RE Fans

Opowiadania


 

PROJEKT NEXUS BY LINKI



Przez pochmurne niebo leciały dwa śmigłowce. Można było na nich dostrzec znak korporacji UMBRELLA, ich kierunek, południowy - wschód, kompleks gór Wind Mountains, jedna z ostatnich placówek Umbrelli. To właśnie tu przechowywany jest projekt "NEXUS", który ma zostać przetransportowany do laboratorium w Niemczech.

Dwie minuty - krzyknął pilot.

Wszyscy pasażerowie jeszcze raz sprawdzili broń. Nikt nic nie mówił. Przy drzwiach siedział najstarszy komandos którego zwano Hunk. Krążyło o nim wiele plotek. Pewne było tylko, że to jedyny komandos, który przeżył na poprzedniej akcji. W tym momencie można było już dostrzec masyw Wind Mountains.


Dwa dni wcześniej. Tajny ośrodek szkoleniowy oddziałów szturmowych Umbrelli.

Hunk siedział przy stoliku jedząc jak co dzień obiad. Stołówka wyglądała jakby życie zatrzymało się tu jakieś 30 lat temu. Świadczyły o tym stoliki, krzesła i zdjęcia, na których znajdowały się czołgi, samoloty i inny sprzęt wojskowy. Na jednej ze ścian wisiały zdjęcia żołnierzy. Było tam też zdjęcie jego kolegów z oddziału wraz z Samem, ich kucharzem. Od czasu misji w Raccoon City nie lubił patrzeć na to zdjęcie. Za dużo wspomnień z ludźmi których znał od początku swojej służby. Teraz był sam. Hunk zawsze siedział w tym samym miejscu. I wszyscy wiedzieli o tym bardzo dobrze. W bazie stacjonowało 40 żołnierzy ale 5 dni temu 25 zostało przeniesionych do innych jednostek. Teraz przybędą nowi. Hunk przypomniał sobie jak był tu pierwszy raz. Szedł głównym korytarzem i mijał wielu ludzi których twarzy juz nigdy nie widział. Gdy przybył tu po misji w Raccoon City został uznany za bohatera, jednak nigdy już nie czuł się tak samo. Wszyscy wydawali się mu obcy. A on też nie próbował zmieniać tego stanu. Nie chciał znów przechodzić przez piekło związane z utratą przyjaciela. Ostatnio jego przeczucie podpowiadało mu, że niebawem znów ruszy na misję. Nagle drzwi się otworzyły a raczej o mało nie zostały wyważone. Do sali weszła grupka nowych. Hunk przyglądał się im przez moment ale po chwili kontynuował posiłek.

- Hej śmieciu dawaj tu żarcie - odezwał się do kucharza wysoki blondyn.
- Biedny Sam - pomyślał Hunk.

Sam był kucharzem, ok 160 cm wzrostu i budowa zapaśnika sumo. Wszyscy usiedli na drugim końcu stołu Hunka i zaczęli jeść posiłek.

- Kurwa byś coś jadalnego przygotował dla nowych grubasie - odezwał się blondyn.
- Spokojnie Drake może jak mu się trochę ryj obije to będzie lepiej gotował.

Hunk dalej kontynuował posiłek nie zwracając uwagi na nowych. Po chwili z głośnika nadszedł komunikat:

- Wszyscy nowoprzybyli proszeni są o stawienie się w sali B na 3 piętrze.
- Zamknij ryj pedale - wrzasnął jeden z komandosów.

Koleś był bardzo wysoki ok 190 cm na policzku miał wytatuowanego pająka.

- Ta człowieku jak wyjdę na przepustkę to przelecę jakąś azjatkę- odezwał się jedyny murzyn w towarzystwie z uśmiechem pełnym złotych zębów...


Czas obecny

- Dziesięć sekund.

Wszyscy powoli zaczęli się ruszać. śmigłowiec zawisł nad płaskim terenie, dookoła panowała zamieć. Widoczność nie więcej niż 4 metry. W tym momencie myśli Hunka zostały przerwane. Cały śmigłowiec trząsł się od podmuchów wiatru. Hunk otworzył drzwi śmigłowca i wyrzucił linę. Burza szalała na całego.

- Wyłazić- wrzasnął pilot.

W tym momencie z radia dobiegł komunikat:

-Black Team szzzz Lądujemy szzzzz spotkanie w sali głównej szzzz bez odbioru.

Śnieżyca rozszalała się na dobre. Hunk zrzucił linę i zaczął się po niej opuszczać, zaraz za nim było dwóch następnych. Gdy cała trojka była już na dole wiatr zawiał z olbrzymią siłą, śmigłowiec z którego przed chwilą wysiadali zahaczył ogonem o skały, chwilę potem eksplodował. Jeden z odłamków leciał z dużą prędkością w kierunku komandosa który wysiadał jako ostatni w ułamku sekundy przeciął komandosa. na pół wbijając się w ścianę.

Hunk podbiegł do żołnierza i zdjął mu maskę.

-Oddychaj!

Krwawił z ust uszu nosa. Metal przeciął go pod kontem w pasie, można było dostrzec kręgosłup, wszędzie było pełno krwi. Hunk patrzył na żołnierza po chwili przypomniał sobie nazwisko komandosa.

-Besser nie poddawaj się.

Do Hunka podszedł drugi komandos. Jego pamiętał. Corpse. Jeden z najlepszych komandosów. Pamiętał go z ośrodka szkoleniowego na Rockfort Island.

-Hunk!- wrzasnął ocalały komandos.

Hunk spojrzał w kierunku z którego dochodził głos. Ujrzał przez zamieć postać żołnierza. Rozejrzał się, po kilku sekundach udało mu się dostrzec budynek.

- Ruszamy, mamy spotkanie w głównej sali za 30 minut.Za mną!

