|
GOLIAT BY REDFIELD
CZĘŚĆ TRZECIA
Rozdział 3 - "Pierwsza misja"
Baza Aurora, poziom B3
Dobra jesteśmy na miejscu - powiedział Romanow, gdy tylko otworzyły się ciężkie, stalowe drzwi windy. Iwan ogarnięty ciekawością szedł za przyjacielem, który prowadził go w krętym labiryncie ponurych, korytarzy. Ten poziom był bardzo podobny do poprzedniego: metalowe ściany i podłoga, drzwi bezpieczeństwa. Gdzie niegdzie gaśnice. Wszystko wyglądało na sterylne i solidnie zabezpieczone tylko, przed czym? Trup, którego widział nie wyglądał na zbyt silnego, chociaż w tym miejscu niczego nie można być pewnym. Gdy weszli do pokoju kierownika zastali go właśnie, gdy kończył naradę z personelem. Doktor Bryan Roberts był niskim brunetem o szarawej niezdrowej cerze i skłonności do nadużywania alkoholu. W ośrodku był już od dziesięciu lat. Przedtem pracował dla rządu Stanów Zjednoczonych jako biochemik, ale Sowieci zaoferowali więcej za jego usługi. Uciekł, więc do ZSRR z wynikami badań nad Ebolą a później gdy rozpadło się radzieckie imperium i pieniędzy na jego badania już nie było, zwerbowała go korporacja. Umbrella miała nieopisany talent do wyszukiwania uzdolnionych naukowców pozbawionych skrupułów i gotowych do zajęcia się nawet najgroźniejszymi i najokrutniejszymi eksperymentami. Jej umiejętność do określania ludzkiej ceny była wprost przerażająca. Prawie każdy z pracowników laboratorium uzyskał w przeszłości jakieś stypendia lub nagrody naukowe i posiadał olbrzymi potencjał. Roberts nie był inny. Był bardzo uparty i wytrwały. Czasem takie cechy są niezwykle pomocne szczególnie w biochemii gdzie na efekty pracy trzeba czekać często całymi latami. Z drugiej jednak strony wytrwałość często przeradza się w głupi upór, który potrafi zrazić do człowieka nawet najwytrwalszych. Może, dlatego Roberts nie miał żadnych przyjaciół, a może, dlatego że w szerokim mniemaniu był sukinsynem, który sprzedałby nawet własna matkę żeby tylko coś na tym zyskać.
- Doktorze, Roberts przyszedłem pokazać porucznikowi nasze osiągnięcia...
- Pułkownik, Romanow proszony do gabinetu dyrektora - rozległ się głos w głośniku nad drzwiami.
- No cóż resztę obejrzysz sam musze lecieć trzymaj się- powiedział Jurij z wyraźnym poirytowaniem w głosie, mając perspektywę kolejnego spotkania ze starym jak nazywał dyrektora.
- To na razie, cześć- odparł Iwan podając przyjacielowi rękę na pożegnanie
- No cześć- zrewanżował się pułkownik i wyszedł
Gdy tylko zamknęły się drzwi Iwan z lekka ironią poprosił doktora:
- A więc doktorze proszę pokazać swoje wybitne osiągnięcia.
- Proszę za mną poruczniku - odparł chłodno Roberts nie zwracając uwagi na kąśliwą uwagę
Zaprowadził Iwana do jednej z sal gdzie w masywnych cylindrach z pancernego szkła, pełnych jakiegoś zielonkawego, mętnego, płynu unosiły się dziwne kreatury. Wokół nich stały rozmaite pulpity pokazujące masę wykresów i odczytów z czujników znajdujących się wewnątrz cylindrów.
- Oto moje dzieła - rozpoczął doktor z prawdziwa dumą w głosie
Iwan z lekkim strachem przyglądał się stworzeniom za szkłem. Nie były podobne do żadnego znanego mu zwierzęcia. Wyglądały jak skrzyżowanie jaszczurki z gorylem. Były wzrostu dorosłego człowieka. Ich szyja była prawie nie widoczna jakby głowa wyrastała wprost z ramion. Ich potężnie umięśnione ręce naszpikowane były długimi ostrymi pazurami a zęby wyglądały jak sztylety. Nogi przypominały kończyny dinozaura zakończone okropnymi szponami. Część zwierząt była zielona a cześć czerwona, przy czym te drugie były większe i masywniejsze. Iwan wolno zbliżył się do jednego z pojemników i zaczął się dokładnie przypatrywać jednej z kreatur. Unosiła się i opadała w rytmie wtłaczanego do środka tlenu i wydawało się, że pozostaje w głębokim śnie. Gdy porucznik podszedł bliżej stwór lekko uniósł wargę obnażając rząd przeraźliwych zębów i nagle otworzył oko. Lewczenko szybko cofnął się od zbiornika chwytając za kaburę a zwierze znowu przysnęło.
