmiast stawić. Daję wam 10 minut.-
- Sir?...-
- Słucham?-
- Czy... czy oni nie nadali żadnego sygnału ?-
- Nie- odparł Wesker, a po chwili dodał z naciskiem- Do jasnej cholery, absolutnie żadnego.-


*

(W biurze S.T.A.R.S.) 2.13

Wesker rozdysponowywał właśnie amunicję, gdy do biura weszła Rodriguez.
- Żadnego sygnału?- zapytałam, choć dawno już straciłam nadzieję na jakąkolwiek oznakę życia Bravo Team. Rosie pokręciła przecząco głową.
- Valentine, twoje naboje- mruknął Wesker.
- Jak sądzicie, co mogło im się stać?- odezwał się Barry.
- Nie wiem- odparłam- Chcę ich tylko znaleźć-
- To jest nasze zadanie, Valentine- wtrącił się Wesker- Misja jest najważniejsza- spojrzałam na niego kątem oka. "Misja jest najważniejsza". Nic dziwnego, że nie ma rodziny.-
- Czy podczas ostatniego przekazu podali swe położenie?- spytał Chris.
- Nie- Wesker podszedł do niego, zlustrował go od stóp do głów, pochylił się i szeptem zakomunikował mu:
- Redfield, do jasnej cholery, masz szminkę na nosie!-

Chrisa po prostu zamurowało, a ja nie mogłam powstrzymać się od śmiechu.

- Idziemy.- rozkazał Wesker.

Gdy wychodziłam, Rosie położyła rękę na moim ramieniu.

- Tylko przywieźcie ich stamtąd.- szepnęła błagalnie, po czym dodała- I jakby się dało, zostawcie tam Weskera.


*

(Nad lasem Raccoon) 2.28

Siedziałam na fotelu obok Brada. Za nim siedział Chris, który utrzymywał łączność z Rodriguez. Usłyszałam, jak Rosie pyta:

- Macie coś?-
- Nie - odpowiedział Chris- Na razie nie.-
- "Boże, co ja tu robię?"- pomyślałam nagle- "Jest w pół do trzeciej nad ranem, a ja lecę w helikopterze nad górami Arklay!"

Spojrzałam ukradkiem na Brada. Wyglądał na przerażonego. Właściwie, to kiedy on NIE JEST przerażony? W końcu nie od parady nazywaliśmy go "Kurza Odwaga". Rzuciłam okiem za okno. Księżyc był w pełni, nie przysłaniały go żadne chmury. Ze zdziwieniem spostrzegłam jednak, że przez jego tarczę przechodzi jakaś pionowa smuga. Zerknęłam w dół i ujrzałam smugę dymu unoszącą się do góry.
- Chris, spójrz!- wrzasnęłam tak, że Brad aż podskoczył.
- Mamy coś.- zameldował Rosie Chris, a Wesker rozkazał Vickersowi lecieć do wskazanego przeze mnie miejsca.


*

(Gdzieś w górach Arklay) 2.40

Wysiedliśmy z helikoptera. W środku został tylko Brad, który siedział przyklejony do fotela.
- Wyłaź, Vickers!- wrzasnął na niego Wesker.
- Dajmy mu spokój szefie- powiedział Frost- On i tak nie wyjdzie.-

Ruszyliśmy w stronę miejsca, skąd unosił się dym. Powoli z mroku zaczął wynurzać się zarys jakiejś maszyny. Helikopter Bravo Team.
- O w mordę- stęknął Joseph.
- Znaleźliśmy ich helikopter- powiedział Chris do radia.

Weszłam do śmigłowca i rozejrzałam się. Ku mojemu zaskoczeniu stwierdziłam że Bravo zostawili w nim prawie całe wyposażenie.

- Oni prawie wszystko zostawili- krzyknęłam.
- Valentine mówi, że prawie wszystko zostawili- przekazał Rodriguez Chris.
- Co?!- usłyszałam jej wrzask- Co to znaczy "prawie wszystko"?! Dawaj mi ją!- Wyrwałam Chrisowi radio i powiedziałam:
- Mówię, Rodriguez, że zostawili w helikopterze prawie całe wyposażenie. Wyposażenie, W Y P O S A Ż E N I E!
- Chica, nie żartuj- przeraziła się Rosie.
- Nie żartuję- wysyczałam- Jeszcze nie mam omamów wzrokowych. Odezwiemy się później; bez odbioru.-
- Musimy przeszukać teren.- zdecydował Wesker- Miejcie broń w pogotowiu. Valentine i Redfield szuka przy helikopterze, Burton przy tych krzakach, a Frost tam pod lasem.-
- A ty co będziesz robił?- mruknęłam- Przyglądał się?-

Wesker spiorunował mnie wzrokiem, co zmusiło mnie do rozpoczęcia poszukiwań.

- Tylko SZUKAJCIE- usłyszałam jego głos, gdy pochylałam się by podnieść w ziemi jakiś papier. Dobrze wiedziałam że jest to skierowane do mnie i Chrisa.
- Kiedyś naprawdę nie wytrzymam i rozwalę mu te jego okularki- warknął Chris.

Miałam wrażenie, że szukam wiatru w polu. Mam szukać, ale nawet nie wiem czego. Po kilku minutach rozległ się krzyk Frosta:

- Hej!!! Chodźcie tu, coś znalazłem!-

Ruszyłam w jego stronę, gdy Joseph wrzasnął ponownie. Tym razem był to okrzyk przerażenia.