Obydwaj ruszyli w kierunku zabudowań. Hunk wywalił z kopa drzwi. Wbiegli do środka, celując we wszystkie strony. Było to małe pomieszczenie. Na przeciw drzwi wejściowych znajdowały się inne. Na podłodze leżał stół, parę krzeseł. Na ścianie wisiały kalendarz z widoczkami na Tatry oraz zegar. Hunk dojrzał pęk kluczy, który leżał przy nodze krzesła.

- Może się do czegoś przydadzą

Obydwaj ruszyli w kierunku kolejnych drzwi. Kolejne pomieszczenie okazało się być koszarami. Pełno było tu poprzewracanych łóżek, krzeseł i stołów. Na środku pomieszczenia leżały zmasakrowane zwłoki. Corpse ostrożnie ruszył w ich kierunku.

- Uważaj.
- Spokojnie ten juz nie żyje cały jest we krwi. Boże, musiało go zabić jakieś zwierze.

W tym momencie Hunk usłyszał jęk po prawej stronie. Wycelował tam karabin, Corpse zrobił to samo.

- Ja to sprawdzę, ty mnie osłaniaj.

Corpse kiwnął głową. Hunk powoli ruszył w kierunku z którego dochodził odgłos. Gdy wszedł między łóżka ujrzał postać całą w krwi, twarz miała zmasakrowaną. Postać spojrzała swoimi białymi gałkami ocznymi i powali ruszyła w jego kierunku.


Trzy lata wcześniej, Raccoon City

Przed Hunkiem szedł Williams oświetlając nerwowo drogę przed sobą. Tyły zabezpieczali Jordan, Smailz i Billy. Wszyscy zatrzymali się przed wielkimi drzwiami z logiem UMBRELLI. Williams wskazał Smailza speca od materiałów wybuchowych do otwarcia tych drzwi. Ten ostrożnie podszedł do nich i zaczął podkładać ładunek.

- To zajmie moment
- Mam to w dupie, a ty masz 2 minuty.
- Widzieliście to co dzieje się na zewnątrz?- spytał nerwowo Jordan oglądając się za siebie.
- Stary oglądałem taki film " Night of the living dead" teraz wiem jak czuli się bohaterowie - powiedział Billy zaciskając dłoń na rękojeści karabinu.
- Jak wrócimy to wypożyczę. - zażartował Jordan
- Jeśli wrócimy - poprawił go Smailz nie przerywając pracy
- Zamknij się Smailz - warknął Williams

Z korytarza wydobył się jęk. Billy, Jordan i Hunk skierowali w latarki w tamtą stronę.

- Smailz ruchy.
- Do cholery kapitanie to solidne drzwi zajmie to dłuższą chwile.

Z korytarza wydobywały się kolejne jęki. Wszyscy oprócz Smailza skierowali broń w jego kierunku. Po chwili na jego końcu pojawiła się jakaś postać. Żołnierze przez chwilę wpatrywali się w nią. Wkrótce pojawiły się kolejne. Wszystkie snuły się powoli w ich kierunku.

- Ognia- wrzasnął Williams.

Rozległy się odgłosy wystrzałów. Pierwsza linia trupów padła, ale zaraz na ich miejsce weszła kolejna.

- Smailz, gdzie jesteśmy? - krzyknął Williams
- Otwarte!

Wszyscy wbiegli do kolejnego pomieszczenia.


Czas obecny.

Zombie szedł wprost na Hunka ten ocknął się i strzelił mu serią prosto w brzuch, potwór upadł na podłogę. Nie ruszał się. Corpse podszedł do Hunka, wpatrywał się w zombiaka.

- Co to do cholery? Jak on mógł żyć - dziwił się Corpse
- Lepiej ruszajmy dalej może być ich więcej. - beznamiętnie rozkazał Hunk

Obydwaj ruszyli w kierunku drzwi.

- Cholera zamknięte. Spróbuje któregoś klucza.

Hunk zaczął sprawdzać po kolei każdy z kluczy. Corpse rozglądał się po pomieszczenie.

- Hunk pospiesz się.

Hunk obrócił się. Zombie za środka wstał i ruszył w kierunku Corpsa. Ten wycelował ze swojej strzelby prosto w łeb potwora i rozwalił mu ją jednym stałem. Kawałki mózgu i czaszki rozprysły się dookoła. Z pomiędzy łóżek zaczęły wstawać kolejne Zombie.

-Hunk!- wrzasnął Corpse otwierając ogień do najbliższego monstra.
-Otwarte!

Obydwaj wbiegli do następnego pomieszczenia. Hunk zatrzasnął drzwi.

-Cholera! Ich jest więcej!

Hunk spojrzał w głąb korytarza.

-Sala główna jest za następnym pomieszczeniem. Ruszamy.

Obydwaj powoli ruszyli w kierunku sali głównej. Corpse raz jeszcze spojrzał za siebie.

Było to pomieszczenie biurowe na ścianach pełno było plakatów z gołymi babkami, na podłodze pełno było papierów, krzesła były poprzewracane. W rogu pomieszczenia stała duża szafka. Nigdzie nie było widać zombi.

-Czysto - oznajmił Corpse
-Idziemy - wymamrotał Hunk

Nagle drzwi od szafki się poruszyły.

- Tam coś jest...
- Powoli - powiedział Hunk, mocniej ściskając karabin

Gdy podeszli bliżej z szafki wyskoczył mężczyzna, celując z pistoletu do Hunka. Nie miał nabojów.

- Uspokój się , jesteśmy tu by pomóc. - powiedział Hunk

Murzyn opuścił broń i opadł na kolana.