- I jak się panu podobają? - zapytał stojący obok Roberts, z nieukrywana satysfakcja z faktu, iż jego podopieczni napędzili stracha porucznikowi.
- Są po prostu urocze. - odparł ironicznie.
- Ale czym właściwie są?
- Jeżeli zarażony pożyje trochę z wirusem T w swoim ciele, ten zaczyna mutować. Efekt mutacji jest różny w zależności od osobnika. Początkowo ich nie kontrolowaliśmy i powstawały spontanicznie a efekty były zawsze zaskakujące. Kilka lat temu nauczyliśmy się nimi sterować. Dzięki manipulacjom kodem genetycznym potrafimy sami decydować, w jaka odmianę ma zmutować dany osobnik.
- Czyli bierzecie człowieka, wstrzykujecie mu przerobiony wirus i osobnik zmienia się w to? - zakończył wskazując na stwora w pojemniku W dużym uproszczeniu, ale tak. Cały proces jest o wiele bardziej złożony i fascy...
- A jaki jest ich cel?- zapytał przerywając Robertowi Iwan
- No cóż pomimo naszych starań śmiertelność od wirusa T wynosi jedynie dziewięćdziesiąt procent....
- Jezu Chryste, jedynie? - pomyślał Iwan
- ...a zarząd główny ciągle nalega na jej podwyższenie. Opracowujemy więc nowe odmiany a to jest tylko przejściowe rozwiązanie. Poza tym z terenu działań trzeba również wyeliminować ludzi noszących skafandry anty skażeniowe i tych, którzy się ukryli. Wie pan już zapewne, że wirus może przetrwać jedynie kilka godzin poza ciałem gospodarza.
- Tak doktor Świdrowa już mi pokazała możliwości samego wirusa.
- Właśnie, dlatego stworzyliśmy Huntera.
- Tak to nazywacie?
Doktor zignorował te uwagę i niezrażony kończył.
- Po uwolnieniu nad terenem działań znajduje żywych i ...
- Chyba już rozumiem doktorze. Dziękuje za wycieczkę - zakończył wywody Robertsa Iwan widząc, że ten najwyraźniej się rozkręca a miał już dość wrażeń jak na pierwszy dzień. Szybko opuściwszy laboratorium udał się do windy.
Baza Aurora, rezydencja
Gdy wjechał na górę i udał się w kierunku rezydencji cały czas w myślach kotłowały mu się obrazy dzisiejszego dnia. W swoim życiu wiele widział. Ciała poszarpane przez broń maszynową, ofiary ostrzałów artyleryjskich i nalotów bombowych. Widział eksperymenty z gazami bojowymi i bronią bakteriologiczną. Jednak żywe trupy, mutanty, eksperymenty genetyczne i Bóg wie, co jeszcze, to za dużo jak na początek. Gdy wyszedł z windy musiał wziąć głęboki wdech żeby się uspokoić. Wchodząc na dziedziniec usłyszał jak z obozu opodal powoli wytacza się duży pociąg towarowy. Wydało mu się to dziwne, bo bocznica towarowa była przy magazynach, ale ..Poszedł do siebie wziął długi chłodny prysznic i otworzył butelkę koniaku. Sam nie wiedząc, kiedy zapadł w sen i obudził się dopiero koło południa. Na stoliku obok leżała kartka od Jurija przypominająca o godzinie obiadu. Iwan szybko wstał, założył świeży mundur i zszedł do jadalni. Przy stole siedziało już kilkoro nieznanych naukowców i dr Świdrowa. Usiadł obok niej i próbował zagaić rozmowę. Szło mu nie szczególnie, ale Anna bardzo go polubiła więc nie dała mu odczuć swojego rozbawienia, które ją ogarniało, gdy słuchała jak rosły facet sili się na kolejne komplementy. Po kilku minutach zjawił się dyrektor wraz z Jurijem i kilkoma strażnikami. Po wystawnym posiłku przeszli do saloniku gdzie przy szklaneczce rozmawiali o wydarzeniach dnia, codziennych problemach itp. Słowem zupełnie jak w rodzinie. Do Iwana podszedł w końcu Nicolai i zapytał:
- I jak się panu u nas podoba poruczniku?
