|
ESCAPE BY HUNTER
CZĘŚĆ PIERWSZA
Puste ulice Raccoon City niebawem zapełnią się ludźmi pędzącymi do pracy, dziećmi idącymi do szkoły oraz tłumem turystów cieszących się urlopem. Do świtu pozostała jeszcze godzina, więc teraz nie widać było prawie nikogo. Wokoło panowała absolutna cisza, przerywana co jakiś czas przez liście wprawione w ruch dzięki lekkim podmuchom wiatru. Latarnie dawały nikłe światło w tą jesienną noc. Ciemnogranatowe niebo mogłoby wróżyć deszcz, lecz nawet kropla nie spadła od dwóch tygodni. Jak na koniec października było wyjątkowo ciepło. Las otaczający miasto wyglądał dość upiornie, spowity gęstą mgłą, tylko czekał na śmiałków gotowych odkryć jego tajemnice. Po wybuchu Rezydencji Spencera i powrocie zdziesiątkowanego oddziału S.T.A.R.S. wielu miało nadzieję znaleźć tam choć kilka odpowiedzi. Większość bowiem nie wierzyła w historię opowiedzianą przez komandosów. Umbrella, broń biologiczna, zombie to wszystko zdawało się być nierealne. Kilku mieszkańców próbowało na własną rękę dojść do czegoś, jednak zawsze kończyło się to niepowodzeniem. Jako, że owe dziwne wypadki ustały, obywatele zaczęli żyć jak wcześniej, powoli zapominając o całej sprawie. Ci, którzy przeżyli horror w Raccoon Forest zdawali sobie sprawę, iż to dopiero początek. Koszmar bowiem miał wkrótce się zacząć.
Na przedmieściach panował względny spokój. Co jakiś czas tylko kot przebiegał przez ulicę, aby schować się w krzakach po drugiej stronie. W tej okolicy stały domki jednorodzinne, wszystkie białe, otoczone drewnianym płotem. Każdy dwupiętrowy, z niewielkim ogródkiem, prezentował się okazale. Osiedle to graniczyło już z lasem; gdyby ktoś dokładnie się przyjrzał, mógłby dostrzec ścieżkę prowadzącą w głąb Raccoon Forest. O tej godzinie nikt się tam nie zapuszczał. W jednym z domków zapalono światło.
Młody chłopak ziewnął przeciągle, przecierając zaspane oczy. Zegarek elektroniczny stojący na szafeczce koło łóżka wskazywał godzinę 5:46. Mężczyzna leniwie wstał podchodząc do okna i spoglądając na puste ulice. Przyłożył czoło do zimnej szyby zamykając oczy. Robił tak co rano; na pytanie dlaczego, nie potrafiłby odpowiedzieć. Do rzeczywistości przywrócił go dotyk czworonożnego przyjaciela. Położył dłoń na łbie owczarka kaukaskiego uśmiechając się lekko. Ten pies był jedynym współlokatorem. Zwierzę chwyciło swego pana za bokserki i zaczęło ciągnąć go w stronę drzwi.
-Poczekaj Shadow, najpierw się ubiorę- Po tych słowach wyciągnął z szafy jakieś stare spodnie dresowe oraz tego samego koloru bluzę. Strój ten kupił kilka lat temu, kiedy jeszcze poranny jogging był obowiązkowy każdego dnia. Zszedł z psem na dół zaglądając jeszcze do kuchni. Wziął jabłko leżące w koszyku na stole i zerknął na kalendarz. Już kilka dni temu zaznaczył datę 27 września.
-Koniec lenistwa- Westchnął- Dzisiaj pierwszy raz do pracy- Shadow zaskomlał zniecierpliwiony. Od kilku minut czekał przed wyjściem- Dobra, idę już- Otworzył drzwi wypuszczając zwierzaka na dwór. Nie spojrzał nawet na wisząca tuż obok smycz, o tej godzinie nigdy jej nie brał. Wyszedł za czworonogiem nucąc pod nosem piosenkę usłyszaną ostatnio w radiu. Powoli oddalał się od domku nr 9 patrząc na zachmurzone niebo. Z nudów z kieszeni wyciągnął dokumenty. Spojrzał na fotografię przedstawiającą chłopaka po dwudziestce, o krótkich blond włosach oraz błękitnych oczach. Zrobił sobie to zdjęcie niecały miesiąc temu, spędził ten dzień z bratem. Mimo tego, że mieszkali w tym samym mieście spotykali się rzadko. Z rozmyślań wyrwało go szczekanie psa.