- Jak się nazywasz?
- Ja?..... David Blair,….. szef ochrony….., ale oni nie żyją! Boże….. oni wszyscy…. nie żyją, a ja nie mam już nabojów! …..My też zginiemy!
- Hej uspokój się. Zaraz spotkamy się z resztą oddziału. Wszystko będzie dobrze.
- Wy nie rozumiecie one są wszędzie!!!
- Jeśli chodzi ci o zombi to jakoś do tej pory dawaliśmy sobie radę
- Zombi są straszne! Boże oni wszyscy nie żyją Hovard, Berk, wszyscy! A do tego te diabły!
- Co?
- Diabły! One są najstraszniejsze i pochodzą z piekieł. To wysłannicy szatana! Wszyscy zginiemy!!!
- Uspokój się. Zaraz spotkamy się z White Team i podejmiemy decyzje. - uspokajał Hunk

Cała trójka poszła dalej do głównej sali. Był to ogromny hol. Na parkiecie wymalowany był znak Umbrelli. Pomieszczenie było bardzo duże. Hunkowi przypomniał się hol posterunku policji w Raccoon City.

- Mamy spóźnienie 5 minut a ich jeszcze nie ma? - zaniepokoił się Corpse
- Pewnie zaraz przyjdą.
- Dopadły ich diabły! Oni nie żyją! My też zginiemy!
- Spokój! Mam dość tych paranoi. Jeśli zaraz się nie zamkniesz sam cię zastrzelę!

W tym momęcie Hunk otrzymał komunikat przez radio

- Black Team zgłoście się! Zostaliśmy zaatakowani, straciliśmy sześciu ludzi. Kapitan Rain i Crown gdzieś znikneli. Jesteśmy na 4 piętrze. Stawiamy barykadę….

W tym momencie głos w radiu cichnie.

- Pięknie! I co teraz?
- Laboratorium znajduje się na 6 piętrze. Zabieramy to po co przyszliśmy, i spadamy zanim wrócą zombiaki - odparł Hunk

Hunk, Corpse i Blair ruszyli na 3 piętro. Po drodze musieli rozprawić się z paroma stworami. Po kilku minutach doszli do drzwi. Hunk otrzymał kolejny komunikat.

- Black Team zgłoście się! Czy ktoś mnie słyszy?
- Tu Hunk!
- Hunk? Tu kapitan Rain zostaliśmy zaatakowani przez jakieś stwory. Chyba tylko ja przeżyłem gdzie jesteście?
- Na poziomie trzecim.
- Dobra spotkamy się na czwartym. Bez odbioru.

Wygląda na to że Kapitan żyje ruszajmy na poziom 4.

Wszyscy skierowali się do najbliższych drzwi. Te otworzyły się z wielkim hukiem i wybiegła z nich kobieta w białym fartuchu.

- Ratunku! - wrzasnęła przerażona.
- To jest w pokoju!
Hunk spojrzał w kierunku z którego wybiegła. Był tam dziwny stwór. Poruszał się na tylnich kończynach. Jego ciało było całe w bliznach. Powoli ruszył w stronę Hunka. Obydwaj komandosi otworzyli ogień do stwora. Ten padł na ziemie i wierzgał jeszcze przez chwilę zanim ostatecznie skonał. Hunk podbiegł do kobiety a Corpse wciąż celował do potwora.

-Diabły! Wreszcie po nas przyszły!

Hunk podbiegł do kobiety. Spojrzał na identyfikator.

- Samantha Newborn?
- Tak?
- Musi nam pani pomóc dostać się na 4 piętro.
- Po co?
- Bez zbędnych pytań! Niebawem się stąd wydostaniemy
- Dobrze, choćmy.

Skierowali się w kierunku następnych schodów.

-Trzeba przejść przez magazyny - powiedziała Samantha
-Jakoś damy sobie radę.

Wszyscy szli w ciszy. W magazynie było pełno skrzyń. Blair mamrotał coś pod nosem. Z przodu szedł Hunk za nim Samanta i Blair. Tyły zabezpieczał Corpse. Samantha kątem oka zauważyła ruch w ciemnościach po lewej, po chwili usłyszeli szmer.

-Tam cos jest - ostrzegła
- Daleko jeszcze do tych drzwi? - zapytał zdenerwowany Corpse
- Kawałek.

Wszyscy przyspieszyli kroku. W tym momencie z ciemności wystrzeliła dziwna kulka trafiając Blaira w głowę. Mężczyzna złapał się za twarz, która zaczęła się topić. Padł na kolana i zaczął się wić. Corpse otworzył ogień w kierunku z którego wystrzelił śmiertelny pocisk. Hunk dostrzegł, że coś wskakuje po skrzyniach..

-Corpse za tobą!

Corpse obrócił się. W tym momencie w górę wyskoczył stwór, którego już wcześniej widzieli ratując Samanthe. Corpse strzelał do stwora rozrywając go. Zwłoki jednak spadły na Corpsea , który w jednej chwili wrzasnął a za moment został po nim tylko dymiący szkielet. Krew stwora okazała się kwasem. W miejscu gdzie stał Corpse była tylko dziura. Z ciemności wystrzeliła kolejna porcja kwasu. Hunk popchnął Samanthe zdejmując ją z linii strzału. Z ciemności wyszedł kolejny potwór. Hunk wycelował w stwora jednak jego karabin się zaciął. Potwór zbliżał się do Hunka i w tym momencie usłyszał huk a łeb potwora eksplodował. Hunk spojrzał w prawo. Stał tam kapitan Rain ze swoim magnum. Szybko podszedł do Hunka i zapytał.