- W zasadzie jest nie najgorzej- odparł od niechcenia Lewczenko.
- Nie najgorzej? Myślałem, że będzie pan zachwycony - zdziwił się Ginovef. Laboratorium jest najnowocześniejszym obiektem tego typu na świecie. Mamy najnowocześniejszy sprzęt i najlepszą kadrę.
- Jak dla mnie jest ono nieco przytłaczające.
- Faktycznie jest spore ale tylko na początku. Gdy pozna pan rozkład pomieszczeń nie będzie to już problemem. Pana chyba gryzie jednak coś innego-spostrzegawczo zauważył dyrektor.
- Cóż nie będę ukrywał, że obiekty i wyniki badań są nieco przerażające.
- Uważa pan, że powinniśmy przerwać prace i dać się tym zajmować konkurencji? - zapytał z rosnącą podejrzliwością
- Mam wątpliwości czy ktokolwiek powinien produkować coś tak potężnego jak wirus-T.
- Dramatyzuje pan.- uciął z irytacja w głosie dyrektor
- Jeśli nie my zajmie się tym ktoś inny. My zapewniamy tylko towar, na który jest popyt na rynku. Poza tym ośrodek jest w stu procentach bezpieczny. Gdy tylko pozna pan całość systemu zabezpieczeń sam przyzna mi pan racje.- zakończył z pewnością w głosie Nicolai
- Z mojego doświadczenia wiem jedynie, że nad siłami natury nie da się zapanować. Ten wirus to najpotężniejszy organizm, jaki dotąd poznałem i wątpię, że długo można nim manipulować bezkarnie- odparł Iwan nie dając zbić się z tropu.
- Między innymi, dlatego zatrudniliśmy pana poruczniku. Musi pan dbać, aby wszystko odbywało się bezpiecznie.
Dokończywszy zdanie uśmiechnął się nieszczerze i odszedł do innych. Iwan obawiał się takiego optymizmu u ludzi. Usypiał on czujność i w konsekwencji doprowadzał do popełniania błędów. Lewczenko nigdy nie lubił takich przyjęć a Anna musiała już wracać do swoich badań, więc szybko się ulotnił. Wyszedł przed pałacyk, rozejrzał się po okolicy i postanowił zwiedzić pobliski park. Tymczasem po w salonie dyrektor odciągnął Jurija na bok:
- Pułkowniku martwi mnie ten wasz porucznik. Ma za dużo wątpliwości.
- Ależ sir, jest tu dopiero kilkanaście godzin a widział rzeczy od których nie jednemu posiwiałyby włosy. Przyzwyczai się panie dyrektorze, ręczę za niego.
- Mam nadzieje bo inaczej... No cóż, wie pan, że nigdy nie opuści już ośrodka a przynajmniej żywy.
- To nie będzie konieczne sir.
- Liczę na to pułkowniku. Tymczasem proszę wysłać go do obozu. Zobaczymy czy potwierdzi nasze przypuszczenia co do tego Jarcowa.
- Tak jest panie dyrektorze, zajmę się tym natychmiast.
- Doskonale. A i jeszcze jedno. Jeżeli zawiedzie musi pan się nim zająć osobiście.- powiedział dyrektor z posępną miną, przełykając ostatni haust drinka
- Rozumiem sir. - odparł z poruszeniem Jurij
Likwidacja Iwana była ostatnią rzeczą jaką chciałby zrobić ale odmowa miałaby jeszcze gorsze konsekwencje i to dla nich obu. Wyszedł z rezydencji i wywołał ochronę. Powiadomiono go, że kamery zarejestrowały porucznika jak kilkanaście minut temu szedł w kierunku parku. Romanow szybko poszedł do siebie po pistolet i ruszył w ślad za przyjacielem mając nadzieję, że nie wpadnie w coś z czego nawet jego pomoc go nie uratuje.
