|
NEW CONSPIRACY BY AGENTKA
CZĘŚĆ DRUGA
New York City
Zza dachów wieżowców wyłaniało się słońce. Mimo że dopiero świtało, miasto od dawna tętniło życiem. Miliony ludzi przemykało się ulicami, każdy w swoją stronę, zajęty swoimi sprawami. Temu wszystkiemu przyglądała się młoda dziewczyna stojąca w oknie jednego z wieżowców. Miała krótko ścięte brązowe włosy i duże niebieskie oczy. W ręku trzymała papierosa.
- Mrówki.- powiedziała spoglądając na ludzi w dole- Wszyscy tacy jesteśmy.-
- Ciociu?...-
Kobieta odwróciła się i zobaczyła małą, śliczną dziewczynkę. Mała uśmiechnęła się do niej.
- Jak spałaś, kochanie?- dziewczyna zgasiła papierosa i wzięła dziecko w ramiona.
- Dobrze. Mamusia mi się śniła- odparła mała.
Twarz kobiety spochmurniała.
- Tęsknisz za nią?- spytała. Dziewczynka skinęła głową.
- Ja też. Ale musisz być dzielna- kobieta pogładziła małą po głowie.
- Nie zostawisz mnie, ciociu, prawda?- dziewczynka objęła małymi rączkami głowę swojej ciotki
- Nie, Rosemary.- dziewczyna przytuliła się do dziecka, a z jej oczu popłynęły łzy- Nigdy...-
Alaska, Base 21
Tymczasem Morach zdążył już oprowadzić Weskera po podziemnym kompleksie. Wesker był pod wrażeniem. Nawet nie przypuszczał, że ostatnia baza Umbrella'i jest taka duża. Choć jak sam Morach powiedział, kompleks o wymiarach 4x4 km nie jest już duży, ale ogromny. Główny budynek w którym znajdowały się biura oraz pokoje mieszkalne stał pod południową ścianą groty, natomiast całą pozostałą przestrzeń wypełniała sieć laboratorii tudzież innych budynków m.in. więzienie dla ludzi stanowiących obiekty doświadczalne. Największe pomieszczenie laboratoryjne o nazwie Sektor 5 stało niedaleko głównego budynku i połączone było przeszklonym przejściem z mniejszym Sektorem 4, a ten natomiast z głównym budynkiem. Blisko niego, pod ścianą zachodnią znajdowało się więzienie. Duży, 3- piętrowy gmach budził respekt i przerażenie...
*
W wielkim pokoju operacyjnym piątka chirurgów stała pochylona nad łóżkiem, na którym leżała młoda, przykryta prześcieradłem kobieta. Miała ciemną karnację i ciemne włosy. Leżała nieruchomo, aż nagle jej, zamknięte dotąd, oczy zaczęły się otwierać.
- Budzi się!- krzyknął jeden z lekarzy. Kiedy oczy dziewczyny były już zupełnie otwarte chirurg pokazał jej dłoń i zapytał.
- Ile widzisz palców?-
- 5-
- Jak się nazywasz?-
Cisza. Zmarszczki na jej czole wskazywały, że dziewczyna myśli.
- Wiesz czy nie?- ponaglił lekarz.
- Rodriguez- padła odpowiedź.
Wszyscy odetchnęli.
- Dobrze- odezwał się inny chirurg- Chwilowe otępienie. Zanotować.-
- Co wy mi znowu zrobiliście?- dziewczyna zaczęła się podnosić. Lekarze rzucili się by ją przytrzymać. Wtedy stało się coś nieoczekiwanego. Dziewczyna złapała jednego z chirurgów za twarz i odepchnęła go z całej siły, tak, że ten przeleciał na drugą stronę pokoju, krzycząc:
- CO WY MI ZROBILIŚCIE?!-
Wszyscy odsunęli się od niej. Kobieta uspokoiła się na chwilę i próbowała wstać. Gdy tylko jednak się wyprostowała, złapała się za plecy i opadła na łóżko z przeraźliwym wrzaskiem.
- Wezwijcie dr Capman, albo ona nas wszystkich pozabija!- krzyknął chirurg którym dziewczyna rzuciła o ścianę. W tej samej chwili do sali wpadła młoda lekarka w długim, białym płaszczu. Obrzuciła wszystkich lekarzy morderczym spojrzeniem.
- Mówiłam wam że trzeba jej podać morfinę zanim się obudzi- warknęła- Wynoście się, już!- Chirurgom nie trzeba było dwa razy tego powtarzać, bo od razu rzucili się do wyjścia, mrucząc: "Co ona sobie myśli, żeby tak wrzeszczeć?". Dr Capman całkowicie zignorowała te uwagi i podeszła do cierpiącej dziewczyny.
- To ja Rosie, Agnes- powiedziała, wyciągając z kieszeni płaszcza strzykawkę. Chwyciła ramię Rosie i wbiła w nie igłę. Dziewczyna od razu się uspokoiła.
- Agnes- jęknęła- Co oni mi robią? Ja, ja jestem jak jakiś... potwór!-
Agnes nic nie odpowiedziała, tylko zdjęła z wieszaka jakąś koszulę i podała ją Rosie. Wtem do pokoju wpadł Morach i, nieznany jeszcze dr Capman, Wesker.
- Co tu się stało?- spytał Morach- Harris i reszta powiedzieli że...-
- Harris i reszta to idioci!- przerwała mu Agnes- Nie stosują się do moich poleceń. Kazałam im za każdym razem przed przebudzeniem podawać tej dziewczynie morfinę, a oni...
- Ja nie mam na tyle morfiny, żeby ją aplikować każdemu więźniowi!- wrzasnął Morach- Czy to jest jasne?! Już tyle razy ci to mówiłem!!!-
Agnes chciał coś odpowiedzieć, ale nagle odezwała się Rosie. To, co powiedziała zaskoczyło wszystkich.