- Wszystko w porządku?
- Tak jest kapitanie
- Kim jest ta kobieta? - zapytał się kapitan spoglądając na Samanthe
- To jedna z ocalałych. Prowadziła nas na 4 poziom.
- Gdzie reszta?
- Nie żyją. Corpse zginął przed chwilą. Dostaliśmy komunikat od dwóch chłopaków z pańskiego oddziału. Podobno są na tym piętrze.
- Nie żyją, znalazłem zwłoki.
- Podobno zniknął pan razem z Crownem. Gdzie on jest?
- Zaraz po opuszczeniu lądowiska zostaliśmy zaatakowani przez te śmieszne stworki. Rozwaliły śmigłowiec i zabiły 6 naszych. Skierowaliśmy się dalej ale tam były zombie. Ja i Crown pobiegliśmy w prawo. Niestety Crown zginął zabity przez potwory. Musimy się stąd wydostać. Da się wezwać pomoc przez radio?
- Nasze radia maja za mały zasięg.
- A co z waszym śmigłowcem?
- Zniszczony, poza tym jest burza i tak by nie wystartował.
- I co teraz? - zapytała Samantha.
- Nie macie ludzi ani wsparcia

Wszyscy opuścili salę. szli szerokim korytarzem po obydwu stronach znajdowały się laboratoria.

- To tu Umbrella prowadziła swoje chore eksperymenty.-odezwał się kapitan.
- Jak pan myśli co to za stwór?
- To harpie - odpowiedziała Samantha.

Wszyscy się zatrzymali.

- Wiesz co to jest? - zapytał zdziwiony Hunk
-Tak, to jeden z najstarszych projektów. Został szybko zastąpiony Hunterem. Przewyższał go siłą i inteligencją. Jednak nie dało się go kontrolować. Poza tym procesy mutacyjne sprawiają że bardzo szybko zaczyna się rozkładać.
- A kwas?
- To efekt uboczny. Krew w wielu procesach zmieniła się w żrący kwas.
- Dobra choćmy powiedział kapitan
- Moment, wiesz czym jest projekt NEXUS?
- To projekt który został zarzucony wiele lat temu, jednak doktor Grigori Volonov znalazł środki na prowadzenie badań. Wiele o nim słyszałam ale nigdy osobiście nie poznałam. Ostatnio był tutaj 5 lat temu.
- Jakieś szczegóły?
- Niestety dostęp do badań miało tylko kilku badaczy. Aby dostać się do laboratorium potrzebne są dwa klucze.
- I gdzie niby mamy je znaleźć? - zapytał Hunk z poirytowaniem w glosie
- Jeden udało mi się zabrać z szafki jednego z upoważnionych badaczy. Drugi ma sam Volonov.
-No i jak mamy znaleźć tego kolesia?
-Wywalimy te cholerne drzwi i po kłopocie. - odparł wesoło kapitan

Hunk usłyszał głosy z pomieszczenia z którego przed chwilą wyszli. Wszyscy się schowali . Samantha i Hunk podeszli pod jedną ze ścian i uklękli, kapitan cofnął się nieco dalej. Do pomieszczenia wpadło 5 żołnierzy w czarnych kombinezonach celując we wszystkie strony.

Dwóch powoli ruszyło w kierunku Raina.

- Cholera!

Kapitan wyskoczył z zza rogu strzelając do najbliższego żołnierza. Rain trafił.

Głowa przeciwnika eksplodowała na wszystkie strony. Hunk otworzył ogień do tych co stali przy drzwiach. Dwóch padło ale jeszcze żyli.

- Samantha winda! - wrzasnął Hunk.

Samantha podczołgała się do windy i wcisnęła guzik. W ty momencie oberwała serią pocisków. Osunęła się po ścianie.

-Samantah!!!- wrzasnął Hunk.

Winda już zjeżdżała. Hunk zawołał kapitana ale tego nigdzie nie było. Odwrócił się w stronę drzwi windy i zobaczył pięść lecącą w jego stronę. Padł na ziemię, po chwili podbiegł do niego żołnierz i wycelował broń

- Nie. - odezwał się tajemniczy głos.

Po chwili Hunk dojrzał twarz osoby która mu przywaliła. Był to blondyn w czarnych okularach. Hunk zapadł w ciemność.


Trzy lata wcześniej Raccoon City

-Jordan, Bily prawa Hunk lewa - Williams wydał komendę.

Szli powali przez pomieszczenia biurowe. Wszystko wyglądało jak po przejściu tornada. Powybijane szyby, porozrzucane krzesła , szafki. Wszędzie panowała ciemność. Po około 3 minutach wszyscy doszli do kolejnej stalowej bramy.

- Smailz robota czeka. - zawołał dowódca

Smailz był najstarszym z członków zespołu, miał około 42 lat. Włosy lekko mu już siwiały ale nadal miał krzepę. Był specjalistą od elektroniki, ładunków wybuchowych, wytrychów, zamków. Ogólnie bardzo przydatny jeśli chodzi o sprawy związane z wszystkim tylko nie z walką. Smailz posługiwał się potężnym izraelskim Desert Eaglem. Podszedł do metalowych drzwi i wpatrywał się w nie z uwagą.

-Co jest ? - zapytał Williams
- Skomplikowany jak cholera. Nawet na Wall Street nie mają takich zabezpieczeń.
- Masz 5 minut.
- Cholera tego się nie da otworzyć tak po prostu.
- Ile???
- Jak będę miał szczęście to z godzinę.
- Masz 20 minut- kapitan odparł surowo a Smailz zabrał się do pracy.

Kapitan Williams miał około 40. W wojsku był od zawsze. Świetny taktyk, człowiek znający się na rozpoznaniu, weteran wielu akcji. Jego ręce dzierżyły MP5.

- Za tą bramą musi znajdować się coś ważnego - zauważył Jordan
- Według mapy kolejne laboratoria - uciął Williams
- Mam już dość sterylnych pomieszczeń. - szepnął rozżalony Jordan

Jordan był największy z całej ekipy. Ponad 2 metry wzrostu. Czarny. Ok 35 lat. W tej misji pełnił zaszczyt mając na lewym ramieniu małą kamerkę. Używał ciężkiego karabinu.