Baza Aurora, park
Tymczasem nieświadomy jak blisko jest śmierci Iwan przechodził powoli uporządkowanymi alejkami mijając klomby kwiatów wybijających się z pod topniejącego śniegu, kępy krzaków i wysokie świerki. Spacerując doszedł do starej zaniedbanej altanki. Kiedyś musiała być naprawdę piękna, ale teraz całkiem zarosły ja bluszcz tylko miejscami odsłaniał białą niegdyś farbę. Przed altanką była wielka stara fontanna. Przedstawiała ona Anioła z uniesionym w górę ognistym mieczem i nagich Adama i Ewę trzymających go za poły sukni. Napis na tablicy u podstawy głosił: Wasza zdrada przebiła serce Pana. Wyglądało to dość pretensjonalnie, ale miało swój urok. Tylko miecz wydawał się trochę dziwny. Nie pasował do tej rzeźby. Był pokryty miedzią i to świeżą, bo jeszcze nie zaśniedziałą a fontanna wyglądała na bardzo starą. To miejsce nieustannie ukazywało więcej tajemnic niż wyjaśnień. Iwan długo przyglądał się pięknej rzeźbie aż zdecydował się obejrzeć pobliską altankę. Był to mały okrągły budyneczek opleciony łodygami róż i bluszczem. Wyglądał na nieco zaniedbany jakby nikt się nim nie interesował od lat. Wewnątrz zawieszona była spora mapa parku. Na samym jej krańcu Lewczenko dostrzegł strumyk, małe jeziorko i budynek nazwany Chatą Rybaka. Postanowił tam zajrzeć. Ta cześć parku była jednak bardzo zapuszczona. Drogę zarosły krzaki jeżyn i gęste zarośla, które jak drut kolczasty broniły tam wstępu. Po przedarciu się przez nie Iwan znalazł się przed wielka starą bramą. Wyglądała jak ustawione na sztorc piki połączone skrzydłami dużego mosiężnego orła. Była mocno pordzewiała i głośno skrzypiała przy otwieraniu, ale nadal solidna. Idąc w kierunku domku porucznik zauważył ledwo wystające z pokrytego gęstymi zaroślami i spowitego mgiełką pola, krzyże i nagrobki. Gdy podszedł bliżej i zobaczył imiona i nazwiska zorientował się ze to cmentarz służby pałacowej. W oddali zauważył jednak coś wyglądającego na pomnik. Było chłodno a okolica potęgująca nastrój niepokoju nie zachęcała do wycieczek. Iwan postanowił jednak dokładnie się rozejrzeć namacawszy jednak wcześniej kaburę z Berettą. Gdy podszedł tam ledwo widoczna kamienista ścieżka, wijącą się jak wąż miedzy nagrobkami, zrozumiał, że ma przed sobą grobowiec rodziny Zimaniew, dziedzicznych panów tych włości nim ofiarowano je Carowi. Budowla przypominała małą grecką świątynię i pokryta była płytami z nazwiskami spoczywających w niej ludzi. Iwan chciał wejść do środka, ale drzwi były zamknięte na zupełnie nowy, bogato zdobiony zamek.
- Kolejna niespodzianka. Zaczyna mnie to już męczyć- pomyślał z lekką irytacją
Mógłby go bez problemu przestrzelić, ale postanowił się z tym wstrzymać. Był tu dopiero pierwszy dzień i wolał się niczym nie narazić. Wrócił więc na ścieżkę i poszedł na przystań. Cały czas towarzyszyły mu złowieszcze chmary kruków latających wokół i obserwujących gościa, który naruszył ich tereny. Podobno cmentarze to ich ulubione miejsca i często gromadzą się na nich całymi stadami, ale jak na taki mały i stary cmentarz było ich trochę za dużo. Chyba, że nie jest on taki zapomniany, jakby się wydawało. Drzwi do przystani były również zamknięte. Lewczenko zaczął, więc zaglądać przez okna. W środku nie było nic ciekawego, tylko narzędzia ogrodnicze, kilka mebli i gablotka z książkami. Wyglądał na dawno opuszczony i przez nikogo nieodwiedzany tylko, dlaczego był zamknięty na nowy zamek? W środku nie było nic godnego uwagi a tym bardziej kradzieży więc, po co go tak zamykać? Podobnie z grobowcem.