- Ty gnoju... A jednak ty żyjesz.-
Na początku nikt nie wiedział, do kogo to było skierowane, ale po chwili wszystko stało się jasne.
- No proszę- Wesker zbliżył się do Rosie- Rodriguez, specjalistka od łączności z wydziału kryminalnego. Nie wiedziałem, że kiedyś się jeszcze spotkamy!-
- Jednak nie zginąłeś w Spencer Estate!- syknęła.
- Wszyscy tak myśleli, ale ja jestem niezniszczalny!- Wesker nachylił się nad Rosie.
- Skąd ty znasz tę latynoską zdzirę?!- przerwał Morach.
- Pracowaliśmy razem- odparł Wesker- Czy nie?-
- Niestety.- mruknęła Rosie.
- Bardzo mi przykro, że muszę przerwać tę miłą pogawędkę- powiedziała stanowczo Agnes- ale chciałam zauważyć że więzień jest po eee... po operacji i w związku z tym chciałabym go stad zabrać.-
- Ale nie masz mojego przyzwolenia, Capman. Kiedy ty mnie zaczniesz słuchać?!- zezłościł się Morach.
- Dobrały się z Rodriguez.- zauważył Wesker- Dr Capman nie słucha ciebie, a Rodriguez nigdy nie słuchała mnie.-
- Bo nie nigdy byłeś moim szefem- spostrzegła Rosie.
- Zabierz ją Capman.- wtrącił się Morach- I radziłbym ci się nie patyczkować tak z więźniami.-
Agnes chciała powiedzieć coś uszczypliwego, ale ugryzła się w język. Pomogła Rosie usiąść na wózku inwalidzkim i "wywiozła" ją z sali.
- Skąd ty wytrzasnąłeś Rodriguez?- zapytał Wesker.
- Złapaliśmy ją. Jest jedną z tych ważniaków z Ruchu Oporu- odparł Morach.
- Ruch Oporu- szepnął Wesker- Zupełnie jak podczas wojny. -
- Bo to jest wojna- Morach i tak usłyszał te słowa- Nawet nie zdajesz sobie sprawy ilu ludzi nas nienawidzi i oddałoby wszystko za nasz upadek.-
- Ile jesteś już szefem?- Wesker zmienił temat.
- Od lutego, teraz jest czerwiec. Niedługo będzie 5 miesięcy.-
Wesker nic nie powiedział, tylko wyszedł z pomieszczenia.
New York City
Było wtorkowe popołudnie, kiedy Jill Valentine wraz ze swoją siostrzenicą Rosemary, wróciły do obszernego apartamentu Jill. Obydwie były bardzo zmęczone, czemu trudno było się dziwić, gdyż temperatura w słońcu przekraczała 30 stopni.
- Jestem bardzo zmęczona, ciociu.- westchnęła Rosemary.
- To idź się położyć, a ja zrobię obiad- powiedziała Jill, choć tak naprawdę sama miała ochotę się położyć. Gdy mała zniknęła za drzwiami swego pokoju, Jill wzięła do ręki duże zdjęcie, które stało na komodzie. Znajdowała się na nim grupa wesołych i roześmianych ludzi. Wśród nich stała Jill, obok niej jakaś młoda, blondwłosa dziewczyna, która trzymała na rękach Rosemary. Tą kobietą była Prudence, kuzynka Jill, która pracowała dla Umbrella'i, o czym Jill dowiedziała się dopiero po jej śmierci. Prudence pracowała z siedzibie Umbrella'i w Los Angeles, a zginęła z rąk jakiegoś szalonego naukowca, który w jakimś amoku zabił jeszcze 20 naukowców. Ojciec Rosemary odszedł od Prudence kiedy ta zaszła w ciążę i dlatego obowiązek wychowywania małej spadł na Jill. Z głębokich rozmyślań wyrwał ją dzwonek do drzwi.
Jill podeszła do nich i otworzyła je. Do jej mieszkania wszedł wysoki, przystojny mężczyzna.
- Cześć Chris- przywitała go.- Czy coś się stało?-
- Nie nic- powiedział- Chciałem cię odwiedzić. Gdzie Rosemary?-
- Śpi.-
Jill zajrzała do sypialni Rosemary. Mała spała jak aniołek.
- Mam nadzieję że nie dostała żadnego udaru, ani niczego takiego, dziś jest przecież tak upalnie-. Westchnęła.
- Chyba jesteś trochę przewrażliwiona.- zauważył Chris.
- Trochę?- uśmiechnęła się Jill- Nawet bardziej niż trochę.-
Chris uśmiechnął się. Nagle rozległ się dzwonek telefonu. Jill podniosła słuchawkę.
- Valentine.-
- Jill?- usłyszała czyjś cichy głos- To ja, Rebecca.-
- Cześć. Coś się stało?-
- Przyjedź do mnie.- powiedziała Rebecca- Tylko szybko.-
- Co ci się stało?- przeraziła się Jill.
- Nic. Po prostu przyjedź. Natychmiast.- Rebecca wyraźnie zaakcentowała ostatnie słowo.
Jill odłożyła słuchawkę.
- Kto to był?- spytał Chris.
- Rebecca- odparła- Chce żebym do niej przyjechała. Była jakaś dziwna...-
- Mam zostać z Rosemary?-
- Nie. Nie mam samochodu przy sobie; zawieziesz mnie. Mała zostanie z moją sąsiadką, Jane- szybko podjęła decyzję.-Poczekaj chwilę.-
Jill wyszła na chwilę z mieszkania, by po chwili wrócić wraz z wysoką blondynką, zapewne Jane.
- Obudzę Rosemary- oświadczyła i weszła do pokoju dziewczynki.-
- Kochanie...- szepnęła siadając na brzegu łóżka. Mała powoli otworzyła oczy.- Muszę na chwilę wyjechać. Zostaniesz z Jane, dobrze?-
Rosemary sennie kiwnęła głową. Jill uśmiechnęła się i wyszła z pokoju.