-Co jest kudłaczu?- Podszedł do zwierzaka i podrapał czworonoga po plecach. Shadow najwyraźniej dostrzegł coś w lesie. Chłopak zaniepokoił się zachowaniem przyjaciela, który nigdy czegoś podobnego nie robił. Próbował wyłapać jakiś ruch w ciemności, jednak niczego takiego nie zauważył- Spokojnie, nic tam nie ma- Po tych słowach owczarek zaczął warczeć, a uwagę młodzieńca przykuł kształt wychodzący na ulicę. Sparaliżowany strachem stał w miejscu, wypuszczając z rąk dokumenty. Kilka metrów przed nim stało coś przypominającego dobermana. Od stworzenia w niektórych miejscach odpadała skóra odsłaniając ścięgna oraz mięśnie. W brzuchu miał dosyć sporą dziurę, najprawdopodobniej wygryzioną, przez którą w normalnych warunkach wypływałaby krew. Teraz natomiast czerwony płyn zakrzepł. Mężczyźnie zrobiło się niedobrze, gdy dostrzegł narządy wewnętrzne. Monstrum wyszczerzyło kły patrząc wciąż na swoją przyszłą ofiarę. Bestia wyglądała jak wyjęta z horroru, chłopak ocknął się z tego dziwnego transu akurat w momencie, kiedy potwór zaczął biec w jego stronę. Doberman skoczył chcąc wbić zębiska w szyje człowieka, przeszkodził mu w tym Shadow zasłaniając pana własnym ciałem. Owczarek walczył do końca, nie miał jednak szans wygrać z tą bestią. Chłopak patrzył z przerażeniem na psa leżącego w kałuży krwi. Monstrum jeszcze chwilę pastwiło się nad zwierzęciem. Szarpało, gryzło, ciągnęło po drodze, w końcu znudzone spojrzało ponownie na człowieka. Tym razem nie spiesząc się powoli podchodziło do młodzieńca, który nie był w stanie zrobić kroku. Żałował, że nie wierzył w historię opowiedzianą przez oddział specjalny, wszystko mogłoby skończyć się inaczej. Po policzku mężczyzny spłynęła pojedyncza łza, pogodził się ze śmiercią. Wiedział, że i tak nie ma szans na ucieczkę.
Dwójka młodych ludzi uciekała od kilku godzin. Stracili rachubę czasu dosyć dawno temu. Teraz nie to było najważniejsze, przez cały ten czas ścigały ich dziwne stworzenia podobne do dużych dobermanów. Klucząc między wysokimi drzewami ciągle czuli na sobie wzrok tych bestii.
-Rachel szybciej!- Krzyknął wysoki chłopak o lśniących, długich blond włosach oraz błękitnych oczach. Nie czuł zmęczenia, był bardzo dobrze zbudowany, więc taki wysiłek fizyczny to dla niego nic. Co innego jego przyjaciółka, niska, krucha, pewnie delikatna. W czarne włosy sięgające ramion zaplątały się małe gałązki, czy liście. W jej szarych oczach mężczyzna dostrzegł rezygnacje- Nie możesz się teraz poddać!
-Już nie mogę...- Wycedziła przez zaciśnięte zęby dziewczyna. Kilka chwil później potknęła się o wystający z ziemi konar, nie miała siły już wstać. Czekała na to co miało nadejść, zamknęła oczy, mając nadzieje, iż długo nie będzie musiała cierpieć. Przygotowana na najgorsze poczuła jak ktoś bierze ją na ręce, co naprawdę ją zdziwiło. Nie mogła uwierzyć, że Joshua będzie ryzykował własnym życiem, aby ją uratować. W każdej innej sytuacji bardzo by ją to ucieszyło, teraz jednak sprawiło, iż zaczęło cicho łkać.
-Colin...Dziękuje...- Wyszeptała, zanim straciła przytomność.
Blondyn miał nie mały problem. Z dziewczyną na rękach uciekał przed potworami z piekła rodem. Nawet w najgorszych snach nie pojawiały mu się takie sceny. Po co oni w ogóle opuszczali ten cholerny akademik?
-Trzeba znaleźć schronienie- Przeszło mu przez myśl- Najlepiej na drzewie, wysoko te kundle nas nie dosięgną.
