RE Fans

Opowiadania


 

GOLIAT BY REDFIELD
CZĘŚĆ PIĄTA



Rozdział 5 - "Projekt GOLIAT"


Baza Aurora, Poziom B3

Iwan i Jurij właśnie startowali z pod paryskiego lotniska wioząc do ośrodka bezcenne informacje zdobyte w niedawnej akcji. Roberts tymczasem nie mógł ciągle się pozbierać po upokorzeniu, jakiego doznał ze strony Lewczenki. Od kilku dni prawie nie wychodził z laboratorium pracując i pijąc na zmianę. Przez cały czas wymyślał coraz to nowe przekleństwa i groźby, które kierował w stronę nieobecnego porucznika.

- Pieprzony Lewczenko. Za kogo on się uważa. Ten żołdak myśli, że się go boje. - mamrotał trzymając kieliszek drżącą ręką

Po kilku(nastu) głębszych w Robertsa wstępowała niespotykana odwaga i znajdywał w sobie coraz więcej pewności siebie i sił do walki.

- Jak tylko wróci skopie mu tyłek - pomyślał i momentalnie wstał z fotela

Alkohol dał jednak o sobie znać i doktor zachwiawszy się padł na biurko przewracając butelki, szklanki i zwalając sterty papierów. Natychmiast wbiegł strażnik zaniepokojony hałasem, jednak po salwie przekleństw skierowanych doń przez podnoszącego się doktora wyszedł szybko z gabinetu uśmiechając się kpiąco.

- Muszę iść na obchód - pomyślał Roberts, gdy tylko pozbierał się z podłogi.

Przemierzając korytarz obijał się ciągle od ściany do ściany ledwo utrzymując się na nogach. W końcu dotarł do drzwi sekcji laboratoryjnej i po krótkiej walce z czytnikiem kart, wszedł do środka. Na w pół przytomny obszedł kolejne pokoje sprawdzając czy nikt nie zostawił jakiegoś niezabezpieczonego preparatu. W jego stanie wątpliwe czy rozróżniłby Zombie chodzącego po pokoju od jednego z pracowników. Niemniej uznał, że to jego obowiązek, aby chociaż przejść się korytarzem i udawać, że sprawdza. Miał już wracać, gdy postanowił jeszcze zajrzeć do pokoju z Hunterami. Zwierzęta jak zawsze zanurzone w płynie, spały w 10 cylindrycznych pojemnikach ustawionych w dwóch rzędach naprzeciwko siebie. Były to najnowsze wersje. Beta - Huntery były średnio trzy razy silniejsze od pierwowzorów. Miały czerwoną barwę, większe pazury i odznaczały się dużo wyższą inteligencją. Przechodząc między zbiornikami, Bryanowi znowu zakręciło się w głowie i oparł się o jedną z konsoli sterujących, stojących przed każdym ze zbiorników. Gdy zawroty minęły postanowił wracać do swojego gabinetu i trochę się przespać. Nie zauważył jednak, że przez przypadek wyłączył sterowanie jednego ze zbiorników, z którego zaczęła odpływać woda. Normalnie przed taka operacją podawane są środki nasenne, które utrzymują zwierze, w głębokiej stazie na czas transportu do póki wszystko nie jest gotowe do testów. Roberts był jednak zbyt pijany żeby dostrzec migającą czerwona lampkę ostrzegawczą i nieświadomy zagrożenia szedł w kierunku wyjścia. Tymczasem bestia wewnątrz zaczęła się budzić. Gdy zamroczony naukowiec dotarł do drzwi znowu zaczął walczyć z czytnikiem kart. Uparcie starał się włożyć ją odwrotnie niż powinien. Przekleństwa i walenie weń pięścią nic nie pomogły. Zamek był niewzruszony. Roberts oparł się ręką o ścianę żeby chwile odsapnąć. Miał ochotę wymiotować. Wtedy nagle rozległ się przeraźliwy ryk a w chwile potem dźwięk tłuczonego szkła. Roberts tak się przeraził, że obracając się upuścił kartę i upadł na ziemie. Prawie natychmiast włączył się alarm.

- Alarm, alarm. Złamanie protokołu bezpieczeństwa pierwszego stopnia. - melodyjnie oznajmiał łagodny kobiecy głos z głośnika.
- Ochrona pilnie potrzeba na poziom B3 magazyn M12 . Alarm, alarm. Złamanie...- kontynuowała

Pancerne drzwi zostały natychmiast zablokowane a w rozświetlonym czerwonymi błyskami lamp pomieszczeniu rozlegał się dźwięk syreny ostrzegawczej informującej o skażeniu. Niemal natychmiast na pojemniki z pozostałymi Hunterami nasunęły się dwu calowe, stalowe cylindry i szczelnie okryta całość, zaczęła opuszczać się w podłogę. W chwilę później rozległ się syk gazu wpuszczanego przez otwory w ścianach. Był to specjalny żrący środek, który niszczył wszelkie wiązania węglowe a więc te, z których zbudowane są niemal wszystkie żywe organizmy.

- Chryste nie! Wypuśćcie mnie! Ja żyje! Błagam nie chce umierać! - wrzeszczał doktor waląc rękoma w drzwi, gdy tylko dotarło do niego, co się dzieje.
- Otwórzcie się do cholery. - rozpaczliwie błagał próbując palcami rozsunąć stalowe wrota

Nagle usłyszał ponownie przeraźliwy ryk i powolne człapanie i powarkiwanie, które coraz bardziej zbliżało się do niego.