Coś zaszeleściło w głębi korytarza.

- Co jest do cholery? - zaklął Jordan ściskając mocniej broń
- Ja to sprawdzę - powiedział Billy

Billy był najmłodszy, około 25 lat. Doświadczenie miał spore. Lubił walkę. Na misji miał MP5. Hunk na ramieniu również miał kamerkę. W ręce trzymał Shotguna.

- Smailz jak ci idzie?
- Prostszy nisz myślałem, ale zajmie jeszcze z 5 minut.

Mijały sekundy a każda wydawała się godziną. Wszyscy oprócz Smaila przez cały czas patrolowali pomieszczenie.

- Mam- wrzasnął Smailz.

Drzwi uchyliły się do środka z bronią gotową do strzału wbiegli Jordan i Billy. Przed nimi na krześle za biurkiem siedział mężczyzna, w białym fartuchu. Gdy tylko dostrzegł komandosów szybko chwycił za broń która leżała na biurku. Chciał wycelować w Billygo ale jego ciało oberwało serią z MP5. Naukowiec padł na ziemię cały we krwi. Podbiegli do niego Hunk i Jordan.

- On jeszcze żyje!- wrzasnął Hunk

Nachylił się nad naukowcem i spojrzał na identyfikator.

- William Birkin.

Naukowiec wił się na ziemi w plamie krwi.

- Pieprzyć go, przeszukać pomieszczenie. Znaleźć G-Virus.

Wszyscy rozpoczęli przeszukiwać pomieszczenie. Hunk i Williams ruszyli przeszukać prawą stronę, reszta została. Hunk szedł z przodu. Pomieszczenie było typowym pomieszczeniem laboratoryjnym. na stołach stały naczynia, rurki. Hunk podszedł do zaciemnionej szyby za którą znajdowało się jakieś dziwne stworzenie. Jakby obdarte ze skóry. Leżało nieruchomo. Hunk wpatrywał się w stwora gdy podszedł do niego Williams.

- Podłe sukinsyny.

Hunk podszedł do otwartego pojemnika. Na nim była plakietka G- Virus. Hunk schował virusa do jednej ze swoich kieszeni

- Mamy to. Możemy wracać!

Szybkim truchtem przemierzali korytarze. Gdy wysiedli z kolejki linowej Jordan, Billy i Smailz poszli przodem. Ciszę przerwały strzały z broni, i wrzaski. Hunk spojrzał w stronę drzwi i obydwaj komandosi zachowując najwyższe środki ostrożności ruszyli w kierunku skąd wydobywały się odgłosy. Nagle w oddali usłyszeli kolejne strzały. Pobiegli naprzód. Gdy weszli już do kanałów z ciemności wyłonił się jakiś olbrzymi stwór. Na jego ciele znajdowało się jakieś oko które gapiło się we wszystkie strony. Potwór trzymał w dłoni Billego. Ten starał się uwolnić ale potwór zacisnął uścisk i zmiażdżył jego głowę. Hunk i Williams otworzyli ogień na stworze nie wywarło to dużego wrażenia. Skoczył w kierunku Williamsa i staranował go. Williams odbił się od ściany i upadł metr od potwora. Jeszcze żył.

- Hunk uciekaj!!!

Williams wyciągnął granat i odbezpieczył go. Korytarzem targnęła silna eksplozja. Gdy Hunk się obudził znajdował się w jakimś kanale. Wyciągnął radio

- Hunk melduje się. Cel osiągnięty. Odbiór!
- Świetnie, spotkanie nastąpi w wyznaczonym punkcie. Bez odbioru.

Hunk powoli ruszył w kierunku drzwi które znajdowały się w tym pomieszczeniu...


Czas obecny. Wind Mountains.

Hunk nie mógł się ruszać. Dookoła panowała ciemność. Zresztą dla niego i tak nie robiło to większej różnicy. Świat wirował mu przed oczami. Wszystkie kace razem wzięte nie dorównywały bólowi jaki właśnie przechodził. Oczy powoli przystosowały mu się do ciemności. Podczołgał się do drzwi. Zabrano mu sprzęt i kombinezon. Teraz był w cienkim golfie który zawsze zakładał podczas misji. Temperatura była grubo poniżej zera. Był w małym pomieszczeniu przypominającym izolatkę, o wymiarach 5 na 4. Metr na lewo od siebie miał drzwi.

- Ciekawe ile tu byłem- pomyślał.

Cały był zmarznięty. Zwinął się w kłębek. Wszędzie panowała cisza. Hunk przypomniał sobie o nożyku który trzymał o bucie. Pistolet który trzymał w nogawce mu zabrali. Zaparł się i spróbował wstać.

- Muszę trochę rozruszać kości-powiedział sam do siebie.

Minęło około 30 minut zanim udało mu się dojść do "stanu używalności". Wciąż poruszał się niezdarnie nie mógł biegać.

- Dobra czas poznać strażników.

Zaczął walić w drzwi. Ku jego zdumieniu drzwi się otworzyły, a ku jego nogom padły zwłoki. Hunk odruchowo odskoczył. Trup w czarnym kombinezonie miał rozpruty brzuch. Połowa wnętrzności leżała na ziemi mocno zmarznięta. W zamku był klucz. Widać coś zabiło go w momencie gdy próbował otworzyć drzwi. Hunk nachylił się nad trupem. Miał w kaburze pistolet.

- Lepsze to niż nic.

