|
NEW CONSPIRACY BY AGENTKA
CZĘŚĆ PIERWSZA
Gdzieś na Alasce.
Ciemna noc. Cisza. Nieruchome powietrze. Nagle w bezgłos wdarł się ryk silnika i zza ośnieżonego szczytu wyłoniła się sylwetka odrzutowca. Samolot wylądował bezszelestnie na miękkim śniegu i... zaczął się zapadać.
*
W wysokiej hali była zgromadzona grupa ludzi. Wszyscy patrzyli się do góry, na zniżający się samolot i zamykający się za nim właz. Jeden z nich, trzymający w ręce radiotelefon zwrócił się do stojącego obok czarnoskórego komandosa:
- Idź zawiadomić szefa, Colin.-
- Tak jest, sir!- Colin odwrócił się i ruszył w stronę wielkich, metalowych drzwi.
*
Kilka pomieszczeń dalej, w obszernym gabinecie, za wielkim biurkiem siedział niski mężczyzna. Za oknem, za jego plecami rozciągał się nieziemski widok. Coś jak księżycowe miasto wybudowane w grocie. Podziemnej grocie. Mężczyzna przeczesał dłonią swoje przerzedzone włosy, wstał i podszedł do drzwi, nad którymi wisiały 3 portrety i jedna, pusta rama. Pierwszy z nich przedstawiał starszego siwego mężczyznę, drugi piękną młodą kobietę, a trzeci... mężczyznę oglądającego portrety. Kolejno podpisane były : "Edward Ashford", "Alexia Ashford" i "Elliot Morach". Nagle rozległo się pukanie do drzwi.
- Wejść!- wrzasnął Elliot Morach i wrócił na swoje miejsce. Do pokoju wszedł Colin.
- Sir, samolot już wylądował- zakomunikował.
- Już idę.- Morach wstał, zabrał swoją teczkę i wraz z Colinem wyszedł z gabinetu.
*
Morach i Colin weszli do hali, w której wylądował odrzutowiec. Wszyscy zgromadzeni zasalutowali w jego stronę, oprócz jednego mężczyzny, który wysiadł z samolotu. Colin zatrzymał się i wyszeptał:
- T- to on?-
- Tak- powiedział nabożnie Morach- To on.-
Facet, o którym była mowa był ubrany w czarny kombinezon, miał okulary przeciwsłoneczne na nosie, blond włosy, a jego twarz pokryta była szpetnymi szramami. Jego widok, budził respekt. Morach ruszył w jego stronę z otwartymi ramionami.
*
Za gabinetem Moracha znajdował się ogromny stylowy pokój. Na olbrzymim łożu z baldachimem siedziała piękna młoda dziewczyna i wpatrywała się w swoją otwartą dłoń. Miała na sobie długą, czarną suknię, długie, kręcone czarne włos i czarne oczy, jednak jej skóra była bardzo blada, żeby nie powiedzieć- biała.
- Co się ze mną dzieje?- zapytała sama siebie.- Nie mogę ruszyć palcami.- Dziewczyna wytężyła wszystkie swoje siły żeby poruszyć palcami, ale zesztywniała dłoń odmówiła jej posłuszeństwa. Wstała, nadal patrząc się na dłoń i podeszła do dużej dębowej komody, na której stało zdjęcie małej dziewczynki i starszego mężczyzny.
- Dziadku- przemówiła cicho- Co się ze mną dzieje? Elliot powiedział mi, że mój umysł jest chory, ale czuję, że nie mówi mi wszystkiego. Czuję, że i moje ciało jest chore. Gdybyś tu był, wiedziałbyś co mi dolega. Bardzo za tobą tęsknię. Elliot powiedział, że Alexia i Alfred nie żyją. Nie powiedział mi jednak jak to się stało. Usłyszałam że Alfred obudził Alexię i że oboje umarli. Teraz został mi tylko Elliot... i ty. Wierzę, że czuwasz nade mną i nie pozwolisz mi zrobić krzywdy. - dziewczyna zaczęła płakać- Przykro mi że cię zawiodłam; że nie mogłam być taka jak Alexia. Ale zostanę tu do końca, nie opuszczę naszych ludzi i naszych osiągnięć. - otarła łzy i wyszła z pokoju.
Udała się do gabinetu Moracha, gdy jednak zauważyła że nikogo tam nie ma, ruszyła długim korytarzem zakończonym metalowymi drzwiami. Gdy tylko zbliżyła się do nich, rozsunęły się automatycznie i dziewczyna znalazła się w hali, gdzie zastała Moracha serdecznie witającego nieznanego jej przybysza. Wszyscy zgromadzeni zasalutowali jej i krzyknęli coś niezrozumiałego.
- Szukałam cię Elliocie.- oznajmiła Morachowi.