- Nie proszę, nie - kwilił już tylko, Bryan powoli obracając się w stronę źródła dźwięku.
- Błagam nie.

Hunter powoli podchodził w kierunku przyszłej ofiary jakby nie wierząc, że jej zabicie będzie takie łatwe. Przyglądał się jej ciekawsko szczerząc kły i prężąc mięśnie, powoli zbliżając się w jej kierunku postukując pazurami o podłogę.

- Boże nieeeeeeeee! - krzyknął Roberts zasłaniając się przed ciosem, ale było już za późno

Bestia, która wynurzyła się z mroku podskoczyła w powietrze i opadając z całej siły machnęła pazurami bez żadnych problemów odcinając Bryanowi całe przedramię tuż za łokciem, robiąc przy okazji głęboką szramę w żelbetonowej ścianie. Doktor głośno i rozpaczliwie krzyczał, miotając się po podłodze, ściskając ranę i próbując zatamować krwawienie, ale i tak nic nie mogło go już uratować. Stwór zaczął powoli szlachtować jego nogi a później klatkę piersiową odrywając grube kawałki ciała razem z kośćmi. Z rozległych ran tryskała na wszystkie strony gęsta krew. Roberts darł się w niebogłosy jakby to miało odstraszyć potężnego stwora. Na końcu Hunter chwycił zębami za szyję i rozszarpał gardło, przez które dochodziły jeszcze ciche jęki konającego. Choć doktor był już martwy zwierze dalej pastwiło się nad jego dygoczącymi zwłokami rozrywając je na drobne kawałki. Gdy bestia padła wreszcie porażona gazem a do pokoju wbiegli ciężko uzbrojeni komandosi z ochrony, z doktora zostały tylko drobne strzępy mięsa. Cała ściana i drzwi pokryte były ściekającą strużkami, gęstą, brunatną mazią i fragmentami ciała a powietrze przepełniały słodka woń krwi i zgniły odór zawartości trzewi.


Baza Aurora Poziom B1

- Doskonale się spisaliście. - powiedział nad zwyczaj radosny Nicolai, gdy Jurij z Iwanem weszli do jego gabinetu. Wrócili zaledwie przed kilkoma minutami a prosto z lądowiska przed rezydencją, musieli się natychmiast stawić u "starego".
- Zdobyte przez was dane są dla nas bezcenne. Teraz, gdy wiemy, że NEMESIS jest ciągle w fazie testów mamy pewność ze nie odbiorą nam funduszy. Doktor Morgan twierdzi, że próbki embrionów które przywieźliście posunął nas w badaniach o kilkanaście miesięcy.

Obaj ze zdumieniem przyglądali się dyrektorowi. Jeszcze nigdy nie widzieli go tak szczęśliwego. Dzień, w którym nie zmieszał kogoś z błotem uchodził za doskonały a tu tyle pochwał i to jeszcze nie wszystko.

- Pułkowniku macie te dwa tygodnie urlopu, o które prosiliście, a co do pana poruczniku Lewczenko to musicie poczekać aż dotrze zastępca za doktora Robertsa, który miał nieszczęśliwy wypadek a potem proście, o co chcecie. Tymczasem pokierujecie poziomem B3.

Słowo - nieszczęśliwy - jakoś nie zabrzmiało szczerze. Sprawa nie była im obca, bo gdy tylko wyładowali natychmiast otrzymali raport o wypadku i śmierci Robertsa. Jednak propozycja a raczej rozkaz Ginovefa wprawił Iwana w osłupienie.

- Dziękuję panie dyrektorze nie zawiodę pana.- odparł pewnie Lewczenko pomimo zdziwienia, jakie go ogarnęło.

Był niezłym chemikiem i przeszedł wiele szkoleń z zakresu obchodzenia się z bronią masowego rażenia jeszcze w czasie służby w Specnazie, ale kierownictwo działu badawczego to, zupełnie, co innego.

- Mam taka nadzieje poruczniku. Dobrze sprawił się pan w czasie misji i pokładam w panu duże nadzieje. Na razie to wszystko, możecie odejść.- burknął dyrektor jakby zorientowawszy się, że pokazał zbyt wiele radości jak na jeden raz.


Poziom B2

Zaraz po wyjściu z gabinetu poszedł zobaczyć, co u Anny. Przez ostatnie kilka godzin podróży myślał tylko o tym żeby się z nią spotkać.

- Witam panią doktor. Tęskniła pani za mną. - zapytał Iwan z uśmiechem podrywacza
- Jak za grypą poruczniku. Gratuluje awansu. - odparła sucho Anna
Lewczenko nie był zaskoczony jej ponurym nastrojem. Pewnie dalej pamiętała o tamtym wieczorze, kiedy popisywał się swoim humanitaryzmem i troską o więźniów.

- Raczej zastępstwa póki nie przyjedzie jakiś nowy mądrala. Dalej jesteś na mnie zła?
- Nie wracajmy już do tamtej rozmowy. Nie przyszedłeś przepraszać wiec, czego chcesz.
- Wynagrodzić ci tamten wieczór. Daj mi szansę. Co powiesz na kolacje ?

Anna przez chwile się wahała, ale ostatecznie się zgodziła.

- Dobra, Lewczenko, ale tym razem ja coś ugotuje.
- Zgoda.
- Bądź u mnie o 20. Tylko się nie spóźnij.- nakazała udając surowość
- Gdzież bym śmiał. - odparł Iwan uśmiechając się szeroko.