*
Rebecca Chambers mieszkała w wieżowcu kilka ulic dalej. Jill i Chris właśnie zaparowali przed budynkiem.
- Ciekawa jestem czego ona chce?- powiedziała Jill wysiadając z samochodu.
- Nie mam pojęcia. Pewnie ma... zły dzień.- stwierdził Chris.
Jill bez słowa odpowiedzi weszła do środka.
*
Rebecca otworzyła drzwi pukającym Jill i Chrisowi. Była blada jak ściana, a w jej oczach czaił się strach.
- Wejdźcie- jęknęła.
Jill przez chwilę zawahała się, gdy nagle ktoś przystawił Rebecce lufę pistoletu dla skroni.
- Lepiej jej posłuchajcie- powiedział ten ktoś- Albo rozwalę jej łeb.-
Obydwoje weszli do apartamentu. Ku swemu przerażeniu Jill stwierdziła, że pełno w nim jakichś zamaskowanych gości. Jeden z nich złapał ją i również przystawił pistolet.
- Zabierzcie ich wszystkich- dobiegł ją czyjś głos.- I wyprowadźcie tylnym wyjściem. Pamiętajcie co wam grozi, jeśli ktoś nas zobaczy.-
Po chwili dostrzegła kim był ten człowiek. Był czarnoskóry i, tak jak wszyscy, ubrany był na czarno. Podszedł do niej, chwycił jej rękę i z całej siły wbił jej jakąś strzykawkę. Jill przez chwilę rzucała się, ale po chwili całkowicie straciła świadomość.
Alaska, Base 21
Jill obudziła się w jakiejś wilgotnej, śmierdzącej celi. Obok niej leżeli Chris i Rebecca. Obydwoje byli nieprzytomni. Rozejrzała się wkoło. Ściany pokryte były grzybem i napisami w różnych językach. Dopiero po chwili zorientowała się, że naprzeciwko jej celi znajduje się jeszcze jedna. Podczołgała się bliżej i rozejrzała się. Oprócz jej celi było tu jeszcze mnóstwo innych, w której siedzieli różnej narodowości ludzie. Jill przyjrzała się celi naprzeciwko i zobaczyła się siedzi w niej jakiś mężczyzna.
- Hej, ty tam, mówisz po angielsku?- zapytała, przerywając śmiertelną ciszę.
- No...- odpowiedział facet, nawet nie spoglądając w jej stronę.
- Gdzie my jesteśmy?-
- W piekle!- odezwał się inny, ochrypły głos.- Wiedziałem, że tam w końcu trafię, ale nie spodziewałem się że jeszcze za życia!-
- Zamknij się- warknął facet z celi naprzeciwko.
- Długo tu jestem?- spytała Jill.
- Czy ja wiem...- mężczyzna wreszcie na nią spojrzał- Może 3 godziny, może 3 minuty... Jak tu trafiłaś? Zabrali cię z ulicy, co?-
- Niedokładnie- mruknęła- Z mieszkania przyjaciółki.-
- Mnie wzięli z ulicy. Tak po prostu, wsadzili mnie do samochodu i wywieźli. A teraz trzymają mnie tu i czymś szprycują.-
- Każdego szprycują!- odezwał się ten sam głos, który mówił o piekle.- Raz dziennie zabierają nas na operację; przynajmniej tak to nazywają. Ale też raz dziennie zabierają jednego z nas stąd na zawsze. Zabierają i wyciągają coś z mózgu. Bez znieczulenia.
- Beta Hetero Noadrenalina.- szepnęła Jill.- Umbrella.-
- Skąd wiesz?- zapytał facet z naprzeciwka.
Jill nic nie powiedziała, za to znowu odezwał się ochrypły głos.
- Ty pewnie jesteś z tych, co tak ich Morach szuka. S.T.A.R.S. Słyszałem o was wiele, zanim tu trafiłem. To jak, jesteś S.T.A.R.S.?-
- Tak- westchnęła- Jestem. Kto to jest Morach?-
- Elliot Morach to szef tego miejsca i "pan i władca" naszego życia.- odparł głos.
Nagle rozmowę przerwał przerażający krzyk i jakieś dziwne odgłosy.
- To pewnie ta biedaczka z izolatki.- powiedział gość z celi naprzeciwko- Najwięcej ze wszystkich ją faszerują.-
- Jak się nazywa?- spytała Jill.
- Nie wiem- odpowiedział.- Tutaj każdy ma swój kod identyfikacyjny. Ona ma chyba P- RM 45. Ja mam P- C 432. -
Jill miała zapytać co oznacza to "P- RM" i "P- C", ale przeszkodził jej ochrypły głos:
- Zamknijcie się, oni tu idą!-
W tym samym momencie obudzili się Rebecca i Chris. Byli oszołomieni i przestraszeni. Po chwili przed celą stanęła gromadka zamaskowanych typów, wśród nich ten, który usypiał Jill.
- Bierzcie ich- rozkazał- A wy, nie stawiać żadnego oporu.-
Faceci wleźli do celi i wyciągnęli Jill, Chrisa i Rebeccę na zewnątrz. Jill miała tylko moment, żeby przyjrzeć się więźniowi P- C 432. Był młody, miał około 30 lat, a jedna z jego rąk była rozszarpana. Nie wyglądało to zbyt przyjemnie. Jeden z gości popchnął ją i wszyscy ruszyli korytarzem.
*
Jill, Chris i Rebecca byli oszołomieni tym, co zobaczyli. Gdy wywleczono ich z budynku więzienia mieli okazję być przeprowadzonymi przez jedną z uliczek Base 21. Chrisowi bardzo przypominało ono laboratorium na Antarktydzie, ale to było jeszcze bardziej zmechanizowane i nowoczesne. Gdy w końcu znaleźli się w budynku głównym zostali zaprowadzeni zostali do biura Moracha, i dosłownie rzuceni na kolana przed nim. Morach stał pod wielkim oknem za jego biurkiem, obok którego siedziała na krześle Meredith. Rebecca przerażona spojrzała na nią. Była bardzo ładna, ale jej oczy były puste, bez wyrazu. Nie przesadziłby ten, któryby stwierdził, że jej oczy są martwe. Morach gwałtownie odwrócił się od okna.