- Wybacz, moja droga, musiałem przywitać naszego gościa.-odparł wskazując na blondwłosego mężczyznę. Dziewczyna uśmiechnęła się do niego, blizny na jego twarzy nie zrobiły na niej żadnego wrażenia.
- Czas abyście się poznali- postanowił Morach- Albercie, to jest Meredith Spencer, Meredith, to jest Albert Wesker.-
- Znam cię skądś...- Meredith przekrzywiła głowę i wyciągnęła rękę w stronę Weskera. Ten uchylił się przed jej dotykiem.- Nie bój się mnie- roześmiała się- Już wiem, gdzie cię widziałam. W moim domu. W Spencer Estate. Byłeś tam, prawda?-
- Byłem- przytaknął- Wiele razy-.
Meredith otworzyła usta by coś powiedzieć, ale nagle zawyła przeciągle i złapała się za brzuch.
- Colin!- wrzasnął Morach- Zaprowadź pana do mojego gabinetu i przynieś mi surowicę i strzykawkę do jej pokoju. Tylko, cholera, szybko!-
*
Morach wszedł do swojego gabinetu, gdzie zastał Weskera stojącego i patrzącego przez okno.
- Podoba mi się tu.- powiedział- Wydawało mi się że to co mieliście w Spencer Estate i na Antarktydzie, to szczyt techniki, ale to...-
- Niesamowite, prawda?- zachwycił się Morach.- I to wszystko zbudowałem ja. I ani Alfred Ashford, ani Alexia Ashford nie mieli w tym udziału. Ostatnia baza Umbrella na całym świecie!- Wesker odwrócił się.
- Zadziwiasz mnie, Elliot. Ostatni raz, gdy cię widziałeś, byłeś lizusem, który za wszelką cenę chciał się przypodobać Spencerowi. A teraz? Teraz jesteś szefem Umbrella Incorporation! Na kogo to 4 miejsce?- Wesker zmienił temat, wskazując na portrety wiszące nad drzwiami.
- Na... Meredith.- odpowiedział Morach. Wesker zdjął swe okulary i spojrzał się na niego.
- Oszalałeś?- zapytał.
- Nie!!!- wrzasnął Morach.- I nigdy tak do mnie nie mów!!! Ja wiem co chcę zrobić i to zrobię!!! Choćby to miała być ostatnia rzecz w moim życiu!!!-
- Nie unoś się tak, staruszku- uśmiechnął się Wesker- Bo wykorkujesz. Ona ma tylko... no właśnie ile ona ma lat?-
- Siadaj...- Morach wskazał na krzesło przed jego biurkiem. Wesker posłusznie wykonał polecenie.
- Meredith ma 16 lat i jest chora.-
- To wiem, widziałem. Tylko wydawało mi, że ona ma schizofrenię, a to, co jej się stało to chyba nie jest efekt schizofrenii.-
- Słuchaj- warknął Morach- Ona jest zainfekowana. Ona o tym nie wie i NIE MOŻE się dowiedzieć.-
- Chcesz mi powiedzieć, że wnuczka Ozwella E. Spencera jest zainfekowana?- Wesker zaczął się spazmatycznie śmiać, ale przestał, równie nagle jak zaczął- Odkąd sięgam pamięcią wstecz, pamiętam ją jako małą, niepokojąco spokojną dziewczynkę, która zawsze i wszędzie towarzyszyła Alexii Ashford, kiedy ta przebywała w Spencer Estate. Jak, kiedy i gdzie to się stało?-
- Zacznijmy od początku.- Morach zapalił cygaro.- Lord kochał Meredith bardziej niż cokolwiek na świecie.Dla niej był gotowy zrobić wszystko. Tak było,choć trudno to sobie wyobrazić. Lord Spencer- człowiek, który mógł zabić każdego, kto stanął mu na drodze. Kiedy synowi starego Ashforda, Alexandrowi urodziła się Alexia, lord praktycznie zwariował. Kiedy dowiedział się że Alexia jest genialna, szaleńczo zapragnął mieć wnuczkę... lub wnuka. Kilka lat później urodziła się Meredith. Gdy miała 5 lat, lord zabrał ją od jej matki, a jego córki i zabrały ją do Spencer Estate. Po 2 latach pierwszy raz jej choroba dała się we znaki. Lord przejął się jednak tym najmniej ze wszystkich. Uznał, że wielu genialnych ludzi przejawiało oznaki szaleństwa. I wtedy pojawiłem się ja, doskonały psychiatra i biolog, Elliot Morach. Przez to, że opiekowałem się Meredith, stałem się najbliższym przyjacielem lorda. Tymczasem w Spencer Estate pojawiła się Alexia. Lord nie patrzył na nią zbyt przyjaznym okiem widząc, że ona naprawdę jest genialna, ale tolerował ją ze względu na to, że