Jednak dopiero teraz spojrzał na bandaże oplatające lewe ramie doktor Świdrowej.

- Co Ci się stało w rękę.
- Mały wypadek w laboratorium. Dobrze, że miałam antidotum.
- Zaatakował cię jeden z umarlaków? Jak? Kiedy?
- Pamiętasz te scysje z Robertsem i sekcję tuż przed twoim wyjazdem do europy?
- Sekcję? A tak. Ale przecież on był juz nieaktywny. Niemal poćwiartowaliście go na kawałki.
- Numer z Robertsem tak mnie rozstroił, że zupełnie zapomniałam o tym ciele i przeleżało tam na stole całą noc. Gdy przyszłam rano trup był cały czerwony jak krew a zamiast paznokci miał kilku calowe szpony. Gdy tylko podeszłam do stołu z technikami żeby sprawdzić, co to za nowa mutacja, zerwał jeden z pasów i mnie zadrasnął. W chwile później wasi ludzie wywalili w niego ze trzy kilo amunicji i było po nim. Wygląda na to, że po zarażeniu osobniki mogą mutować kilka krotnie nawet po ostrzelaniu czy rozcięciu. Potrzebują na to jednak kilku godzin.
- Niech to szlak czy ty te kanalie można w ogóle jakoś nieodwołalni zabić?
- Jasne. Badałam to przez ostatnie dni, kiedy was nie było i znalazłam dwa sposoby. Całkowite przerwanie czynności ośrodkowego układu nerwowego lub kompletne unicestwienie tkanek w wysokiej temperaturze.
- Czyli strzał w łeb lub ogień? - upewnił się Iwan
- Ty zawsze musisz wszystko mieć wyłożone po swojemu, ale trafnie to ująłeś.
- "Stary" się pewnie ucieszy, że masz dla niego nowy okaz.
- Już wie. Dostał raport tego samego dnia. Wymyślił już nawet kryptonim.
- Jaki?- zapytał zaciekawiony Iwan
- "Karmazynowa głowa"- odparła z udawana grozą w głosie
- Co takiego? Jak wpadł na tak durny pomysł? To brzmi jak tytuł jakiegoś kiepskiego horroru.- odparł zdziwiony i wyraźnie rozbawiony Iwan
- Może go zapytasz? - zażartowała Anna
- Daj już z tym spokój. Chodźmy stąd, mam już dość tego miejsca. Nie wychodziłam z laboratorium przez kilka dni przez tą nową mutacje. Pamiętaj poruczniku punktualnie o 20.
- Będę na pewno.- odpowiedział i razem poszli do windy.


Baza Aurora, poziom B4

Poziom B4 mieścił się najgłębiej pod ziemią. Pod nim były już tylko generatory i niewielkie magazyny. Była to najlepiej strzeżona i najbardziej tajemnicza część bazy. Dostęp do niej miał jedynie dyrektor i kilku wyznaczonych członków personelu. Wszelkie wzmianki o temacie prowadzonych tam badań były karane śmiercią. Ochrona wiedziała tylko, że prowadzone są tam prace nad najnowszym i najtajniejszym, projektem, o kryptonimie GOLIAT. Samego prototypu ani jakichkolwiek zdjęć czy notatek stamtąd nikt poza personelem poziomu B4 nie widział. Krzątający się wszędzie miedzy stołami naukowcy nie zwracali uwagi na nic poza pracą, od kiedy dwóch agentów przywiozło z Francji nowe próbki. Wszyscy wykonywali jakieś testy i analizowali różne wykresy. Nikt nie zwracał nawet uwagi na podenerwowanego i nieco przestraszonego szefa działu rozglądającego się nerwowo przez przeszklone ściany swego gabinetu, rozmawiającego właśnie z dyrektorem bazy.

- Nie panie dyrektorze. Nie wprowadziliśmy jeszcze embrionów. Musimy...
- Doktorze Morgan nie ma pan wiele czasu a wyniki muszą być gotowe jeszcze w tym tygodniu. - rozległ się twardy i stanowczy głos w słuchawce interkomu
- Ależ to nie możliwe! Pan nie rozumie...- żywo zaprotestował naukowiec
- Nie wiemy jak prototyp zareaguje na NEMESISA a ryzyko niekontrolowanej mutacji jest bardzo wysokie. Możemy nawet stracić GOLIATA. - tłumaczył
- Doktorze czas nagli. Nie będę tolerował opóźnień a porażka w ogóle nie wchodzi w grę. - odparł niewzruszony Nicolai
- Ale musimy jeszcze przeprowadzić szereg niezbędnych badań i analiz! To potrwa, co najmniej kilka dni. Dopiero wtedy możemy myśleć o aplikacji NEMESISA i dalszych….
- Więc niech się pan spieszy. Oczekuje konkretnych wyników jeszcze przed zebraniem zarządu w Moskwie. - przerwał biadolenie naukowca
- Ależ panie dyrektorze przecież to już za tydzień! Nigdy nie zdążymy na czas ze wszystkimi testami!
- To proszę kilka pominąć. A jeżeli nie jest pan w stanie sprostać zadaniu to szybko znajdę na pana miejsce kogoś, kto da sobie radę. - zagroził coraz bardziej poirytowany Nicolai
- To nie będzie konieczne- - szybko odparł Morgan czując jak ślina mu gęstnieje a kolana miękną

Wiedział, że dyrektor Ginovef nie rzuca słów na wiatr. A tak wyraźnego ultimatum nie można było lekceważyć.