- Ten cały ośrodek robi się coraz bardziej tajemniczy - pomyślał Iwan
Po woli zaczęło się ściemniać a mgiełka zaczęła gęstnieć, więc Lewczenko postanowił wracać. Przez cały czas towarzyszyły mu jednak odgłosy kruków a w oddali usłyszał przeciągłe wycie wilka. Odbezpieczył wiec swoją Berettę i przyspieszywszy kroku ruszył ścieżką miedzy drzewami. Przez cała drogę nie mógł się pozbyć uczucia, że ktoś lub coś go ciągle obserwuje. W krzakach kilkanaście metrów od niego kilka razy coś szybko przebiegło i na pewno nie był to człowiek. Po chwili szybkiego marszu w upiornej atmosferze osaczania, gdy pośpiesznie wychodził z gęstej kępy zarośli tuż za fontanną z aniołem, niespodziewanie natknął się na Jurija.
- Widzę, że trochę zabłądziłeś - zagadał bez trosko, z uśmiechem chowając broń wycelowaną dotychczas w krzaki
- Udało się, zdążyłem- pomyślał z ulga Romanow ale niczego po sobie nie okazując.
- Usłyszałem coś w krzakach i poszedłem sprawdzić.- skłamał szybko Iwan
Nie chciał na razie opowiadać przyjacielowi o swojej wycieczce. Najpierw wolał się dowiedzieć czegoś więcej o swoich znaleziskach.
- Tam trzeba uważać czasem podchodzą tam wilki- z podejrzeniem w głosie zauważył Romanow
- Właśnie słyszałem. Ale jak mnie tu znalazłeś?- zapytał zaciekawiony Lewczenko chowając broń, którą ciągle ściskał w dłoni. Był pewien, że nikogo nie było w pobliżu, gdy szedł na spacer.
- Widzieli cię strażnicy z lądowiska. Tu nic się nie ukryje-odparł szybko pułkownik widząc, że przyjaciel coś podejrzewa
- Szukałem cię, bo za dwadzieścia minut przybędzie kolejny transport więźniów a dyrektor kazał nam się tym zająć.- wyjaśnił niezbyt przekonująco Jurij
- No to chodźmy- odparł Iwan z podejrzliwością spoglądając w kierunku oddalonego lądowiska. Było przecież zasłonięte drzewami i budynkami magazynów, więc jak można było coś stamtąd wypatrzyć? Iwan wiedział, że Jurij kłamie, ale dlaczego? Resztę drogi do obozu przebyli w milczeniu. Gdy znaleźli się przed wysoką na trzy metry bramą obozową Romanow wpisał kod na panelu i ta otworzyła się z głośnym zgrzytem.
Baza Aurora, obóz więźniów
Widok obozu przypomniał Lewczence jeden z łagrów na Kamczatce, który musieli spacyfikować, gdy wybuchła w nim rewolta. Szare betonowe baraki z drewnianymi dachami pokryte były mchem i brudem. Przed każdym był wydzielony obszar na spacerniaku, na którym ustawiano się w czasie apeli. Każdy z baraków miał małe drzwi i tylko cztery okienka, przez co wewnątrz utrzymywał się stale półmrok. Przed barakami stały beczki z deszczówką a pod daszkami kanistry z benzyną do warczących opodal agregatów zasilających oświetlenie i domek strażników. Iwana zdziwiła nieco liczba tych urządzeń. Na zasilenie tego obozu w zupełności wystarczyłyby dwa, po co wiec aż sześć?
- Najpierw pójdziemy do domku strażników a potem na bocznice- zarządził Jurij
Szli błotnistą drogą między barakami aż znaleźli się przed wejściem do największego budynku w obozie. Wyglądał całkiem nieźle. Dwu piętrowy, do połowy murowany z dużymi oknami. Gdy tylko weszli wszyscy obecni natychmiast stanęli na baczność i zasalutowali.
- Spocznij - powiedział pułkownik odsalutowujac.
- Gdzie dowódca warty?
- Czeka na bocznicy panie pułkowniku - z lekkim strachem odpowiedział młody rudzielec stojący przy radiostacji.