- Frost?!- krzyknął Wesker i przeładował swoją spluwę.

W odpowiedzi usłyszeliśmy tylko dziwny, głuchy pomruk i strzały. Zobaczyłam że Frost zaczął strzelać do jakiegoś niewidzialnego przeciwnika.

- Co on, do cholery, robi?- spytał mnie oszołomiony Chris.

Nie odpowiedziałam, tylko zaczęłam powoli iść w stronę Josepha. Wtedy on wydał z siebie ochrypły wrzask i COŚ przewaliło go na ziemię. Zatrzymałam się i stanęłam jak wryta. To Coś, było psem, a dokładnie dobermanem i właśnie rozszarpywało Frosta. Usłyszałam za sobą szczęk magazynków.

- Co tam jest, Valentine?- usłyszałam głos Weskera, który wydał mi się bardzo odległy.

Wyciągnęłam broń i wystrzeliłam kilka pocisków w stronę zwierzęcia. Nic to jednak nie dało, tylko Frost przestał się bronić i znieruchomiał. Nie żył. W chwilę później usłyszałam jakiś szum za sobą. Odwróciłam się i zobaczyłam odlatujący helikopter. Dopiero gdy Chris krzyknął: "Wracaj!!!", dotarło do mnie co się dzieje. Brad uciekał.

- VICKERS!!!- wrzasnęłam jak tylko najgłośniej potrafiłam- WRACAJ!- Ale Vickers nie usłyszał, bo nie mógł usłyszeć i odleciał. Poczułam, że ogarnia mnie paniczny strach.

Z tyłu dobiegło mnie ciche warczenie. Najwyraźniej piesek chciał teraz zeżreć mnie. Odwróciłam się i spojrzałam na niego. Doberman także patrzył się na mnie. Wyglądał strasznie. Jego ciało pokryte było krwiakami, miał wielką dziurę w szyi, rozwaloną czaszkę, a z jego pyska kapała krew. Zachciało mi się rzygać. A potem wszystko potoczyło się już prosto. Zwierze rzuciło się w moją stronę, ja zaczęłam uciekać na oślep, a reszta za mną. Chris i Wesker zatrzymali się na chwilę, żeby strzelić do zwierzęcia. Chrisowi udało się go raz trafić, ale i tak to nic nie dało. Biegłam do przodu przedzierając się przez krzaki i zarośla, gdy z mroku zaczął wyłaniać się jakiś dom. Oniemiałam z wrażenia. W samym środku lasu, taka olbrzymia rezydencja?

- Jill, uciekaj do tego domu!- wrzasnął Chris.

Wpadliśmy do środka niemal równocześnie. Znaleźliśmy się w obszernym hallu. Dom wyglądał na zapuszczony. Zmęczona, osunęłam się na ziemię.
- Cholera!- zaklął Chris- Zgubiłem radio!
- A gdzie jest Barry?- zaniepokoiłam się.
- Obawiam się, że nie żyje.- powiedział Wesker. Jego spokój mnie zmroził.
- Cudownie!- Chris kopnął w filar- Frost nie żyje, Barry gdzieś zniknął, a na dodatek zgubiłem radio. Muszę sobie jednego zapalić.-
- Wstawaj, Valentine- rozkazał Wesker- Musimy przeszukać ten dom.-
- Ale Barry...-
- Jeżeli jest żywy to pozostanie żywy, a jeśli jest martwy, to dalej będzie martwy- to stwierdzenie wprost ścięło mi krew w żyłach. Spojrzeliśmy z Chrisem po sobie. Zaczęliśmy przeczuwać, że wkrótce wydarzy się coś strasznego.


*

(W posiadłości Spencera)

To miejsce to piekło! Roi się tu od żywych trupów i mnóstwa innych mutantów. Nie mogę w to uwierzyć, cały czas myślę że to jakiś koszmar i że zaraz się z niego obudzę. Przed chwilą widziałam COŚ, co wyglądało jak potwór pani Powell. Miało ostre pazury i o mało nie odcięło mi głowy. Znaleźliśmy Bravo i Barry'ego, ale większość z nas już nie żyje. Sullivan, Aiken, Speyer, Marini... Rebecca jest bliska szaleństwa, po tym jak nie zdążyła podać Aikenowi surowicy i Richard zmarł w jej ramionach. Enrico powiedział mi przed śmiercią, że któreś z nas jest zdrajcą. Podejrzewamy z Chrisem że to Wesker i... Barry. Cały czas gdzieś razem znikają. Nie mogę tego zrozumieć... To miejsce jest dziełem Umbrella Incorporation, wielkiej, międzynarodowej korporacji farmaceutycznej. Wesker powiedział że Umbrella chciała wyprodukować idealną broń biologiczną, którą testowano tutaj. Podobno doszło do wybuchu epidemii i wszyscy, bez wyjątku, mieszkańcy rezydencji zamienili się w zombie. Teraz jestem pewna co było sprawcą tych morderstw. Psy. Zawirusowane psy, które stąd uciekły. To właśnie jeden z nich, zabił Frosta. Tu jest ich pełno, a poza tym są jeszcze ogromne węże i tarantule, gigantyczne rośliny i wściekłe kruki, nie wspominając już o całych zastępach zombie. Zaczynam tracić nadzieję...Czy kiedykolwiek się stąd wydostanę...?


Kontakt z autorem: rivabel@wp.pl.

 

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Cookies.

X