- Bardzo miło mi państwa powitać w Base 21- powiedział- Ja nazywam się Elliot Morach, a to jest panna Meredith Spencer.-
- "Spencer?"- przemknęło przez myśl Chrisowi.- "Tak jak... Ozwell E. Spencer?..."
- Żeby nie było niedomówień- Morach chyba czytał w jego myślach- Panna Spencer jest wnuczką lorda Spencera.-
- Chyba o kimś zapomniałeś- odezwał się jakiś głos. Głos który Jill, Chris i Rebecca poznaliby na końcu świata. Głos Alberta Weskera.
Wesker ukrywał się dotychczas w cieniu i wyszedł dopiero teraz. Rebecca na jego widok zaczęła spazmatycznie płakać, a Chris powiedział:
- Co ci się stało z twarzą? Kiedy ostatni raz się widzieliśmy była trochę... uszkodzona.-
- Pan Morach był na tyle miły, że zafundował mi bezpłatną operację plastyczną, Redfield.- Wesker oparł się o biurko. - Uspokój się Chambers.-
Rebecca podniosła oczy i spojrzała na niego, nie przestając jednak płakać.
- Colin- odezwała się Meredith- Przynieś jej mój środek uspakajający.-
- Tak jest panienko.-
Jill odwróciła się i zidentyfikowała w Colinie jej oprawcę.
- Valentine.- odezwał się Wesker- Mam nadzieję że się za mną stęskniłaś.-
- Po prostu szaleję z radości, że cię widzę, Wesker.- syknęła.
- Zapomniałbym o najważniejszym.- przypomniał się Morach.- Jeszcze jedna niespodzianka. Więzień P- RM 45. Rosie Rodriguez.
- Rosie...?- jęknęła Jill.- Przecież ona...-
- Tak.- przerwał jej Wesker.- Ona jest, a raczej, była w Ruchu Oporu. Dlatego ona jest "prisoner from resistance movement".
Rozmowę przerwał jakiś hałas na zewnątrz. Wtem do gabinetu wpadła, nie kto inny, jak Rosie, a za nią dr Agnes Capman.
- Zabiję cię!!!- wrzasnęła rzucając się na Weskera.- Mówiłam ci, żebyś ich ZOSTAWIŁ W SPOKOJU!!!-
Agnes złapała Rosie w pasie i odciągnęła ją od Weskera.
- Proszę mi wybaczyć!- jęknęła starając się uspokoić wierzgającą Rosie.- Ale ona mi się wyrwała. Nie mogę nad nią zapanować!-
- Ostrzegałam cię!!!- Rosie odepchnęła Agnes z całej siły, tak, że ta aż poleciała na drzwi, a sama ponownie rzuciła się na Weskera. Ten bez problemu schwycił ją i wygiął jej ręce do tyłu. Rosie dopiero teraz zauważyła Jill, Chrisa i Rebeccę.
- Jill!- krzyknęła.
Jill była zaszokowana. Wnuczka Spencera, Wesker, a teraz Rosie. To zdecydowanie było za dużo jak na jeden raz. Rosie wyglądała fatalnie. Miała na sobie jakąś wytartą koszulę, jej włosy były rozczochrane, a oczy podkrążone. Najbardziej zadziwiające było jednak, to co ona zrobiła z Agnes. Jill nie widziała jeszcze nigdy żeby ktoś miał taką siłę.
Tymczasem Morach podbiegł do Agnes i pomógł jej wstać. Był zszokowany tym incydentem. Wtem wszedł Colin ze środkiem dla Rebecci.
- Colin!- Meredith poderwała się z miejsca.- Zabierz stąd tę kobietę i dr Capman. Natychmiast!-
- Tak jest!- Colin podszedł do Rosie i wyciągnął ręcę w jej stronę, ale zawahał się gdy ta spojrzała na niego morderczym wzrokiem.
- Rodriguez.- warknął Wesker.- Bądź grzeczna.-
- Rosie proszę cię- zaczęła nieśmiało Agnes.- Posłuchaj go.-
- Wesker, zabierz ją stąd- rozkazał Morach. Chris spojrzał przerażony na Weskera. Jeszcze nie widział, żeby ktoś wydawał mu rozkazy. Ale Wesker warknął tylko "Rusz się, Rodriguez!" i wyprowadził ją z gabinetu. Morach podsunął Agnes krzesło, a sam usiadł za biurkiem.
- Bardzo mi przykro z powodu tego incydentu.- zwrócił się do Jill i reszty.- Ale można powiedzieć, że pani Rodriguez bardzo chciała zobaczyć się z panem Weskerem.-
- Co wy jej zrobiliście?- wyjąkała Jill.
- Może pani Capman to wyjaśni- Morach wskazał na Agnes.- Jest wyśmienitym specjalistą.-
Agnes otworzyła usta żeby coś powiedzieć, ale po chwili je zamknęła.
- Ja...- wydukała.- Ja...-
- T- Veronica Virus- wtrąciła się Meredith.- Pierwsza dawka miesiąc temu, druga za miesiąc. Dwa razy dziennie obserwacja, półtora tygodnia temu trepanacja czaszki.-
Rebecce zakręciło się w głowie. Te słowa były okropne.
- Taaak...- Morach wyglądał na wstrząśniętego tym nagłym wywodem Meredith.
- Wy... WY...- Jill chciała się rzucić na Moracha, ale silne kopnięcie w plecy powstrzymało ją od tego. Ten wyciągnął cygaro z biurka i zwrócił się do Colina.
- Zabierz ich z powrotem do cel i pilnuj. I nie przeszkadzaj mi; oprócz Weskera nie ma mnie dla nikogo. Dr Capman, Meredith zostańcie, muszę z wami porozmawiać.-
Colin dał znak swoim ludziom, którzy wywlekli Jill, Chrisa i Rebeccę z gabinetu.