- Dobrze kapralu. Powiadomcie go, że już tam idę. Niech poczeka na mnie z rozładunkiem. Kontynuujcie prace!
- Tak jest - odkrzyknęli strażnicy wracając do przerwanych zajęć.
Iwan rozglądał się po pomieszczeniu. Było bardzo przestronne, ale zagospodarowane do granic możliwości. Na lewo od drzwi była radiostacja i masa innego sprzętu elektronicznego, na prawo kuchnia a na wprost stół, piętrowe łóżka i szafka z bronią. Bardziej po prawej od łóżek za ścianą były chyba prysznice, bo dochodził stamtąd szum wody i ulatniała się para. Wnętrze było zadbane i czyste. Świeżo pomalowane ściany tylko przy łóżkach zakrywano zdjęciami bliskich lub panienek z czasopism. Na stole leżały karty a dwóch strażników wracało właśnie do gry w szachy.
- Chodź Iwan idziemy na bocznice - powiedział Romanow wychodząc.
Szli powoli, ale nie widzieli nikogo wyglądającego z wnętrza któregokolwiek z budynków. Wydawało się, że są puste. Właściwie to wyglądało na to, że cały obóz opustoszał. Miedzy barakami wiodła ścieżka ogrodzona stalową siatką i drutem kolczastym. Prowadziła ona na bocznice. Gdy tam doszli czekała tam już grupa strażników z karabinami a pociąg z ładunkiem stał już od dłuższego czasu. Dowódca warty rozkazał swoim ludziom otwierać wagony i wyprowadzać więźniów gdy tylko złożył raport u Romanowa. Gdy po krótkim zamieszaniu ustawiono ich w kolumnę, ruszyli w stronę baraków. Wyglądali na wyczerpanych, byli brudni i bardzo osłabieni. Widać przebyli długa drogę zanim tu dotarli. Szli powoli jak sznur duchów lub raczej upiorów. Ich wściekłe spojrzenia jasno mówiły, co by zrobili gdyby dano im bron. Po paru minutach byli już w swoich barakach w przydzielonych strojach więziennych a ich postrzępione ubrania w których przybyli płonęły w beczkach przed barakami wraz ze wszystkimi dokumentami i rzeczami jakie przywieźli a których nie zdołali ukryć. Była to standardowa procedura powtarzana już wielokrotnie kilka razy w miesiącu. Zwykle wtedy gasły w ludziach płomyki nadziei że kiedyś będą wolni. Jurij pokazał jeszcze Iwanowi szpital i magazyn i razem wyszli z obozu.
Baza Aurora, rezydencja
Szli powoli w kierunku pałacyku mijając zaparkowane w pobliżu ciężarówki. Gdy znaleźli się na dziedzińcu, Romanow rozpoczął z powagą w głosie:
- Od jutra zaczniesz tu prawdziwą służbę. Zostajesz nowym kierownikiem obozu. Ale to tylko tym czasowo. Od jakiś dwóch miesięcy zdarza się coraz więcej ucieczek. Podejrzewam, że ktoś ze strażników pomaga więźniom. Musisz się dowiedzieć, kto to.
- Wiesz już coś, od czego mógłbym zacząć?- zapytał porucznik
- Niestety, mogę tylko dać ci dane o datach ucieczek i listy pilnujących wtedy strażników. Nic więcej nie mam.
- Dobra zacznę z tym, co masz.- powiedział Lewczenko
- Jest tylko jeden haczyk. Musisz to zrobić tak żeby nikt się nie domyślił, że prowadzisz dochodzenie. Jeżeli winny się dowie to zniknie a my będziemy mieć problem z zaufaniem do naszych ludzi.
- Jasne zajmę się tym - odparł dumny z zaufania przyjaciela
- Świetnie liczę na ciebie - powiedział uśmiechnięty Jurij.
Skończywszy rozmowę rozstali się w rezydencji. Zrobiło się już ciemno wiec Iwan poszedł do siebie i położył się spać. Zasnął dopiero około 23 gdyż długo myślał o wyznaczonym zadaniu a także bardziej intrygujących go tajemnicach cmentarza i przystani.
