|
RESIDENT EVIL: THE DEATH OMEN BY PROX
"Albowiem nadejdzie dzień Pana, kiedy powstaną zmarli i liczebnością swą przewyższą żywych w Jego imię(...)"
Rozdział pierwszy - "DROGA DO ZATRACENIA"
Zima, Późne popołudnie, ok godz. 16:28.
Czerwony Ford Mustang jechał krajową czternastką w kierunku miasta zwanego Raccoon; o błyszczący lakier rozbijał się z hukiem rzęsisty deszcz. Za kierownicą siedział Emilio Evangez szczupły, czarnowłosy mężczyzna. Z radia unosiła się cichutka melodyjka "Forever young", a mężczyzna siedział pogrążony w myślach...
Mam nadzieję, że ciotka Rita ucieszy się z moich odwiedzin, w końcu jestem jej ulubionym bratankiem. Tak, na pewno się ucieszy... Po czym uśmiechnął się w duchu i dodał gazu. Deszcz pogarszał widoczność, tak więc Emilio nie zauważył, kiedy minął tabliczkę z napisem "Witamy w Raccoon City". O tym, że jest już na miejscu zdał sobie sprawę dopiero wtedy, gdy spostrzegł świetlisty neon "Raccoon Motel". Mężczyzna zwolnił i skierował samochód do przydrożnego supermarketu.
Przecież nie mogę przyjechać w odwiedziny z pustymi rękami, przydałaby się jakaś dobra whisky.- Pomyślał Emilio.
Zatrzymał Forda na pobliskim parkingu, naciągnął kaptur na głowę, po czym wyszedł z samochodu i skierował się w stronę sklepu. Drzwi do marketu otworzyły się z cichym łoskotem, w środku było pusto i niezwykle cicho, z daleka dało się słyszeć prace chłodziarek.
- Jest tu kto? - Krzyknął mężczyzna.
Cisza....
-Czy ktoś mógłby mnie obsłużyć, chciałbym zrobić zakupy!!!
Lecz i tym razem nikt nie odpowiedział... Tylko jakby chłodziarki pracowały głośniej. Emilio rozglądnął się po sklepie, po czym postanowił wziąć whisky, a pieniądze zostawić na ladzie. Ruszył w stronę regału z alkoholami, wziął whisky, przeliczył pieniądze i już miał iść, gdy nagle spod lady zdawało się słyszeć dziwne pojękiwanie. Odstawił whisky i ruszył w stronę dziwnych hałasów. Gdy dotarł na miejsce ujrzał makabryczny widok, właściciel sklepu leżał w kałuży krwi, jakby cały pogryziony, przez jakieś dzikie zwierze, cały zalany krwią próbował się podnieść z ziemi. Za każdym razem jak się podnosił pewna część wnętrzności wysypywała się na ziemie. Emilio prawie zwymiotował, lecz szybko się pozbierał i zaczął pomagać poszkodowanemu.
- Proszę się nie ruszać, zaraz zadzwonię po pomoc.- Rzekł Emilio.
Lecz mężczyzna nie słuchał go, tylko ciągle się szamotał na ziemi. Emilio podszedł bliżej i wtedy ujrzał twarz mężczyzny, jego martwe oczy i zalaną krwią twarz. Widok był przerażający. Właściciel sklepu, gdy tylko spostrzegł Emilia zaczął się czołgać w jego stronę, wydając przy tym koszmarne jęki oraz syk. Emilio nie za bardzo wiedząc, co się dzieje, cisnął whisky w potwora i wybiegł pędem ze sklepu. Lecz gdy tylko wyszedł na zewnątrz spostrzegł że odcinek drogi, który dzielił go od samochodu, zajmowało pól tuzina tych okropnych kreatur.
- Stójcie!!! - Krzyknął zdesperowany, ani kroku dalej, bo bo...- i w tym momencie nie wiedział co zrobić, był bezbronny. Miał walczyć sam przeciwko sześciu tym stworom?.
- Nie to za wiele, jak na moje siły- pomyślał Emilio i pierwsze, co zrobił to postanowił odciągnąć potwory od samochodu. Potwory były o wiele wolniejsze od niego, toteż bez wysiłku je wyprzedzil i odciągnął od samochodu jakieś 100m. Potem z wielkim trudem wyminął jednego po drugim, po czym dopadł swojego mustanga. Otworzył drzwi i usiadł w fotelu kierowcy. Pierwsze, co zrobił, to zamknął wszystkie drzwi, po czym włożył klucz do stacyjki. Potwory już podchodziły pod samochód, lecz Emilio już włączył silnik i zanim ruszył postanowił przyjrzeć się swoim oprawcom. W świetle reflektorów ujrzał groteskowe postacie, obdarte ze skóry, mięsa, bez oczu, zgniłe...Wyglądały zupełnie jak żywe trupy w filmie Romero'a z 1968 roku. Tylko niestety to nie był film, a trupy były prawdziwe...