*
Tymczasem Wesker zaprowadził Rosie do izolatki i sam wszedł do niej razem z nią. Ona od razu skuliła się w kącie, a on oparł się o ścianę naprzeciwko niej.
- Czego ode mnie chcesz?- syknęła.
- Zdradziłaś mnie, Rosie.- Wesker wyciągnął papierosa z kieszeni i zapalił go. Rosie podniosła głowę i spojrzała się na niego pełnym nienawiści wzrokiem.
- Przestań.-
- Zawarliśmy umowę.-
- To było dawno. To ty jesteś zdrajcą-
- Ty też. I to podwójnie. Zdradziłaś mnie i swoich przyjaciół.-
- Przestań!- krzyknęła Rosie, a jej oczy zalśniły łzami.- Nie chcę tego słuchać!-
- Beze mnie byłabyś nikim.- Wesker stanął nad nią.
- Nieprawda.-
- Byłaś dziwką i ćpunką kiedy cię znalazłem.-
Rosie powoli wstała i chwiejąc się, próbowała ustać na nogach.
- Nienawidzę cię. Nikogo na świecie tak bardzo nienawidzę jak ciebie. Wierzyłam w te twoje pieprzone idee. Byłam ci wierna. Widywałam ich codziennie. Wiedziałam, jakie masz w stosunku do nich zamiary. Nigdy im nic nie powiedziałam, bo ci wierzyłam. Oni nazywali mnie swoją przyjaciółką. Cholerna ze mnie przyjaciółka! Mogłam ich ostrzec w każdej chwili... ale nigdy tego nie zrobiłam!-
- Zabiłaś ich, Rosie. Tak samo jak ja.- Wesker był bezlitosny.
- Działałam pod przymusem.- próbowała się bronić.
- W sądzie byłabyś współwinna.-
- Obiecałeś, że wrócisz. Myślałam, że nie żyjesz. Nawet się z tym pogodziłam. Wstąpiłam do Ruchu Oporu. Walczyłam z Umbrella'ą. A potem okazało się, że żyjesz. I że współpracujesz z Adą Wong. Byłam wściekła. Meksykanka ci się znudziła, to wziąłeś sobie Chinkę, tak?-
- Nigdy mi się nie znudziłaś, Rosie.- Wesker chciał pogładzić ją po twarzy, ale ona mocno chwyciła go za przegub.
- Chrzanisz, Wesker.-
- Teraz ty masz to, co ja. Siłę. Razem możemy daleko zajść.-
- Przestań pieprzyć.-
- Najpierw pozbędziemy się Valentine, Redfielda i Chambers.- ciągnął.- Potem Morach i schizofreniczka. Umbrella będzie nasza.-
- Nie odważysz się tknąć Moracha, ani tej małej. Ona jest wnuczką Spencera. A ty bez Spencera byłbyś nikim. Ja bez ciebie, ty bez Spencera. Błędne koło, czyż nie?-
- Zastanów się nad tym dobrze.-
- Nie.- powiedziała stanowczo Rosie.- Ja niedługo umrę. Wyciągnę ich stąd i to będzie ostatnia rzecz jaką zrobię. I jedyna, jaką zrobię dla nich.-
- Nie uda ci się.-
- Uda. Sam powiedziałeś, że mam siłę. Zrobię to A teraz wynoś się, chyba, że chcesz patrzeć jak cierpię.-
- Rosie...-Wesker chciał coś jeszcze powiedzieć, ale Rosie mu przeszkodziła.
- Wynos się, Wesker. I spróbuj im cokolwiek zrobić, to zobaczysz co ta Nic- Nie- Warta- Bez- Ciebie- Dziwka- I- Ćpunka potrafi. WYNOŚ SIĘ!!!- wrzasnęła.
W tej samej chwili do izolatki wpadło dwóch strażników i wycelowało w Rosie.
- Mam ją zabić szefie?- zapytał jeden z nich.
- Nie.- powiedział spokojnie Wesker.- Wystarczy, że będziecie ją pilnować. Do zobaczenia później, Rosie.-
Rosie patrzyła jak Wesker i strażnicy wychodzą z celi, a potem osunęła się na ziemię i zaczęła płakać.
*
Morach, Meredith i Agnes już dłuższą chwilę rozmawiali. Rozmowa przebiegała na zasadzie ataków ze strony Agnes i ich odpierania przez Moracha. Gdy ten sięgnął po kolejne już cygaro, do pokoju wkroczył Wesker.
- Zaprowadziłeś ją?- spytał Morach.
Wesker odpowiedział skinieniem głowy.
- Mam nadzieję, że nie zrobiłeś jej żadnej krzywdy Albercie.- odezwała się Meredith.
- To zależy jakiej krzywdy.-
- Fizycznej.-
- Za kogo mnie pani uważa, panienko Spencer.- Wesker oparł się o biurko obok Meredith.- Nie jestem tyranem.-
- Panie Morach...- wtrąciła się Agnes.- Czy mogę już iść?-
- Tak, oczywiście.-
Agnes wyszła. Wesker przez chwilę patrzył się na drzwi, za którymi przed chwilą zniknęła dr Capman i zwrócił się do Moracha.
- Skąd ją wziąłeś?-
- Przyjechała z Los Angeles, z jakiejś firmy farmaceutycznej. Mój człowiek mi ją polecił. Capman jest dobrym fachowcem.-
- ... ale ma za silne morale.- dokończył Wesker.
- Niestety.- westchnął Morach.- Każdemu więźniowi dawałaby morfinę.- Morach spojrzał na zegarek.- Muszę iść na obchód. Idziesz ze mną, Meredith?-
- Nie Elliocie.- odpowiedziała Meredith.- Trochę źle się czuję, zaraz pójdę się położyć.-
Morach zabrał swoją teczkę i wyszedł. Wesker pryncypialnie wziął sobie cygaro Moracha i podszedł do okna. Zapanowała śmiertelna cisza, którą po chwili przerwała Meredith.