- Cieszę się doktorze. Strata pana byłaby dla nas bardzo dotkliwa. - zagroził chrapliwym głosem
- Oczekuje wyników. I to szybko - dodał ostro, głośno odkładając słuchawkę.

Naukowiec jeszcze przez chwilę wsłuchiwał się w szum w słuchawce analizując to, co właśnie mu wyłożył dyrektor. Na całym ciele czuł fale gorąca na przemian z zimnym potem. Zbyt dobrze znał Nicolaia żeby niedowierzać jego słowom. Sugestie o zmianie na kogoś innego były ostatnim ostrzeżeniem, jakiego udzielał swym podwładnym dyrektor Ginovef nim wyciągał konsekwencje z ich nieudolności. Wielu zresztą nie miało tyle szczęścia i nie otrzymali nawet tej upiornej przysługi, która potrafiła bardzo zachęcić do pracy. W głowie doktora kotłowały się myśli o bolesnych i powolnych sposobach umierania, jakich mógł doznać. Kula karabinowa w takim wypadku wydawała się być gestem wręcz boskiego miłosierdzia. W głuchej słuchawce interkomu ciągle było słychać monotonny szum wprawiający w prawdziwy trans. Morgan w końcu się z niego otrząsnął i odłożył aparat. Było przed nim dużo pracy a czasu bardzo nie wiele. Jednak znakomita motywacja -własne życie- doskonale go dopingowała.

- Doktor Agawa proszę przyjść do mojego gabinetu za dziesięć minut z wynikami dotychczasowych analiz. - powiedział do przechodzącej właśnie obok jego biura asystentki
- Oczywiście zaraz będę panie kierowniku - odparła posłusznie

Mężczyzna usiadł tymczasem w swoim fotelu i drżąca ręką zaczął mieszać stojącą na biurku herbatę. Doktor Francis Morgan pracował dla korporacji już blisko dwadzieścia lat. Ten siwiejący już brunet średniego wzrostu ubierający się od lat w ten sam stary, piaskowy garnitur, był jedną z najlepszych zdobyczy Umbrelli. Posiadał olbrzymi dorobek jeszcze zanim zaprzedał jej swą dusze. Otrzymał nawet nagrodę Nobla za wybitne osiągnięcia i przełomowe odkrycia w dziedzinie embriologii. Od dwudziestu lat pracował w ośrodku syberyjskim, od kiedy przeniesiono go ze Stanów Zjednoczonych gdzie pracował przez kilka lat z samym Lordem Spencerem. To dzięki jego geniuszowi dokonał się przełom w tworzeniu tyrantów. Przez lata próbowano je tworzyć z pojedynczego człowieka, ale taka metoda wymagała znalezienia ludzi o niezwykle wysokiej odporności zdolnych przeżyć wieloletnie aplikowanie różnych wirusów i toksyn a takich było bardzo niewielu. Poza tym taki proces miał wiele wad. Taki twór często spontanicznie mutował, przez co był prawie nie możliwy do opanowania a zatem i kontroli. Po drugie jako ulepszone Zombie nie produkował nowych komórek i szybko się rozkładał. GOLIAT był pod tym względem przełomem. Stworzono go łącząc embriony różnych organizmów, głównie ludzi i naczelnych, odpowiednio sprzężone z RNA T - wirusa, przez co zachowywał on ludzki kształt i dość wysoką inteligencję a jednocześnie posiadł olbrzymia odporność na obrażenia i zdolność super szybkiej regeneracji. Wszystko to było dziełem Morgana, który tym samym uzyskał w ośrodku status niemal równy dyrektorowi. Nadal borykał się jednak z wieloma trudnościami. Najważniejszą była niezdolność GOLIATA do nabrania jeszcze większych rozmiarów i masy. Jednak embriony NEMESISA skradzione ostatnio francuzom zapowiadały rychły przełom. Niestety dyrektor nie rozumiał, że rychły przełom w bioinżynierii musi trwać nieco dłużej niż naprawa samochodu i Morgan naprawdę martwił się, że przedwczesna fuzja może zniszczyć efekty jego kilkuletniej pracy. Gdy dopijał już do końca swoja herbatę, do gabinetu weszła młoda Azjatka niosąc kilka teczek i stos papierów.

- Te dane, które dostaliśmy razem z próbkami były niezwykle interesujące. Wiemy już jak opracowali te dziwne embriony. - przerwała na chwile, bo wydawało się jej ze Morgan nie słucha
- Czy wszystko w porządku?
- Moje problemy to moja sprawa! - odparł stanowczo
- Wiec dowiem się w końcu, co z tymi embrionami?
- Oczywiście. - powiedziała lekko zmieszana reprymenda
- To genetycznie zmodyfikowane larwy pijawek!
- Pijawki? Jest pani pewna?
- Naturalnie. Czy to ma jakieś znaczenie?

Morgan przypomniał sobie, że wiele lat temu nie, jaki dr. Marcus pracował nad mutacjami wirusa w oparciu o pijawki. Chyba jako jedyny dostrzegał jakieś możliwości idąc w tym kierunku. Ale słuch po nim zaginął kilka lat temu. Podobno był bliski przełomu. Czyżby został przeniesiony?