Meredith zaprzyjaźniła się z Alexią. Nie długo później 13- letnia Alexia Ashford wynalazła nowy, potężny wirus, T- Veronica. Nienawiść lorda do rodziny Ashfordów pogłębiła się jeszcze bardziej. Meredith miała wtedy 8 lat, więc już dawno powinna chodzić do szkoły. Jednak lord uznał, że Meredith nie może mieć kontaktu ze światem zewnętrznym, więc uczyła się w domu. Sprowadził najlepszych nauczycieli z całego USA, by ją kształcić. Pewnego dnia w Spencer Estate zjawiła się matka Meredith, lady Brayerson. Zaczęła czynić wyrzuty ojcu i postanowiła zabrać córkę ze sobą. Kiedy lady Brayerson wychodziła z Meredith z domu, lord zawołał za nią "córeczko". Lady odwróciła się, a lord strzelił jej prosto między oczy z małego rewolweru. Przy mnie, przy Meredith i przy Alexii. Reakcja Meredith zmroziła mnie. Pierwszy raz w życiu widziałem coś takiego. Myślałem, że zacznie wrzeszczeć, płakać, a ona po prostu podeszła do ciała swojej matki, powiedziała "przykro mi" i pobiegła do lorda. Nie minęły 2 miesiące, a lord ogłosił że wynalazł szczepionkę przeciwko T- Virusowi. To był szok, nikt nawet nie podejrzewał, że nad nią pracował. Jednak udało mu się stworzyć ją tylko jedną, co i tak, przy ówczesnej technologii było prawie niemożliwe. Rada Główna zaczęła debatować nad tym, komu ją zaaplikować. Postanowili, że zaaplikuję się ją Alexii. Jednak to do lorda należało ostatnie słowo. Kazał mi przyprowadzić Meredith i przed całą radą wstrzyknął jej szczepionkę. Jedyną, jaka powstała. Wtedy to właśnie nastąpił ostateczny rozłam między lordem a Ashfordem. Oficjalnie obaj byli szefami Umbrella, ale lord usunął się w cień, wyrzucił ze Spencer Estate Alexię i zaczął sam pracować nad T- Virusem. To dlatego Ashford wisi tu teraz.- Morach wskazał ręką na portrety nad drzwiami- Wkrótce potem lord zmarł, a Meredith zaraziła się T- Veronicą.-
- Skoro nie było już tam Alexii, to skąd wiemy że to T- Veronica?- Wesker wstał i wsparł się na rękach o biurko Moracha.
- Alexia zostawiła nam kilka próbek.- westchnął Morach. - Nie dowiemy się już jak to się stało, ale gdyby był to T- Virus, to szczepionka, która była w jej organizmie, zwalczyłaby go skutecznie. Jednakże T- Veronica to odmiana T- Virusa i szczepionka nie może go zwalczyć. Ale walczy z nim już 8 lat i hamuje jego rozwój. Ale w końcu przestanie. Meredith jest skazana na mutację i śmierć.-
- Gdyby to się stało za życia Spencera, to by was zdziesiątkował.- roześmiał się Wesker.- To było twoje zaniedbanie Elliocie. Miałeś się nią opiekować. To dlatego teraz chcesz żeby została szefem korporacji. Chcesz odkupić swoje grzechy.-
Wesker obserwował Moracha. Czuł, że ten zaraz wybuchnie, bo powiedział mu prawdę. Ale Morach podszedł do drzwi i spojrzał na portrety.
- To lord Spencer wynalazł Wirusa Matkę. To jemu należą się wszelkie laury. Ale Ashford miał szczęście, urodził mu się syn, który został badaczem i wnuczka, która była genialna. Przez lata Ashfordowie rządzili Umbrella'ą, choć bez Spencera, byliby nikim. Dlatego teraz moim jedynym pragnieniem, jest to, aby Meredith, wnuczka lorda Spencera, została szefem Umbrella.
- Umbrella nie przetrwa długo.- Wesker podszedł do biurka i bezceremonialnie wyciągnął zeń cygaro. - A obsadzanie 16- letniej, chorej na schizofrenię i zainfekowanej dziewczyny w roli szefa to nienajlepszy pomysł. Kubańskie?- wskazał na cygaro.
Morach nie wytrzymał. Podszedł do Weskera i wrzasnął:
- NIGDY WIĘCEJ JEJ TAK NIE NAZYWAJ!!! Czy to jest dla ciebie jasne?!-
Wesker złapał go za szyję i po prostu podniósł do góry.
- Beze mnie nie zrobisz nic, Morach. Więc radzę ci być grzeczny- wysyczał i puścił go.
Morach wstał z ziemi i otrzepał się z jakiegoś niewidzialnego pyłu. Wesker podszedł do okna.