- Ty też tam byłeś.- stwierdziła.
Wesker odwrócił się w jej stronę. Meredith siedziała plecami do niego.
- Gdzie?- zapytał.
- W Spencer Estate przed wybuchem.-
Wesker nie miał odwagi kłamać. To było stwierdzenie.
- Byłem razem z moimi ludźmi.- przyznał. Meredith wstała.
- Myśleliście, że o tym nie wiem? Wiem dużo więcej niż sądzicie.-
- To po co ci Redfield i reszta?- Wesker usiadł na fotelu Moracha.
- Zejdź z tego fotelu.- warknęła.- Oni są potrzebni korporacji, a ty jesteś potrzebny mi.-
To zaciekawiło Weskera. Po co on jest potrzebny wnuczce Spencera?
- Pomożesz mi przywrócić Umbrella'ę do świetności. Elliot jest za słaby.-
- Chcesz żebym go sprzątnął?- zdziwił się, a jednocześnie ucieszył.
- Nie.- prawie wrzasnęła Meredith.- Masz mu pomagać. Spróbuj zrobić Elliotowi krzywdę to mnie popamiętasz. A teraz- Meredith wskazała na strzykawkę na biurku Moracha.-... skoro go teraz nie ma, to ty mi zaaplikujesz zastrzyk. Tylko żebyś zrobił to mniej boleśnie niż ostatnio.-
- Tak jest ,panienko.- Wesker uśmiechnął się dziwnie, zabrał strzykawkę i razem z Meredith wyszedł z gabinetu.
*
Była dwunasta w nocy, kiedy dr Agnes Capman wymknęła się ze swojego pokoju. Wkoło było bardzo cicho i spokojnie, jedynie od czasu do czasu dało się słyszeć zniżone głosy strażników. Agnes przemknęła się obok pokoju Meredith, aby tuż przy gabinecie Moracha, skręcić w korytarz wiodący do windy. Pilnował jej jeden strażnik i nie wyglądał on bynajmniej na takiego, który by chciał stamtąd odejść. Agnes wyjęła z kieszeni swego płaszcza najpierw berettę, a potem małą buteleczkę z jakimś spray' em. Zastanawiała się przez chwilę, gdy nagle strażnik otrzymał przekaz przez radiotelefon i ruszył korytarzem. Agnes skryła się w cieniu, a gdy wartownik zniknął za rogiem, weszła do windy i zjechała na dół. Mimo tego, że po uliczkach chodziło mnóstwo strażników, dr Capman najzwyczajniej przeszła obok nich udając że zmierza do Sektora 5. Gdy jednak tylko zgubiła z oczu większą ich grupkę cichcem weszła bocznym wejściem do budynku więzienia. Bez problemu przedostała się w pobliże celi, w której przetrzymywano więźnia P- RM 45.
- " Ci wartownicy są albo głusi, albo ociężali umysłowo."- pomyślała Agnes- "Nawet gdyby Tyrant tu wszedł, oni by tego nie zauważyli."-
Celi pilnowało dwóch uzbrojonych w Mine Thrower strażników. Agnes przyczaiła się za rogiem, wyciągnęła spray i próbowała trochę go rozpylić. Okazało się jednak się flakonik jest pusty. Nie miała pojęcia co zrobić. Nie chciała przecież powybijać tych ludzi, chociaż i tak było to niemożliwe. Strażnicy nie zawahaliby się jej zabić; Morach wydał przecież rozkaz zabijania stawiających opór naukowców. Agnes postanowiła wziąć się w garść i wyszła zza rogu. Faceci od razu wymierzyli w nią.
- Dr Capman!- krzyknął jeden z nic.- Co pani tu robi?-
- Muszę podawać jej zastrzyk co 6 godzin. Ostatni podałam jej o siódmej. Wpuście mnie.-
Strażnicy spojrzeli po sobie.
- Nie zostaliśmy o tym powiadomieni, dr Capman.-
- A co mnie to obchodzi, że macie nie zorganizowanych zwierzchników!- wrzasnęła Agnes- Macie mnie wpuścić!-
Wartownicy spojrzeli po sobie, po czym jeden z nich otworzył drzwi i skinieniem ręki zaprosił Agnes do środka.
Rosie siedziała skulona na podłodze. Miała zamknięte oczy, ale natychmiast otworzyła je, gdy dr Capman weszła do celi.
- Co ty robisz, Agnes?- zdziwiła się.
- Cicho bądź!- warknęła Agnes i wyciągnęła berettę z kieszeni.
- Co ty chcesz zrobić?- spytała podejrzliwie Rosie.
- Pomyśl- skrzywiła się Agnes.- Chcę stąd nawiać, a przy okazji zabrać i ciebie.-
- I chcesz ich tym załatwić?- Rosie wskazała na berettę Agnes.
- Nie. To twoja działka.-
- Dr Capman, proszę się pospieszyć!- ponaglił jeden ze strażników.
Agnes skinęła na Rosie i zawołała.
- Niech jeden z was tu przyjdzie. Ktoś musi ją przytrzymać.-
Strażnik pojawił się dopiero po dłuższej chwili i nie wyglądał na szczęśliwego, że musi spotkać się z Rosie.
- Złap ją za ramię i trzymaj.- rozkazała mu Agnes.
Ale gdy tylko facet podszedł do Rosie, ta z całej siły uderzyła go w twarz, tak, że ten przeleciał na drugą stronę celi i uderzył głową o ścianę. Chwilę później do izolatki wpadł drugi wartownik, ale zanim zdążył zrobić cokolwiek Rosie podbiegła do niego, złapała go za szyję, przyparła do ściany i, mimo tego, że facet miał na sobie gruby kombinezon, udusiła go. Agnes odetchnęła z ulgą.
- Dobra, mokrą robotę mamy już za sobą.-
- To dopiero początek.- Rosie zabrała martwym strażnikom broń i wyszła.