- Być może ma. To się jeszcze okaże. A jakie są wyniki testów na mutacje?
- Wykazuje bardzo wysoka zmienność, ale tylko w żywych i zdrowych organizmach. Po zaaplikowaniu go Hunterowi nastąpił jedynie gwałtowny wzrost, ale nie doszło do zasadniczych zmian w strukturze. Moim zdaniem za jakiś tydzień będziemy mogli zakończyć testy i zaaplikować go GOLIATOWI.
- Niestety nie mamy tyle czasu. Proszę wykonać tylko absolutnie niezbędne testy i niezwłocznie zaaplikować embriony NEMESISA. - polecił mężczyzna
- Ależ panie kierowniku to za wcześnie, nie zdążymy...- gwałtownie zaprotestowała
- Dość! To polecenie dyrektora. Testy bojowe muszą odbyć się najpóźniej za trzy, cztery dni! - odparł krótko Morgan

Z pewnym rozbawieniem zauważył, że teraz to on wciela się w dyrektora a jego asystentka w niego samego.

- Rozumiem, ale ryzyko jest bardzo wysokie- powiedziała zrezygnowana kobieta.
- Nie wiemy jeszcze wszystkiego o tych embrionach i nie znamy ich możliwości - zauważyła
- Mówiłem to samo, ale dyrektor nalegał. Wszyscy podlegamy naciskom Hiroko - powiedział już dużo łagodniej
- Nie mamy wyboru. Musimy zaryzykować.

Dr. Agawa pokiwała tylko głową na znak zrozumienia i wyszła z gabinetu.


Baza Aurora, poziom B1

Iwan siedział w bibliotece już od kilku godzin i był bardzo zmęczony monotonnym przerzucaniem kolejnych tomów raportów i notatek. Sam nie wiedział, czego szuka dokładnie, ale pod nieobecność Jurjego i przy pochłonięciu dyrektora sprawami na poziomie B4 postanowił dowiedzieć się czegoś o tajemniczym cmentarzu i chatce koło jeziora. Kończył właśnie przeglądając kolejne tom raportów, gdy natknął się na coś ciekawego. Notatka głosiła:

15:45 Wtorek 13 lipca 1973
Zakończono przeprowadzkę laboratoriów. Nowy system ochrony fabryki gotowy i sprawny. Na polecenie dyrektora zamknąłem stary ośrodek i ukryłem klucze na cmentarzu. Wszystkie próbki przeniesiono lub zabezpieczono. Podpisano Szef Ochrony Gienadiej Warniszew!

Iwan patrzył osłupiały w kartkę nie mogąc uwierzyć w to, co przeczytał.

- A więc Warniszew był kiedyś szefem ochrony? - pomyślał lekko zaskoczony
- Czułem, że ten stary drań musi coś więcej wiedzieć o tym miejscu. Teraz musze go tylko jakoś zagadać. Tylko jak. skoro facet ma za sobą taką praktykę. Służył w NKWD i KGB, więc na pewno nie da się podejść go tak łatwo jak tego idiotę Szeremietiewa. - zastanawiał się zmartwiony

Lewczenko nigdy nie lubił ludzi z KGB, ale zawsze szanował ich zdolności do zdobywania lub zatajania informacji. Warniszew na pewno nie piśnie ani słowem o ile nie będzie tego sam chciał. Nie było wątpliwości, że niczego nie chlapnie ot tak przez przypadek. Trzeba było znaleźć inny sposób albo czekać na dogodniejszą okazję. W między czasie porucznik zaczął też sprawdzać w komputerze informacje o tajemniczym dr. Marcusie. Na ślad, którego wpadł z Jurijem we Francji. Od kilku lat w raportach nie było o nim żadnej wzmianki. Ani słowa o nowych osiągnięciach, próśb o dotacje, o nowy sprzęt czy ludzi. Słowem nic. Zupełnie jakby rozpłynął się w powietrzu. Było to bardzo dziwne, bo w jego ostatnich sprawozdaniach było wiele wzmianek o rychłym przełomie w jego pracy nad pijawkami i wirusem Progenitor. Jedyne, na co natknął się Iwan to przypadkowo źle skatalogowana notatka o zamknięciu jego Ośrodka Szkolenia Kadr w Górach Arkley i przeniesieniu prac do pobliskiego dworku Lorda Spencera.

- To oczywiste, że doktor nie pojechał na dłuższy urlop na Hawaje, ale, po co Spencer miałby go zabijać? Przecież razem z Markusem i lordem Ashfordem odkryli wirusa i nad nim pracowali. - zastanawiał się, Lewczenko
- Chwileczkę! - pomyślał Lewczenko, przypomniawszy sobie nagle pierwszą rozmowę z Anna
- Anna mówiła, że wirus odkryli jacyś dwaj amerykanie. Dlaczego nie wiedziała nic o trzecim?
- Ashfordowie od lat nie ruszali się ze swojej wyspy. A przynajmniej tak mówią raporty. Więc zostaje tylko Spencer. Ale poco Lord Edward miałby wymazywać z akt dawnego wspólnika?
- Chyba, że... - wnioski nasunęły się same
- Lord Spencer zamordował dr. Marcusa i przejął jego badania! Potem wymazał jego ostatnie raporty mówiące o przełomie i wszelkie zasługi przypisał sobie! Ashford zajęty był swoimi badaniami, więc szybko uwierzył w te bajeczkę podobnie jak cały zarząd. Później dla zatarcia śladów przesłał próbki do Paryża i dopiero stamtąd ponownie przeniósł je do swojej rezydencji w Raccoon Forest. Teraz Spencer jest prezesem i nikt nie grzebie już w jego przeszłości, ale gdyby wyszło na jaw jak wtedy objął swój fotel i jak przejął badania nad wirusem, miałby wiele kłopotów ze strony rady nadzorczej i rodu Ashfordów- wywnioskował Iwan

Brzmiało to dość wiarygodnie, ale niezbędne były dowody i to mocne. Dane z dysków skradzionych z Paryża to za mało, ale mogły się przydać w przyszłości. Na razie jednak należało zachować je dla siebie. Lewczenko pozbierał, więc wszystkie tomy i odłożył je na miejsce żeby nikt nie widział, czym się zajmował.