Rozglądał się jak mógł szukając jakiegoś odpowiedniego miejsca, lecz trudno było znaleźć coś interesującego. W szczególności, że jakimś sposobem musi wnieść Rachel na górę. Po swojej prawej stronie usłyszał szelest, zbliżały się. Zostało mu już niewiele czasu. Zerknął na nieprzytomną dziewczynę, wyglądała tak pięknie. Nagle poczuł, że musi ją ocalić, choćby za cenę własnego życia. Ona była ważniejsza, dużo ważniejsza. Jakby na wysłuchanie modłów młodzieńca tuż przed nim, jakby znikąd wyrosło olbrzymie drzewo o rozłożystych gałęziach. Wejść na nie mógł bardzo łatwo i z wciągnięciem dziewczyny też nie powinno być problemu. Obudziła się w nim nadzieja, poczuł, że siły wracają do jego ciała. Przyspieszył bieg, zostawiając w tyle potwory. Zostało już tylko kilka metrów, nie zwracał uwagi na uderzające go w twarz gałęzie oraz na wiatr, który za wszelką cenę chciał go zatrzymać. Dotarł mimo wszystko do celu rozglądając się rozpaczliwie, stworzeń nigdzie nie było widać. Rachel wisiała na ramieniu mężczyzny, wyglądało to dosyć komicznie, ale Colin nie widział innej możliwości, żeby dostać się w dwójkę wyżej. Wszystko szło zgodnie z planem, tu będą bezpieczni przez jakiś czas. Położył dziewczynę w bezpiecznym miejscu, lecz zanim sam zdołał wspiąć się w górę poczuł przeszywający ból w łydce, spojrzał z przerażeniem na ziemie. Jeden z dobermanów ugryzł go w nogę usiłując wygryźć jak największy kawałek miejsca. Chłopak dostrzegł, że kolejny już się zbliża i chyba również ma na niego ochotę. Colin jakimś cudem wyrwał nogę z paszczy bestii, a to chyba tylko przez jej nie uwagę. Silny cios w szyję zapewnił młodzieńcowi jeszcze co najmniej kilka godzin życia. Rana co prawda obficie krwawiła, ale nie wyglądała na taką straszną. Zerwał rękaw ze swojej nowej koszuli i zrobił prowizoryczny opatrunek, Urwał jeszcze kawałek materiału robiąc sobie powyżej łydki opaskę uciskową, to na jakiś czas zatamuje krwawienie. Po tym zabiegu popatrzył na wciąż nieprzytomną przyjaciółkę, wyglądała tak spokojnie. Jakby śniło jej się coś pięknego, student odgarnął towarzyszce włosy z twarzy uśmiechając się przy tym lekko. Następnie dostrzegł, iż bestie zniknęły.
Ciszę panującą na przedmieściach przerwał głośny trzask drzwiami i krzyk kobiety. Bardzo niewiele mieszkańców wyszło zobaczyć co w ogóle się dzieje, jednak nie zobaczywszy nikogo na ulicy szybko wrócili do swych mieszkań. Staruszka, która przed chwilą wrzasnęła, schowała się w swoim domku siłując się teraz z zamkiem. Próbowała opanować drżenie rąk oraz przyspieszony oddech, lecz to co zobaczyła, prawie przyprawiło ją o zawał. W końcu osiągnęła to co chciała, zamek w drzwiach kliknął co bardzo ją uspokoiło. Szybko skierowała swoje kroki do salonu, w którym stał telefon, podniosła słuchawkę i wykręciła numer Departamentu Policji w Raccoon City. Pierwszy sygnał, brak odpowiedzi. Drugi sygnał, to samo. Dopiero po trzecim usłyszała ciepły żeński głos.
-Posterunek Policji, słucham?
-Chcia...Chciałaby, chyba kogoś zamor...dowano..- Starsza kobieta jąkała się.
-Pani nazwisko?- Głos w słuchawce nagle się zmienił, z ciepłego i serdecznego na przerażony oraz niepewny.
-Grand...Jesica Grand.
-Adres?- Odpowiedziała na to pytanie, dokładnie wyjaśniając jak najszybciej dostać się na miejsce. Radiowóz miał podjechać za niecałe 10 minut. Wiedziała, że to jeszcze nie koniec. To morderstwo, na pewno ma coś wspólnego z tymi, które wydarzyły się wcześniej. Jesica usiadła na kanapie dotykając jedną dłonią czoła, odetchnęła z ulgą. Tu nic jej nie grozi, ta myśl jednak nie uspokoiła kobiety. Wciąż cała drżała, ten obraz będzie widziała do końca życia.
Dwójka funkcjonariuszy policji została wysłana w sprawie morderstwa. Oczywiście żaden z nich nie wierzył, żeby cokolwiek takiego miało miejsce, ale ktoś pojechać musiał. Za kierownicą siedział chudy chłopak, dosyć młody jak na policjanta. najwyraźniej dopiero rozpoczyna swoją karierę. Włosy ściął niedawno i teraz na jego głowie nie znajdzie się choćby jednego. Utkwił swoje piwne oczy w drodze, dokładnie obserwując otoczenie. Jego partner zaliczał się raczej do osób wysokich i dobrze zbudowanych. Należał do najsilniejszych osób na posterunku. Spiął sobie długie czarne włosy, które teraz sięgały ramion.
-Przyspiesz trochę- Rozkazał i zaraz potem ziewnął głośno. Młody chłopak nie chcąc już na początku sprawiać problemów wypełnił polecenie. Samochód przyspieszył znacznie, a że na ulicach nie widać było innych pojazdów prowadzenie go nie sprawiało najmniejszych trudności- Teraz lepiej.