- Dokąd ty idziesz?- prawie krzyknęła Agnes, mocując się z ciężkim Mine Thrower.
- Pomyśl.- Rosie uśmiechnęła się ironicznie.- Po Jill i resztę.-
- Zwariowałaś?! Wystarczy, że cię ktoś zobaczy i po tobie.-
- Wiesz co?- zdenerwowała się.- Widać, że pracujesz dla Umbrella'i. Możesz iść sama, bo teraz to już sobie poradzę. Jedyną trudność stanowiło dla mnie pokonanie tych tytanowych drzwi. Idę po nich.-
Agnes westchnęła i spojrzała na oddalającą się Rosie.
*
Jill, Chris i Rebecca spali w wilgotnej i zatęchłej celi pilnowanej przez kolejnych dwóch strażników. Jill i Chris spali przytuleni, a Rebecca siedziała oparta plecami o kratę. Śmiertelną ciszę przerwał jakiś cichy trzask, który po chwili powtórzył się.
- Czy ktoś tam jest?- zapytał cicho strażnik.
Rebecca odwróciła się i spojrzała na strażnika, by po chwili stać się świadkiem niezwykłej sytuacji. Strażnika po prostu coś zmiotło sprzed jej oczu. Rebecca obejrzała się przerażona i zobaczyła że to Rosie.
- Rosie?...- wyjąkała.- Co ty tu...?-
- Zamknij się!- syknęła Rosie i otworzyła drzwi celi kluczami zabranymi od strażnika.
Rebecca podeszła do śpiących Jill i Chrisa, obudziła ich i pomogła im wyjść z celi. Jill i Rosie przytuliły się.
- Rosie...-szepnęła Jill.- Jak dobrze cię znowu widzieć.-
- Mnie ciebie też.- rzekła Rosie.- Pospieszcie się, dr Capman na nas czeka.
Cała grupa zniknęła za załomem, nieświadoma, że jeden z więźniów nie spał i ich obserwował.
*
- Mam nadzieję że wszystko przebiegło zgodnie z planem- Agnes podniosła się z podłogi na widok zbliżających się Jill, Chrisa, Rosie i Rebecci.-
- Dokładnie.- przytaknęła Rosie.- Starałam się to robić wyjątkowo cicho.-
- Rosie...- powiedziała cicho Jill.- Ona jest przecież...-
- Agnes jest z nami- przerwała jej Rosie.- Pomoże nam uciec.-
- Jeżeli naprawdę chcecie stąd uciec, to przestańcie gadać i posłuchajcie mnie.- wtrąciła się Agnes.- Po drugiej stronie groty, jest szyb ewakuacyjny. Stoi tam samolot, którym możemy uciec. Musimy się tam przedostać, a potem włamać się do Sektora 21, z którego jest wejście do szybu. Ale musimy się spieszyć.
- Nie mamy innego wyjścia jak tylko ci zaufać.- westchnęła Jill.- Mam nadzieję, że twoje intencje są szczere.-
- Są. Już dawno straciłam wiarę w "humanitarne cele" Umbrella'i. Na początku wierzyłam, że to co robię to coś szlachetnego, wspaniałego. Ale to się zmieniło. Kiedy w lipcu zeszłego roku przyjechał tu Alfred Ashford i powiedział co się stało w Raccoon City, myślałam że mam omamy słuchowe. On mówił... o tych ludziach, którzy tam pracowali jak... o zwierzętach, obiektach doświadczalnych.-
- Alfred Ashford tu był?- zdziwił się Chris. Agnes skinęła głową.
- Był, ale nie na długo. To było jeszcze wtedy, gdy choroba... gdy wirus jeszcze się nie uaktywnił w Meredith Spencer. Wiem że Alexia Ashford, ta która stworzyła T- Veronicę wiele dla niej znaczyła. Wiele godzin przesiadywała z Ashfordem i rozmawiali o Alexii. Ten człowiek był zafascynowany własną siostrą.-
- Nawet nie wiesz, jak bardzo...- mruknął Chris.
- Więc ta dziewczyna jest zainfekowana?- zapytała Jill.
- Ale Morach- kontynuowała Agnes.- Jeszcze nigdy w życiu nie widziałam, żeby ktoś tak kogoś nienawidził, jak Morach Ashforda. On nigdy tego nie mówił, ale to było widać. Kiedyś powiedział mi, że jego pan powiedział, że Ashfordowie to zdrajcy.-
- "Jego pan"?- wtrąciła się Rebecca .
- Ozwell E. Spencer.- wyjaśniła Agnes.- Morach czci Spencera i Meredith, jako że jest jego wnuczką.-
- Jednego tylko nie rozumiem.- odezwał się Chris.- Jeżeli Morach nienawidził Alexii, to dlaczego ta opozycyjna organizacja przysłała Weskera żeby ją wykończył, a nie czekała, żeby Morach to zrobił?-
- Nie domyśleliście się?- Agnes uśmiechnęła się dziwnie.- Wesker jest z nami, to znaczy z Morachem i dlatego on tu jest. To Morach przysłał Weskera, żeby zabił Alexię Ashford. Pomyślcie, jakby to wyglądało, gdyby Umbrella walczyła między sobą. Dlatego wymyślił "opozycyjną korporację".-
- Czyli... Morach zabił własnego szefa...?-
- Dokładnie. Kiedy Alexia Ashford była w stanie hibernacji, Alfred Ashford rządził w jego imieniu. Ale on był słaby, zbyt słaby żeby być szefem Umbrelli. Dlatego tu, w Base 21, jej szef, Morach, postanowił zebrać wszystkie siły przeciwko Ashfordom. Wtedy pojawił się Wesker, który tak samo był wierny Spencerowi jak Morach. A potem stało się to, co się stało: Wesker zaatakował Rockford Island, potem bazę na Antarktydzie...-
- Bardzo mi przykro że przerywam tę miłą pogawędkę- wtrąciła zdenerwowana Rosie.- Ale czy moglibyście się wreszcie ruszyć?!-
- Już idziemy.- odparła Agnes.