- Nigdy nie można być pewnym, kto chciałby wiedzieć, czym się zajmujesz, szczególnie w tym miejscu - pomyślał chowając teczki z aktami


Baza Aurora, poziom B4

- Nie interesują mnie pańskie problemy Morgan. Kiedy wreszcie zobaczę testy bojowe. Czas nagli a pan chyba zapomniał nasza ostatnią rozmowę. - powiedział z groźba w głosie
- Nie panie dyrektorze. Pamiętam każde słowo. Ale musimy mieć jeszcze, co najmniej dwa dni żeby dopracować zabezpieczenia, które pan nakazał.
- Dobrze doktorze. Ma pan czas do jutra wieczór. Ale jeżeli nie będzie pan gotowy to będę bardzo, ale to bardzo zawiedziony. - powiedział z uśmiechem

Ten upiorny grymas na twarzy dyrektora Ginovefa prawie doprowadził Morgana do utraty przytomności. Już na sama wzmiankę o tamtej rozmowie zrobiło mu się duszno i gorąco. A słowa bardzo bardzo niezadowolony zrozumiał jako "będzie pan bardzo bardzo wolno umierał". Morgan nie był raczej zbyt strachliwy, ale na sam widok Nicolaia miękły mu kolana. Pracując w bazie już blisko 20 lat widział tyle okropności, że nie jednemu człowiekowi odjęłoby rozum samo o nich mówienie. Jednak, gdy słyszał tylko głos dyrektora ogarniał go paniczny lęk. Dla niego był on wcieleniem szatana. Gdy tylko Nicolai wyszedł z gabinetu doktora ten ruszył natychmiast do pracy.

- Przygotować sale operacyjna i ładunki. Zaczynamy operacje z 15 minut. Z życiem ludzie - krzyknął poganiając zbyt powolny jego zdaniem personel.

Gdy pomieszczenie było gotowe a w środku byli już tylko chirurdzy w specjalnych skafandrach wprowadzono ogromny wózek, na którym leżało przeszło dwu tonowe cielsko okryte zielonymi prześcieradłami. Było ono tak ciężkie ze musiało go pchać pięć osób. Gdy wszystko było już na miejscu a aparatura był podłączona Morgan wziął do ręki dużą mechaniczną piłę chirurgiczna i zrobił szerokie nacięcie na klatce piersiowej mutanta. Gdy skończył ciąć wziął urządzenie wielkości kartonu mleka i włożył je do środka. Była to specjalna bomba ze sporym zbiornikiem ultra łatwopalnej cieczy. Było to jedno z zabezpieczeń, na jakie nalegał dyrektor. W przypadku jakichkolwiek problemów bomba mogła być zdalnie detonowana czyniąc duże spustoszenie w wnętrznościach tyranta osłabiając go i uniemożliwiając samoleczenie a łatwo palna ciecz dokańczała dzieła. Gdy ładunek został umocowany GOLIAT zastał zaszyty. Gojenie trwało bardzo szybko, więc już po chwili rozpoczęto drugą operację. Po otwarciu czaszki do mózgu wszczepiono specjalny implant. Pobudzał on ośrodek agresji, gdy tylko wyczuł drobiny specjalnej cieczy zwanej Inicjatorem. Działał tak długo do póki środek nie uległ samo rozpadowi. Dzięki temu kontrolowanie go było bardzo proste i pewne. Ta część zabiegu poszła już szybko i wkrótce tyrant spoczywał w swoim zbiorniku czekając na swój jutrzejszy wielki dzień. Gdy Morgan wyszedł z kabiny odkażania był odprężony i spokojny, choć było już dobrze po 5 nad ranem. Udało się. Zdążyłem - powtarzał do siebie kładąc się na małej kanapie, która stał w jego biurze. Nie miał już sił żeby iść do rezydencji do swojego pokoju, więc postanowił, że zdrzemnie się w laboratorium. Po raz pierwszy od tygodnia zasnął bez zmartwień i strachu. Nie drzemał jednak długo, bo już o 10 zadzwonił dyrektor domagając się raportu. Tym razem Morgan rozmawiał już bez strachu.

- Tak panie dyrektorze. Wszystko jest gotowe do testów.
- Doskonale doktorze. Kiedy możemy zacząć?
- W ciągu 15 minut.
- Dobrze. Proszę wszystko przygotować. Już do was idę. - powiedział wyraźnie zadowolony Nicolai i odłożył słuchawkę.

Nie minęło 10 minut a był już na miejscu w biurze Morgana

- Proszę za mną, sala obserwacyjna jest już gotowa.-powiedział doktor i obaj mężczyźni wyszli z gabinetu

Gdy weszli do środka Nicolai stanął natychmiast przed dwudziesto centymetrową pancerną szybą.

- Jest pan pewien, że wytrzyma - zapytał krzątającego się przy terminalu obok Morgana
- Ależ oczywiście. Testowaliśmy ją ostrzeliwując z wyrzutni RPG - 7 i kończyło się tylko na drobnych rysach. Poza tym gdyby nawet doszło do pęknięcia możemy natychmiast opuścić stalową przesłonę. To prawie 15 centymetrów tytanu. Nic jej nie przebije.
- Obyśmy nie musieli sprawdzać- odparł sucho Nicolai chcąc przytemperować nadmierna pewność siebie Morgana.
- Proszę zaczynać testy.
- Oczywiście - odparł Doktor włączając kilka przycisków na konsoli sterujące.