Hunk rozejrzał się dookoła. Można było stąd wyjść tylko jednymi drzwiami. powoli ruszył w ich stronę. Nerwowo zaciskał rękę na broni. Serce mu pulsowało. Drzwi otworzyły się i komandos stanął w długim korytarzu. rozejrzał się dookoła. Nigdzie nie widział potworów. Powoli ruszył dalej. Usłyszał dźwięk po lewej. Coś jakby kroki. Przywarł do ściany. Na końcu korytarza znajdował się potwór który zabił Corpsa i Blaira. Potwór szedł w jego kierunku ale jeszcze go nie zauważył. Hunk rozejrzał się. Drzwi. Szybko podszedł do nich i wszedł do pomieszczenia. Po chwili usłyszał kliknięcie. Drzwi się zatrzasnęły.

- Świetnie.

Obrócił się. Był w pomieszczeniu wielkości klasy szkolnej. Na podłodze pełno było trupów. Żołnierze w czarnych uniformach, ochrona i kilku naukowców. Dostrzegł drzwi na drugim końcu korytarza. Wziął głęboki oddech i powoli ruszył przed siebie. Szedł powoli patrząc pod nogi. Znów przed oczami przeleciały mu wspomnienia z Raccoon City. Wtedy to w jednym z pomieszczeń miał szczęście że w porę zauważył że zombi złapał go za nogę. Hunk dotarł do drzwi. Uchylił je by po momencie usłyszeć za sobą jęki. Ciała na drugim końcu się poruszały. Wszedł do następnego pomieszczenia. Panowała tu zupełna ciemność. Hunk stał nieruchomo, wpatrując się w ciemność. Nasłuchiwał najmniejszego szmeru. Słyszał tylko bicie własnego serca. Po paru chwilach był w małym pomieszczeniu. Wielkością bardzo podobne do pomieszczenia w którym był zamknięty. Jednak tutaj po obydwu stronach stały półki, pełne jakiś chemikaliów. Nigdzie nie było widać zombi. Hunk odszedł od drzwi , lecz w tym momencie te uchyliły się i przez szparę zombi zaczęły wkładać ręce. Hunk skoczył na drzwi siłując się z przeciwnikami . Po chwili, udało mu się zatrzasnąć drzwi. Pod klamkę postawił krzesło.

- Świetnie kolejna beznadziejna sytuacja.

Hunk rozejrzał się po pomieszczeniu. Nie miał zielonego pojęcia co znajdowało się w pojemnikach. Po paru chwilach udało mu się dostrzec drzwi za szafką. Przesunął ją i po chwili znajdował się w kolejnym pomieszczeniu. Znajdował się w jakiejś oświetlonej poczekalni. Było tam kilka ciał żołnierzy. Na ziemi dostrzegł M-16 , dwie Beretty i Shotguna. Wszystko pozbierał. Znalazł też parę magazynków do Beretty. Ruszył w kierunku pomieszczenia które wyglądało jak recepcja. Był tam komputer podłączony do tego znajdującego się w bazie. Rozejrzał się po recepcji. Na jednym z wieszaków wisiała skórzana kurtka. Przymierzył ją. Leżała na nim jak ulał.

-Teraz przynajmniej nie zmarznę.

Spojrzał na monitor- System Bezpieczeństwa. Jakieś informacje o ochronie i najważniejsze plan kompleksu. Niestety nie było drukarki więc komandos wzrokowo zapamiętał to co mógł. Z pomieszczenia prowadziły dwa wyjścia, jedno tuż obok wejścia do recepcji oraz podwójne drzwi. Hunk wyszedł na środek pomieszczenia. Obracał się dookoła celując we w powietrze z karabinu. Zdecydował się iść przez podwójne drzwi. Uchylił je. Następny korytarz. Po jego prawej stronie znajdowały się okna a za nimi widok na kompleks i góry. Mniej więcej w środku drogi leżały zwłoki. Hunk podszedł do nich. Był to komandos Umbrelli.


2 dni wcześniej

Hunk sparował cios Drakea i podciął go. Gdy ten upadł na ziemię Hunk kopnął go w twarz.

Po chwili na stołówce leżało 5 żołnierzy. Wszyscy zwijali się z bólu. Najbardziej narwany był murzyn ze złotymi zębami. Teraz znów będzie musiał iść z nimi do dentysty.


Czas obecny

Teraz Drake nie był już taki pyskaty. Cos wygryzło mu spory kawałek szyi. Hunk wstał znad trupa i ruszył dalej, w głąb korytarza. Jakieś 30 metrów przed nim znajdowały się kolejne drzwi. Komandos był już cały mokry od potu. Stanął przed drzwiami, był na nich znaczek szachownicy. Drzwi uchyliły się ze skrzypnięciem. Hunk powoli wszedł do pomieszczenia. Na środku pomieszczenia stała olbrzymia szachownica, pionki były jego wielkości. Partia została przerwana. Wszedł na szachownicę. W ciemności dostrzegł drzwi. Gdy był na środku spostrzegł że w jego kierunku leci pionek. Hunk uchylił się o włos unikając zmiażdżenia. Obrócił się w stronę z której nadleciał pionek. Z mroku wyłonił się 2 i półmetrowy stwór. Jego lewa ręka zaopatrzona była w pazury z których największy był środkowy. Hunk wystrzelił w stwora cały magazynek ten nawet się nie zatrzymał w dalszym ciągu szedł w stronę komandosa. Zrobił wielki zamach niszcząc dwa kolejne pionki. Hunk chwycił za Shotguna i strzelił stworowi w tył głowy. Ten klęknął, a po chwil zaryczał i padł na ziemię. Hunk stał jeszcze moment nad zwłokami, celując do nich z Shotguna. Ruszył dalej mając nadzieję że nie spotka już więcej takich stworzeń. Szedł dalej celując przed siebie z Shotguna. Zatrzymał się na rozwidleniu korytarzy. Były tu też drzwi. Podszedł do nich jednak nie zdążył nacisnąć klamki. Z pomieszczenia wybiegł kapitan Rain i padł na ziemię. Cały był pogryziony i we krwi. Hunk podbiegł do niego pomagając mu usiąść.