- A jakaś broń?- zapytała Jill.
- Weźcie to.- Agnes podała jej swój Mine Thrower.- Mnie wystarczy beretta. Za mną.-
To mówiąc ruszyła w stronę wyjścia.
*
W czasie gdy grupa uciekinierów udawała się do Sektora 5, Colin zdążył już odkryć ich ucieczkę i powiadomić o tym swego szefa. Morach krążył po swym gabinecie, gdy wszedł Wesker.
- Co mam robić?- powiedział żałośnie Morach.- Meredith mnie zabije.-
Wesker spojrzał na Moracha, ubranego w pasiastą piżamę. Ten widok bardzo go rozbawił.
- To niemożliwe, żeby żaden z więźniów tego nie widział.- stwierdził.- Musimy ich przyprzeć do muru.-
- Oni tego nie zrobią, nawet jeśli każdy z nich by to widział.-
- Daj mi swoich ludzi, a wyciągnę to z nich.- to raczej nie była prośba ze strony Weskera, ale żądanie.
Morach spojrzał na niego zrezygnowany. Nie wyglądał na przekonanego. Wesker postanowił trochę go zaszantażować.
- Chyba nie chcesz, żeby twoi ludzie dowiedzieli się, co się naprawdę stało z Alexią?...-
- Weź ich.- syknął Morach.- Zaraz tam będę, tylko się ubiorę.-
Wesker spojrzał na niego. Elliot Morach wyglądał teraz jak zwykły, przerażony człowiek, a nie jak szef wielkiej korporacji, jaką jest Umbrella. Twarz Weskera wykrzywił dziwny grymas i wyszedł z gabinetu.
*
- Wyciągnijcie ich wszystkich na plac przed budynkiem, rzućcie na kolana z rękami skrzyżowanymi za głową.- Wesker wydawał Colinowi rozkazy.- Wszystkich. Dorosłych i dzieci, kobiety i mężczyzn.-
Colin tylko skinął głową i już po chwili plac przed więzieniem zaczęła wypełniać się więźniami. Jedni szli potulnie, inni opierali się, lecz ich opór przełamywany zostawał poprzez uderzenia i kopniaki. W końcu plac zapełnił się. Wesker powiódł wzrokiem po zgromadzonych. Wyglądali fatalnie, dosłownie jak szkielety obleczone skórą, albo ludzie którzy kapali się w kwasie. Byli odrażający. Ale na Weskerze nie robiło to żadnego wrażenia. Colin zameldował mu, że jego rozkaz został wykonany i podał mu coś w rodzaju mikrofonu. Miał już zacząć mówić, gdy pojawili się Morach, tym razem już nie w piżamie, i Meredith. Wesker patrzył jak wszyscy strażnicy dosłownie padają przed nimi na kolana i zaczął się zastanawiać komu oni naprawdę oddają hołd: Morachowi czy Meredith. Sama Meredith nie wyglądała zbyt dobrze. Wesker spodziewał się, że może dostać kolejnego ataku.
- Tej nocy z więzienia uciekły 4 osoby.- zaczął w końcu.- Niemożliwe jest, by nikt tego nie widział, albo przynajmniej słyszał. Ktokolwiek pomoże nam ich schwytać, zostanie nagrodzony.-
- Co on pieprzy?...- szepnął Morach, ale Wesker i tak to usłyszał.
- Nikt?...- zapytał Wesker. Wśród więźniów panowała martwa cisza .- Colin.- zwrócił się do komandosa.
- Tak, sir?-
- Widzisz tego człowieka z pierwszego rzędu z brzegu?-
- Widzę, sir.-
- Zastrzel go.-
Colin spojrzał się na Weskera jakby był szalony.
- Wydałem rozkaz!- wrzasnął.
Colin drżącą ręką wyjął berettę z kabury i strzelił do więźnia. Człowiek padł martwy.
- Będę to robił co dwie minuty, jeżeli w ciągu godziny nie otrzymam jakichkolwiek informacji.- powiedział znowu Wesker.
- Co ty robisz?!- warknęła Meredith.- Oni naprawdę mogą tego nie wiedzieć!-
- Macie jeszcze tylko minutę, a zabiję następnego.- Wesker zignorował ją. Zapadła śmiertelna cisza. Spojrzał na zegarek. Nagle jeden z więźniów wstał.
- Mamy ich.- szepnął tryumfalnie Wesker.- Colin, każ zaprowadzić resztę, a przyprowadź mi tego.-
- Tak jest, sir.-
- Widzicie?- Wesker uśmiechnął się do Meredith i Moracha.- To działa!-
Po chwili zjawił się więzień i prowadzący go strażnik.
- Ja z nim porozmawiam.- zadecydował Morach.- Co widziałeś?-
- To byli ci ludzie, którzy dzisiaj tu przybyli. Była z nimi jeszcze ta dziewczyna, która... która jest...-
- Rodriguez.- przerwał mu Wesker.
- Co mówili?- dopytywał się Morach.
- Ta Rodriguez mówiła, że uciekną przez jakiś szyb...-
- Jaki szyb?- zdziwił się Wesker. Morach zignorował go.
- Czy był z nimi ktoś jeszcze?-
- Nie... Ale mówili o kimś, kogo nazwali "dr Capman".-
Morach zamarł. Jego twarz wykrzywił grymas wściekłości.
- Capman!- wrzasnął Morach- Wiedziałem że ta suka kiedyś mi to zrobi!-
- Opanuj się.- uspokoił go Wesker.- Colin, zbieraj swoich ludzi.-
- Gdyby nie było z nimi Capman.- powiedział Morach.- Łatwiej byłoby ich złapać. Ale ona zna to miejsce jak własną kieszeń.-
- Moja w tym głowa, żeby ich złapać.- mruknął Wesker.- Oni już są martwi...-
Kontakt z autorem: rivabel@wp.pl.
|