W pomieszczeniu za szybą zapaliły się światła. Był to prostopadłościan o wymiarach 20 na 20 na 10 metra. Ściany wykonano z 2 metrowej grubości warstwy zbrojonego betonu a podłogę i sufit z półmetrowej stali. Pokuj obserwacyjny przylegał do jednej ze ścian i był usytuowany przy samym suficie. Dzięki temu był poza zasięgiem kul czy zwierząt doświadczalnych. Do Sali Testów nie prowadziły żadne drzwi. Jedynymi wejściami były dwa szyby wind wychodzące z podłogi zasłonięte tytanowymi zasuwami. Mniejsza z nich o szerokości dwóch metrów właśnie się rozsunęła. Na platformie wjechało czterech strażników ciągnących 2 duże wózki pełne skrzyń z bronią i amunicją. Gdy tylko ustawili je pod ścianą stanęli znowu na platformie i opuścili się w dół. Po chwili wrócili z grupą dziesięciu więźniów. Po rozkuciu ich z kajdan uniemożliwiających najmniejsze próby walki czy ucieczki cały czas trzymając ich na muszce zaczęli się wycofywać. Więźniowie rozcierając zesztywniałe nadgarstki obrzucali swych oprawców pełnymi wściekłości spojrzeniami wyrażającymi ich ogromna chęć zemsty. Byli to wybrani z obozu wyjątkowo brutalni kryminaliści, bo i tacy zdarzali się w transportach. Każdy z nich był twardy i sprawiał wiele kłopotów jednak podczas testów właśnie tacy ludzie walczyli zaciekle do końca i dostarczali tym samym niezbędnych danych i materiałów do analiz, dlatego oddzielano ich zawsze od reszty i traktowano nieco lepiej. Podczas transportu obowiązywały jednak najwyższe środki ostrożności. Strażnicy mieli przy sobie tylko jeden zapasowy magazynek i żadnej dodatkowej broni. Ponadto cały czas nosili maski przeciw gazowe na wypadek potrzeby użycia sarinu. Procedury te wprowadzono, kiedy kilka lat temu kilku więźniów grupy X jak ich nazywano zabrało broń jednemu ze strażników i wszczęło rewoltę w więzieniu. Przez dużą ilość amunicji i broni dodatkowej, jakimi dysponowali wtedy obezwładnieni strażnicy buntownicy stawiali tak zacięty opór, że musiano zagazować cały obóz, aby stłumić rozruchy. W konsekwencji trzeba było czekać przez tydzień na przyjazd nowego transportu więźniów a laboratorium pozbawione świeżego materiału badawczego niemal stanęło. Gdy tylko strażnicy zniknęli w mroku szybu a osłony windy się zasunęły, Nicolai wziął mikrofon i przemówił do zaniepokojonych więźniów. Głos rozchodził się z głośników usytuowanych wokół sali testów a w wysoko położonym pokoju obserwacyjnym nie paliły się światła, więc mężczyźni ciągle rozcierając kończyny bezradnie rozglądali się po całej sali.

- Witam panowie. Zostaliście wyznaczeni do bardzo ważnego testu. Jego wyniki mają dla nas priorytetowe znaczenie. Liczymy, że nie zawiedziecie i okażecie się dobrymi królikami doświadczalnymi. - dodał rozbawiony
- Jakkolwiek, jeżeli któremuś z was uda się przeżyć zwrócimy mu wolność. Pod ścianą za wami są -skrzynie ze sprzętem, który może się wam przydać...
- Nie macie prawa tego robić! Jesteśmy ludźmi mamy swoje prawa! - krzyknął jakiś więzień

Nicolai nie wytrzymał i ryknął gromkim śmiechem. Jego dźwięk niósł się za pośrednictwem głośników po całej sali. Ta humanitarna tyrada naprawdę go ubawiła. Chwilę trwało zanim doszedł do siebie i odparł:

- Mylisz się śmieciu. Nie jesteś człowiekiem tylko moją własnością. Żyjesz tylko, dlatego że ja ci na to pozwalam. A za chwilę zdechniesz, bo ja tak chcę - dodał z szatańskim uśmiechem.

Osłupiali mężczyźni doszedłszy do siebie zaczęli zbliżać się w kierunku skrzyń. Podchodzili do nich ostrożnie spodziewając się najgorszego. Gdy otworzyli jedną z nich ze zdumieniem zobaczyli połyskujące korpusy karabinów maszynowych. Czym prędzej je rozdzielili i załadowali wyczuwając, że cokolwiek się zaraz zdarzy będzie wymagało olbrzymiej siły ognia skoro tak ich uzbrojono. Kurczowo zaciskając ręce na broni czekali na dalszy rozwój wypadków. Tymczasem dr. Morgan odbezpieczył sterowanie drugiej windy i wcisnął włącznik. W sali testów otworzyły się większe, cztero metrowe zasuwy i na platformie wprowadzono największą tajemnicę bazy Aurora.