- Czy ona wie, że Spencer Estate już nie istnieje?- spytał.
- Tak- odparł Morach- Ona wie o wszystkim.
- Interesuje mnie jedna rzecz: mianowicie ta szczepionka. Była tylko jedna?- dopytywał się Wesker.
- Tak. Udało nam się wynaleźć antidotum na T- Virusa, ale szczepionki nie. Lord zniszczył wszelkie swoje zapiski dotyczące jej.
Wesker odwrócił się i spojrzał na Moracha.
- A czy Meredith wie, że ja byłem w Spencer Estate, przed wybuchem?-
- Nie- westchnął Morach- I wolałbym żeby się nie dowiedziała. Jej reakcja byłaby nieprzewidywalna. - spojrzał na zegarek- Muszę jej dać kolejną dawkę morfiny. Choć ze mną.- Obydwaj wyszli z gabinetu.
*
Meredith leżała na swym wielkim łożu, obok niej czuwał Colin, gdy Morach i Wesker weszli do jej pokoju. Dziewczyna spojrzała na nich nieprzytomnym wzrokiem.
- Bardzo źle się czuje, Elliocie- wyszeptała.
- Wiem- odparł Morach- Dlatego przyszedłem ci dać lekarstwo. Wyciągnij rękę.-
Meredith skuliła się.
- Nie dawaj mi tego, proszę- zachlipała- Powiedz mi, co się ze mną dzieje.-
- Wyciągnij rękę, Meredith- Morach przybliżył się do niej.
- Nie...-
- Bądź rozsądna i zrób to-
- POWIEDZIAŁAM CI NIE!!!- wrzasnęła, przyciągnęła go do siebie a następnie odepchnęła go z taką siłą, że Morach wylądował na ścianie. Wesker pomógł mu się zebrać, a Meredith podbiegła do niego krzycząc "Przepraszam cię Elliot, ja nie chciałam!" Colin chwycił ją i położył z powrotem do łóżka.
- Wydaje mi się, że zamiast morfiny powinieneś jej dać środek uspakajający- poradził Morachowi Wesker. Ten skinął na Colina, który wyszedł z pokoju, a po chwili wrócił ze strzykawką i podał ją Morachowi. On jednak dał ją Weskerowi.
- Ty to zrób- powiedział wskazując na szlochającą Meredith. Widać było, że się jej bał. Wesker spojrzał na niego i uśmiechnął się z politowaniem.
- Dobrze. Jak chcesz-.
Zbliżył się do dziewczyny i przysunął się do niej. Colin zadrżał, a Morach zamknął oczy. Wesker chwycił ramie Meredith i wbił w nie strzykawkę. Dziewczyna zawyła przeciągle.
- Idioto!- Morach złapał się za głowę- Co ty robisz?!-
Meredith, poza krzykiem, nie zrobiła jednak nic. Trzymała się tylko za ramię i kołysała się. Wesker wyraźnie zadowolony z siebie, wstał i zwrócił się do Moracha:
- Nie martw się, mam odpowiednie podejście do młodzieży. Panience Spencer nic się nie dzieje, prawda?-
- Krew mi leci- żachnęła się Meredith. Morach spojrzał krzywo na Weskera.
- Opatrz ją Colin- rozkazał- I dopilnuj żeby usnęła.-
*
- Przekonałeś się, że to T- Veronica?- spytał Morach Weskera po wyjściu z pokoju Meredith.
- Tak- odparł- Jak długo jeszcze masz zamiar szpikować ją morfiną?-
- Cóż ja widzę?- Morach zatrzymał się.- Czyżby zaczęły budzić się w tobie ludzkie uczucia?-
Wesker spojrzał na niego groźnie.
- Powiedziałem, żebyś sobie ze mnie nie żartował.
- Nie denerwuj się. I powiedziałem ci, że tylko to mogę dla niej zrobić. Teraz będzie spała, więc oprowadzę cię po bazie.-
- Czym się tu zajmujecie?- Wesker ruszył z miejsca.
- Tym co już stworzyliśmy.- westchnął Morach- Nie mamy pieniędzy na nowe badania. Badamy G- Virus, Tyranty... Wybryki Redfielda, jego siostry i dziewczyny drogo nas kosztowały. Twój błąd też nas sporo kosztował...-
- Słucham?- warknął Wesker. Morach przeraził się.
- Nie nic...- wyjąkał- Ja tylko mówię...-
- To ja ci mówię - przerwał mu -...żebyś się pospieszył i sprowadził ich tu jak najszybciej. I każ twoim ludziom zrobić coś z moją twarzą. Muszę się przygotować na spotkanie z moimi starymi przyjaciółmi...-
Kontakt z autorem: rivabel@wp.pl.
|