Baza Aurora, obóz dla więźniów
Ostatnie cztery dni Iwan spędził na zapoznaniu się z systemami zabezpieczeń w bazie, rozkładem pomieszczeń, składem osobowym i masą drobnostek, które są niezbędne dla codziennego funkcjonowania ośrodka. Powierzone mu dochodzenie również posuwało się na przód. Po przeanalizowaniu danych, które dał mu Jurij wytypował kilku podejrzanych. Starał się rozmawiać z ludźmi na osobności, aby uśpić ich czujność licząc, że któryś coś chlapnie. Strażnicy pochodzili z różnych części Rosji i z różnych środowisk społeczno etnicznych. Przebywając z nimi szybko dawało się wyczuć ich wzajemna niechęć do siebie. Pomimo tego byli bardzo solidarni i nie chcieli świadczyć przeciw sobie przy obcym. Było dla nich oczywiste, że osoba będąca na ty z szefem ochrony nie będzie na stałe pracować przy więźniach. Została więc przysłana na przeszpiegi. Lewczenko dobrze o tym wiedział i po mistrzowsku udawał niewiniątko wkradając się w ich łaski. Choć był za to na siebie zły polubił szczególnie jednego ze strażników. Gienadiej Warniszew miał już około sześćdziesiątki i pracował w ośrodku od jego założenia. Był jednym z pierwszych strażników i wiedział niemal wszystko o bazie. Iwan nie chciał się emocjonalnie angażować, ale prostota i szczerość tego człowieka bardzo go ujęły. Przypomniały mu o jego zmarłej siostrze. Poza tym jego starz i wiedza mogły okazać się bardzo pomocne przy rozwiązywaniu zagadki parku. Oczywiście można było spytać Jurija lub poszukać w bibliotece, ale to mogłoby wzbudzić podejrzenia. Ewenementem w grupie był Aleksander Szermietiew. Był młody i nowy w ośrodku. Przybył do niego dopiero przed dwoma miesiącami a wszyscy nienawidzili go już z całego serca. Był piekielnie ambitny i gotów był wkopać każdego, aby zdobyć choćby szanse na awans. To od niego można było dowiedzieć się najwięcej o wszystkich grzeszkach strażników, o kradzieżach z magazynów o braniu łapówek od więźniów za fajki i alkohol, gwałtach itp. Regulamin tego zakazywał, ale póki więźniowie żyli nikogo nie obchodziło to, co się w obozie dzieje. Wczoraj, gdy Iwan przyszedł na nocna warte z butelka koniaku pociągnął trochę Aleksandra za język. Dowiedział się, że obozowy doktor zabiera czasem do szpitala na badania starszych lub chorych więźniów, którzy znikają wtedy i nigdy już nie wracają.
- Co jakiś tydzień wynoszone są tylko jakieś worki, ale idą one prosto do krematorium. Żadnemu z nas nie wolno do nich zaglądać. Raz, kiedy jeden z więźniów niechcący rozerwał worek i zobaczył, co jest w środku został natychmiast zabrany przez doktora. Oczywiście słuch po nim zaginął
- Ten doktor to jakiś dziwak - rzucił Iwan udając idiotę
Sztuczka się udała, bo Aleksandrowi od razu rozwiązał się język
- Jak dla mnie to też jest on cholernie dziwny. Prawie się nie pokazuje, tylko siedzi w swoim gabinecie. Na spotkanie z nim trzeba się zapowiedzieć, co najmniej na godzinę wcześniej. Tylko dyrektor może wchodzić do niego bez pytania.