Samochód ruszył z piskiem, pierwsze, co postanowił Emilio to znaleźć ciotkę i dowiedzieć się naprawdę, o co tu chodzi...
Czerwony Mustang jechał z ogromna szybkością przez niewielkie uliczki miasta Raccoon. Miasto wyglądało na wyludnione, tylko parę razy wydawało mu się ze w zaułkach poruszały się jakieś cienie, lecz nie był tego do końca pewien. Był natomiast pewien, że w mieście wydarzyło się cos okropnego, w tym momencie przypomniał sobie grupę potworów z przed sklepu. Najbardziej bał się o Rite, miał nadzieję, że nic jej nie jest, a w najlepszym wypadku że została ewakuowana z miasta, jeśli oczywiście naprawdę zdarzył sie tu jakiś potworny incydent. Jechał już dobre piętnaście minut, gdy zauważył ze zaczyna brakować mu paliwa.
- Niech to szlag, dobrze że chociaż koło Rity jest "Stagla Station", mam nadzieję że otwarta - burknął do siebie Emilio.
Gdy dzieliły go tylko dwie przecznice od mieszkania ciotki samochód nagle odmówił posłuszeństwa.
- Świetnie! - Krzyknął poirytowany mężczyzna - Trzeba przejść piechotą do stacji i do tego zaczyna się ściemniać.
Wyszedł z samochodu, podszedł do bagażnika, otworzył go i wyjął niewielki kanisterek i zakrzywiony żelazny łom.
- Przyda mi się. - powiedział na glos mężczyzna.
- Kto wie co czai sie tuż za rogiem.- Mówiąc to zamknął samochód i ruszył wąską ulica w kierunku stacji benzynowej i domu ciotki.
Gdy przeszedł niecałe dwieście metrów usłyszał głośną eksplozję, siła wybuchu była ogromna, porównywalna nawet z lekkim trzęsieniem ziemi. Emilio przyśpieszył kroku, gdy wyszedł na ulice, przy której stała stacja benzynowa, tylko jęknął - to co zobaczył niemal zcięło go z nóg. Stacja benzynowa stała w płomieniach, a nadzieja na ucieczkę prysła jak mydlana bańka. Wwtedy zobaczył ich....
Kilka postaci wynurzyło się z ognia, szly słaniając sie tak jak by miały zaraz się przewrócić. Część z nich płonęła żywym ogniem, lecz najwyraźniej nie przeszkadzało to im, gdyż wciąż szli z wyciągniętymi rękami w stronę Emilia. Mężczyzna naliczył dziewięć zombie, sytuacja nie była zbyt wesoła, wszystkie szły w jego stronę, wygłodniałe, dzikie, pełne zwierzęcych instynktów. Emilio odruchowo odwrócił się na pięcie i chciał ruszyć z powrotem do samochodu, lecz spostrzegł, że z zaciemnionego zaułka po drugiej stronie ulicy ruszyło na niego chwiejnym krokiem kilka obdartych postaci.
-No to już po mnie - jęknął beznadziejnie mężczyzna.
Emilio desperacko rozglądał się szukając jakieś alternatywnej drogi ucieczki. Trupy były coraz bliżej, mężczyzna czuł już smród ich rozkładających sie ciał i palonego mięsa. Gdy nagle wzrok Emilia zatrzymał sie na tym, czego szukał - przy najbliższym bloku stały opuszczone schody pożarowe.
-To moja szansa - pomyślał, po czym ruszył biegiem w stronę opuszczonej metalowej drabinki, którą najwyraźniej ktoś w pośpiechu zapomniał podciągnąć do góry. Lecz Emilio nie popełni tego błędu - gdy tylko dostał sie na górę, pierwsze, co zrobił, to wciągnął drabinkę.
Najwyraźniej wszystkie zombie z całej okolicy zebrały sie pod metalowymi schodami pożarowymi, mężczyzna doliczył sie aż trzydziestu pięciu. Wszystkie wyły i syczały wznosząc swe szkaradne naznaczone plamami rozkładu ręce.
- Nie jest dobrze - powiedział do siebie Emilio, patrząc na zawodzące stwory pod nim.
Rozejrzał się i stwierdził ze jedyną drogą ucieczki jest wejście do budynku i wyjście z drugiej strony. Lecz zapadł już zmrok, a on nie miał latarki, poza tym w tym domu mogło ich być jeszcze więcej niż na ulicy.
Mężczyzna postanowił więc spędzić noc na drabince a wraz z nastaniem świtu wejść do budynku...
- Nawet najgorsze koszmary nie są takie straszne za dnia - Pokrzepił się Emilio, poczym usiadł w rogu, skulił nogi pod brodą i zamierzał tak przeczekać aż do dalekiego świtu...
C.D.N.
Kontakt z autorem: djprox@o2.pl.
|