-Często dostawałeś takie sprawy?- Zapytał nieśmiało kierowca nie odrywając wzroku od drogi.
-Już nie raz ścigałem morderców, teraz to napewno jakaś bujda. Kto by traktował taką babkę poważnie? Chce zwrócić na siebie uwagę i wymyśla coraz to nowe bajeczki. Zobaczysz, będzie tak jak mó...- Urwał, ponieważ radiowóż zachamował ostro prawie wjeżdżając na chodnik- Co Ty do cholery robisz?!- Wrzasnął funkcjonariusz siedzący na miejscu pasażera.
-Chyba jednak ona mówiła prawdę...- Powiedział cicho młody wychodząc z samochodu patrząc na coś, w jego oczach można było dostrzec przerażenie.
-O co Ci chodzi?- Spytał zmęczony całą tą sytuacją jego partner. Dopiero gdy stanął obok towarzysza zrozumiał o co chodzi. Pod jednym z drzew leżał martwy pies, z wygryzioną dziurą w brzuchu. Oprócz tego na ulicy widać było krew i to raczej nie należącej do zwierzaka. Ślad znikał w ciemnościach lasu, na ulicy pozostał jeszcze widoczny czerwony płyn. Można się było domyśleć, że zabójca ciągnął swoją ofiarę, oboje zastanawiali się nad tym samym. Czy żyła?
-Chodź...- Te słowa przywróciły do rzeczywistości młodszego policjanta, który ruszył za doświadczonym kolegą- Musimy porozmawiać z tą kobietą i to szybko.
Samochód ruszył z piskiem opon w kierunku mieszkania staruszki, żaden z funkcjonariuszy nie spojrzał w lusterko wsteczne. Może gdyby to zrobili dostrzegli by zarys postaci wychodzącej właśnie na ulicę.
Jesica Grand siedziała właśnie w swoim ulubionym fotelu popijając gorącą kawę, ten płyn zawsze potrafił ją uspokoić. Tego dnia niestety nic to nie dawało, widok jaki zobaczyła pojawiał się zawsze, gdy tylko zamknęła oczy na dłużej. Ciszę panująca w domku przerwał dzwonek do drzwi, kobieta przestraszona nagłą zmianą wypuściła z dłoni kubek i reszta napoju rozlała się na miękki dywan. Staruszka powoli wstała idąc niepewnie do drzwi, nie wiedziała czego się spodziewać.
-Pani Grand, policja- Usłyszała męski głos i od razu jej ulżyło. Szybko otworzyła i wpuściła gości do środka zapraszając ich do salonu- Niestety nie mamy dużo czasu, bylibyśmy wdzięczni gdyby powiedziała nam Pani co widziała- To najwyraźniej ten chłopak odezwał się też wcześniej. Bardziej muskularny policjant stał z boku w milczeniu oglądając pomieszczenie.
-Ależ oczywiście...Proszę usiąść...- Staruszka podenerwowała się na samą myśl o przywołaniu tamtych zdarzeń. Wzięła głęboki oddech i spuściła wzrok- Przejdę od razu do tamtych wydarzeń, to co było wcześniej akurat nie jest w tym momencie ważne. Na początku widziałam tylko krew na ulicy, niby nic wielkiego. Czasem się to zdarza, wypadek, czy coś podobnego, ale gdy tylko dostrzegłam psa od razu zrozumiałam, że coś tu jest nie tak. Przełamałam strach i podeszłam trochę bliżej, pierwsze na co się natknęłam to te dokumenty. Wolałam je wziąć na wypadek, gdyby później miały zniknąć- W tym momencie wstała podchodząc do komody, z której wyciągła niewielki przedmiot. Wręczyła go początkującemu funkcjonariuszowi, po czym usiadła na swoje poprzednie miejsce- Ruszyłam dalej w kierunku lasu, tam właśnie znikały te ślady. Chciałam sprawdzić może ktoś potrzebował pomocy. Nie wybaczyłabym sobie, gdyby później się okazało, że ktoś zginął, a ja nie zrobiłam absolutnie nic. W każdym razie temu chłopcu nikt już nie pomoże...- Tu jej głos się załamał, nie mogła wymówić nic więcej. Łzy spływały po jej policzku.
-Gdzie Pani go znalazła?
-Krew...Te ślady...Zaprowadzą Was...- Wyjąkała.
-Dziękujemy bardzo. Dokumenty zabieramy ze sobą. Do widzenia- Obaj policjanci wyszli z domu w milczeniu, żaden z nich nie miał pojęcia co to wszystko ma znaczyć. Oboje bali się myśleć co będzie, jeśli oddział S.T.A.R.S mówił prawdę. W takim wypadku powinni spodziewać się najgorszego.
Kontakt z autorem: Hunter1986@interia.pl.
|