Szermietiew mówił wszystko, co tylko pamiętał widząc, że Iwan uważnie słuch i najwidoczniej jest w dobrych stosunkach z szefem ochrony. Lewczenko zwrócił szczególna uwagę na fragment o workach i szpitalu. Wydawało się, że to doktor jest odpowiedzialny za ucieczki. Wypuszcza więźniów a po paru dniach wynosi ich rzeczy w workach na śmieci. Byłoby to jednak zbyt proste, dlatego Iwan postanowił się z nim spotkać za nim przedstawi pułkownikowi jakiś podejrzanych. Ciągle o tym myślał, gdy wchodził do szpitala. Wnętrze było bardzo spartańskie aczkolwiek w miarę czyste. Tylko połowa piętrowych, drewnianych łóżek była zajęta a reszta czysto zaścielona czekała na pacjentów. Chorych było tylko sześciu i leżeli oni w ciszy spoglądając tylko niepewnie na Iwana i czekając aż odejdzie. Lewczenko wszedł bez pukania do gabinetu doktora, ale go nie zastał. Zobaczył jedynie kilka szafek na dokumenty, biurko zawalone papierami i posag przedstawiający stojącego na dwóch łapach niedźwiedzia. W jednym z jego oczodołów tkwił czerwony kamień wyglądający na rubin. Drugi oczodół był natomiast pusty. Iwan rozejrzał się chwilę, ale znalazł tylko karty chorobowe, zamówienia na leki i inne drobiazgi. Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało normalnie, choć liczba zamówionych lęków wydawała się trochę za duża jak na taka liczbę pacjentów. Były to w większości hemostatyki tamujące krwotoki i środki pobudzające. Iwan przez parę minut szperał w gabinecie, ale nic nie znalazł, więc wrócił do chaty strażników. Po drodze zamienił jeszcze parę słów z jednym z nich i dowiedział się, że doktor nigdzie nie wychodził od rana, gdy przyszedł. Iwan doszedł, więc do wniosku, że doktor ma w gabinecie jakieś przejście lub ukryty pokuj, w którym przebywa za dnia.
Kolejna tajemnica - pomyślał
W stróżówce czekał na niego Romanow. Wszyscy pozostali wyszli dziwnym trafem, bo mięli właśnie obchód lub musieli wyjść za potrzebą.
- Coś znalazłeś? - zapytał od razu Jurij
- Jesteś pewny, że można tu rozmawiać? - zapytał porucznik
- Jasne, mam świetny zagłuszacz podsłuchów. Mieści się w kieszeni - odparł Romanow wyjmując z niej małe urządzenie wielkości paczki papierosów.
- Sprytne. Dobra mam kilka poszlak, ale wszystko wskazuje na doktora lub strażnika Jarcowa. Pierwszy sprawia ze ludzie znikają, a drugi miał służbę w czasie każdej z ucieczek a ten dupek Szermietiew twierdzi, że ma całkiem pokaźne oszczędności zakopane za bocznicą.. Z pensji raczej nie odkłada więc wnioski same się nasuwają.
- Nieźle dopiero cztery dni a wiesz tyle, co nasz agent, który zajmuje się tym już od dłuższego czasu.
- Macie tu agenta? Kto to?
- W sumie teraz mogę ci powiedzieć. To ten stary Worniszew.
- O cholera. Nigdy bym go nie podejrzewał. Stary nigdy się nie wychylał, siedział cicho i jakoś nie rzucał się w oczy.
- Kiedyś robił w NKWD a potem w KGB. Zna się na robocie. Mimo to potrzebował aż kilku tygodni żeby zdobyć te informacje, co ty. Dzięki niemu wiemy wszystko o tym, co dzieje się w obozie. Strażnicy myślą ze ich przekręty są dla nas tajemnica, ale grubo się mylą. Na razie nie ma sensu tego wyciągać, ale w swoim czasie przypomnimy im o wszystkim. Ty świetnie się spisałeś. Możesz wziąć wolne na resztę dnia, zasłużyłeś.
- Dzięki chętnie skorzystam, ale co z doktorem i jego talentem magicznym?
- Prowadzi jakieś badania. Dyrektor jako jedyny wie o wszystkim, ale to tajne. Nas to nie dotyczy.
- Tym lepiej. Nareszcie będę miał trochę czasu żeby bliżej zapoznać się z Anna.
- No proszę widzę, że ty o niej tak na poważnie. To uważaj, bo Roberts też by się do niej chętnie dobrał.
- A co ona na to?
- Ma go gdzieś tak jak wszyscy.
- Doskonale, zapowiada się ciekawy dzień. A co planujecie zrobić ze strażnikiem?
- Zostaje w obozie tylko w innych ciuchach. Podobno doktor się nim już zainteresował.
Ostatnie stwierdzenie Romanowa nie pozostawiało wątpliwości, co do losu zdrajcy, ale Iwanowi nie było go żal. Wiedział, w co się pcha i dla kogo pracuje. Chciwość okazała się jednak silniejsza niż strach, ale to już jego problem. Iwan wyszedł zaraz za pułkownikiem i udali się do bramy.
Kontakt z autorem: raccoonstars@wp.pl.
|