- Kapitanie!!!
- Hunk to ty?
- Co się stało???
- Hunk musisz bardzo uważać- kapitan mówił z trudem.
- Wszędzie są potwory. Posłuchaj mojej rady i uciekaj sąd jak najszybciej.
- Mamy misję do wykonania.
- Hunk UMBRELLA jest skończona. To tylko kwestia dni zanim rząd ją zlikwiduje.
- Kapitanie musimy znaleźć NEXUS i dostarczyć to coś do bazy.
- Nie rozumiesz Hunk?? Nie możesz dopuścić aby ktokolwiek zdobył to coś. Ani Umbrella ani H.C.F
- H.C.F?
-To samo co Umbrella tylko na razie nie ma kontraktów wojskowych. Zamierza je zdobyć likwidując Umbrelleeee...

Kapitan zaczął się dusić po chwili przestał się ruszać. Hunk wziął magnum z ręki Raina i zasalutował. Ruszył w lewo. Powoli przesuwał się do przodu zaciskając dłoń na magnum. Usłyszał kroki. Coś się zbliżało. Hunk celował przed siebie. Z mroku wynurzyła się mała dziewczynka. Hunk patrzył z niedowierzaniem. Po sekundzie zauważył że małą goni jedna z Harpii. Hunk strzelił do potwora. posyłając go na ziemie. Dziewczyna nawet nie zauważyła Hunka i wpadła na niego. Była blondynką w wieku około 7 lat. Cała była blada. Mimo, że było bardzo zimno a dziewczynka nic na sobie nie miała w ogóle się nie trzęsła.

-Hej! - powiedział Hunk i przyklęknął.

Dziewczyna patrzyła się przed siebie w ogóle nie zdając sobie sprawy z obecności komandosa. Hunk zdjął kurtkę i założył ją małej. Dopiero wtedy zauważyła jego obecność.

-Tu nie jest bezpiecznie lepiej choć ze mną.

Hunk złapał dziewczynę za rękę .

- Lepiej zawrócę i pójdziemy w prawo.

Hunk i mała wrócili do rozwidlenia. Ciało kapitana Raina nigdzie nie było.

- Cholera trzymaj się blisko mnie.

Weszli do pomieszczenia z którego wcześniej wyskoczył kapitan. Jakieś biuro, albo raczej gabinet. Na ścianach wisiały portrety. Komandos usłyszał za sobą jęk. Kapitan Rain stał za nim w odległości 5 metrów. Dziewczyna cofnęła się za Hunka. Zombi ruszył na nich. Hunk się nie wahał. Jednym celnym strzałem zlikwidował potwora.

-Ej gdzie idziesz???

Hunk spostrzegł że dziewczyna podeszła do biurka. Wpatrywała się w ślubne zdjęcie jakiejś pary. Zdjęcie wyglądało na bardzo stare.

-To pewnie twoi znajomi? A może rodzice?

Dziewczynka nic nie mówiła.

Hunk obrócił zdjęcie był tam napis: "Wszystkiego najlepszego dla nowożeńców", Grigori Volonov i Jessica Bennet 12 listopada 1982.

- Volonov to jeden z naukowców - przypomniał sobie komandos

Dziewczyna dalej patrzyła się na zdjęcie. Hunk rozglądał się po pomieszczeniu. W rogu stał komputer. Gdy mężczyzna go włączył pojawił się ekran prosząc o hasło.

- Hasło tak??

Hunk wpisał NEXUS ale pojawił się komunikat o błędzie.

No i pięknie.

Spojrzał na dziewczynę, ta dalej wpatrywała się w zdjęcie. Wpisał Jessica.

- Dostęp zapewniony.

Na ekranie pojawiła się postać starego naukowca. Był w okularach i widocznie był czymś bardzo podniecony.

- Witam jestem Grigori Volonov byłem tutaj naukowcem jeśli znalazłeś ten wirtualny zapis to znaczy że już mnie tu niema i rozegrała się najczarniejsza z moich wizji. Jestem algorytmem dlatego możesz wpisać swoje pytanie a ja postaram się na nie odpowiedzieć.

Hunk wpisał - Projekt NEXUS. Twarz naukowca jakby posmutniała.

- Przez wiele lat prowadziłem badania dla lorda Spencera. To on finansował wszystkie badania. Wraz z moją żoną Jessicą udało nam się stworzyć projekt który nazwaliśmy Harpia. Spencer był zachwycony. Wkrótce stworzyliśmy jeszcze bardziej zabójczą odmianę nazwaną Hunter. Niestety - głos Volonova zaczął słabnąć - moja żona zmarła na nieuleczalną chorobę. Cukrzycę. Byłem zrozpaczony. Wpadłem jednak na wspaniały plan mogący przywrócić moją małżonkę do życia. Postanowiłem wmówić zarządowi że pracuję nad wspaniała bronią, którą nazwałem NEXUS. Jako że byłem szanowany w zarządzie dzięki moim badaniom udało mi się zdobyć fundusze na prowadzenie badań. Starałem się usunąć wadliwe geny z DNA mojej żony. Przez 15 lat mydliłem oczy zarządowi o wspaniałej broni. Niestety wszystkie moje próby były nieudane. Obiekty doświadczalne umierały bardzo szybko. Myślałem o samobójstwie. Jednak od jednego z badaczy Umbrelli dostałem próbkę wirusa którego stworzył. G-virus okazał się lekarstwem na moje potrzeby. Jednak miałem mało czasu. Zarząd zaczął coś podejrzewać. Przez te wszystkie lata jakoś udało mi się unikać odpowiedzi kiedy przedstawię swoje badania. Jednak w końcu to stworzyłem. Połączyłem DNA Jessicy i G-Virusa. Efekt mnie zaskoczył. Przez 2 lata obiekt N-129 zmienił się w młodą dziewczynę. Jej wiek szacuję na około 7 lat. A najwspanialsze było że nie wykryłem w jej ciele cukrzycy! Przez następne 2 miesiące prowadziłem doświadczenia z T-Virusem. Ciało N-129 po prostu go neutralizowało. Stworzyłem coś dzięki czemu ludzkość będzie mogła stać się doskonalsza. W końcu Umbrella i jej haniebne eksperymenty zostaną zatrzymane. Zamierzam wstąpić do organizacji walczącej z Umbrellą. Dostałem już informację o dacie zabrania mnie stąd wraz z N-129. Zamierzam teraz zmyć krew z moich rąk….

Hunk stał jeszcze przez moment wpatrując się w monitor. Mała do niego podeszła.

- Musimy się stąd wydostać.

Dziewczyna złapała Hunka za rękę zaczęła ciągnąć w stronę wyjścia. Komandos szedł wraz z dziewczyną. Podeszli oboje do szybu wentylacyjnego.

- Hej znasz stąd wyjście?

Mała wpełzła do tunelu.

- Hej poczekaj!

Hunk szedł za nią przez jakieś 4 minuty. Gdy w końcu doszli do wyjścia Hunk spostrzegł że znajdują się na czymś w rodzaju platformy. po środku stała budka. Hunk podszedł do niej i zauważył że istnieje możliwość wjechania na samą górę. Przełączył dźwignię.

- Spokojnie zaraz stad się wydostaniemy.

Platforma ruszyła. jechali nia kilka chwil gdy rozległ się odgłos

-5 minut do detonacji

-Co?? wrzasnął Hunk. Ktoś musiał włączyć system samozniszczenia.

Do końca drogi zostało już kilka metrów gdy naglę winda się zatrzymała.

-Co jest znowu.

Kilka centymetrów od nogi Hunka podłogę przebiło ostrze. Hunk je pamiętał. Potwór z szachownicy. Hunk strzelił w pazur i usłyszał przerażający ryk.

Spojrzał na dziewczynę. Platforma utknęła 2 metry przed końcem trasy. Podbiegł do dziewczyny i podsadził ją do wyjścia.

- Znajdź jakiś kąt i się w nim schowaj.

Hunk obrócił się potwór pojawił się w całej okazałości. Hunk strzelił do niego jednak to na nim nie zrobiło wrażenia. Stwór wytrącił Hunkowi broń, Stanął nad leżącym komandosem gdy naglę całym kompleksem wstrząsnęła eksplozja. Hunk spojrzał w górę i zrobił unik przed lecącą metalową konstrukcją. Potwór nie miał takiego refleksu. Metalowa rura przebiła mu bok. Na platformę trysnęła krew, stwór zawył. Hunk nie chciał tracić okazji i szybko wspiął się po metalowej konstrukcji. Na drugim końcu hangaru stał śmigłowiec. Nigdzie nie było widać małej.

-Gdzie jesteś?!

Kompleksem znów wstrząsnęła eksplozja. Hunk obrócił się stwór wyskoczył z platformy . Cały był we krwi lewy bok miał rozerwany. Powoli ruszył w stronę Hunka. Ten cofał się Ogień z jego Shotguna nie powstrzyma potwora. Hunk doszedł do ściany obok leżały jakieś skrzynie. Dostrzegł na nich napis Granatniki. Szybko zdjął pokrywę i po chwili trzymał w dłoni nową broń. Monstrum zaszarżowało. Hunk zrobił unik, ostrze stwora przebiło ścianę i utkwiło w niej. Komandos odbiegł parę metrów i strzelił w skrzynki. Po chwili cały ładunek eksplodował. Hunka odrzuciło. Po chwili doszedł do siebie. Rozejrzał się dookoła. Nigdzie nie było widać dziewczyny. Hunk stracił już nadzieję, podbiegł do śmigłowca i pociągnął za klamkę.

-Cholera zamknięte!

Tuż za nim stała dziewczyna w rączce trzymała jakieś kluczę. Hunk patrzył się na nią a ta podeszła bliżej wyciągając rękę. Hunk złapał kluczyki i otworzył drzwi. Posadził małą na siedzeniu i przypiął pasami. Włączył silnik.

- Cholera, przecież dach jest zamknięty. Poczekaj tu momęt.

Hunk wybiegł na środek. Dostrzegł panel sterowania. Szybko podbiegł i przekręcił zawór. Dach hangaru zaczął się otwierać. Nim Hunk dobiegł do śmigłowca cały się już otworzył.

- Dobra spadamy.

Hunk zaczął startować, cały kompleks już się palił. Musiał bardzo uważać na płomienie. W końcu udało mu się opuścić hangar. Śnieżyca ustała. Było piękne niebo. Hunk starał się odlecieć jak najdalej. Po chwili cały kompleks padawczy w Wind Mountains wyleciał w powietrze. Fala uderzeniowa pchnęła śmigłowiec ale Hunkowi udało się nie rozbić.

Spojrzał na dziewczynę. Ta patrzyła się w okno.

- A więc to ty jesteś tym projektem NEXUS?

Dziewczyna spojrzała na Hunka

- Nie ma sensu cię tak nazywać. Może być Jessica?

Dziewczyna lekko uśmiechnęła się.

- Twój "mąż" może jeszcze żyję. Teraz jestem dezerterem więc pomogę ci go odnaleźć.

Jessica wpatrywała się w Hunka, po czym przytuliła się do jego ramienia i drżącym głosem powiedziała

- Dziękuje.


Kontakt z autorem: linki007@o2.pl.

 

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Cookies.

X