- Doktorze jestem winny panu wyrazy głębokiego uznania. GOLIAT jest prawie dwa razy większy niż ostatnio - powiedział z podziwem Nicolai
- Zgadza się. Po wszczepieniu NEMESISA zanotowaliśmy wzrost masy o 200 procent i wzrostu o 87 procent. Teraz mierzy 2,5 metra i waży około 2 ton - odparł dumnie Morgan

Więźniowie wpatrujący się w monstrum wcale nie byli pełni podziwu. Sylwetka, jaka się przed nimi wyłoniła przypominała mitycznego potwora. Miał on ogólny zarys ludzki, ale był o wiele masywniejszy i większy. Prawie cały był okryty czarnym strojem, ale gdzie niegdzie widoczna była czerwona skora pokryta brunatnymi plamami pęknięciami. Stwór nie miał pazurów ani macek, ale jego zaciśnięte w pięści dłonie przypominające końskie kopyta wyglądały nie mniej złowieszczo. Potężne ramiona wystawały ponad barki kończąc się niemal równo z głową. Bezkształtny twór, jakim była twarz potwora napawała paraliżującym lekiem. Była pełna blizn po szwach i głębokich szram. Usta bez warg odsłaniały rząd ostrych i kłów i długi wijący się jęzor. Czerwone oczy wściekle spoglądały na przerażonych ludzi. Samo patrzenie na taka bestie mogło przyprawić człowieka o zawał serca, a świadomość, że jest ona zaledwie kilka metrów od ciebie, czucie jej ohydnej woni i wsłuchiwanie się w przeraźliwy, chrapliwy oddech mogłyby załamać nawet najbardziej wytrwałego człowieka. Podczas gdy ledwo przytomni ze strachu więźniowie wpatrywali się w swego przeciwnika dyrektor ciągle podziwiał najnowsze osiągniecie swego ośrodka. Wreszcie wydał polecenie, na które Morgan czekał już kilka chwil.

- Podać inicjator i rozpocząć test.

Doktor bez słowa wcisnął kolejny guzik na konsoli a do Sali Testów wpuszczono małą dawkę pomarańczowego gazu. Spokojny do tej pory GOLIAT ryknął nagle z taką wściekłością jakby w przebłysku świadomości chciał zemścić się za wszystkie tortury i ból, jakich doświadczył. Więźniowie cofnęli się pełni najgorszych obaw. Następnie stwór podniósł ręce i z całej siły uderzył nimi w ziemię tak mocno, że kilku mężczyzn aż się przewróciło. Lampy w pomieszczeniu zamigotały a szyba w pokoju obserwacyjnym aż zadrżała. Po całej sali rozległ się dudniący tępy huk. Jeden z więźniów jakby ocknął się z letargu i krzyknął.

- Walcie w niego, jeśli wam życie miłe!

Zanim dopowiedział ostatnie słowo z jego karabinu już posypał się grad kul. Inni poszli szybko w jego ślady i zaczęli strzelać w kierunku potwora. Kanonada trwała dobra minutę wypełniając pomieszczenie gęstym, gryzącym, dymem. Gdy ucichły ostatnie strzały nastała cisza. Huk wystrzałów ogłuszył wszystkich tak, że nie słyszeli własnych oddechów. Ze skupienia wyrwał ich świst wentylatorów, które zaczęły oczyszczać pomieszczenie. Gdy oszołomieni więźniowie dostrzegli przez rzednący dym efekt swojej walki osłupieli. Potężna sylwetka była niewzruszona. GOLIAT nie ruszył się nawet o centymetr. Kilku z nich zaczęło szlochać i modlić się cichutko. Podziurawiony mutant, stojąc w kałuży własnej krwi, dyszał ciężko, ale nie ze zmęczenia, ale z wściekłości. Wydawało się, że ostrzał tylko go bardziej rozjuszył. W ścianie za nim można było dostrzec półmetrowe wgłębienie wyżłobione przez kule. Nagle bestia ruszyła w kierunku przerażonych mężczyzn.

- Szybko strzelajcie! - krzyknął jeden z nich

Zanim jednak zdążył nacisnąć spust wielka dłoń chwyciła jego głowę i zgniotła ją jednym ściskiem jak miękkiego pomidora. Bezwładne ciało opadło natychmiast na podłogę Pozostali więźniowie rozbiegli się dookoła i zaczęli strzelać. Nie mieli jednak żadnych szans. Tyrant chwytał ich jednego po drugim i powoli mordował. Wyglądało na to, że to nieopisane okrucieństwo sprawia mu przyjemność. Jednych miażdżył potężnymi uderzeniami swych pieści a innych rozrywał na strzępy kończyna po kończynie. Im głośniejsze były jęki i krzyki tym był brutalniejszy. Gdy schwytał ostatniego odwrócił się w kierunku pokoju obserwacyjnego i ryknąwszy głośno powoli rozerwał nieszczęśnika na pół. Następnie cisnął zwłoki w kierunku obserwatorów. Gdy fragment ciała uderzył o szybę rozchlapując nań krew i fragmenty zmiażdżonych organów wewnętrznych, Morgan o mało nie zwymiotował. Odwrócił się, czym prędzej nie mogąc złapać oddechu. Czuł, że żołądek podchodzi mu do gardła. Już miał wybiec z pokoju, gdy zatrzymał go głos Nicolaia. Ten przez cały czas przyglądał się krwawym igrzyskom z uśmiechem i sadystyczna rozkoszą podziwiając swego super żołnierza. Chrzęst rozrywanych tkanek, dźwięki pękających kości, krzyki konających i ryki potwora wydawały się być dla niego najznakomitsza muzyką.

- Morgan, proszę przejść do drugiej fazy testu - powiedział wyraźnie szczęśliwy

Ten ledwie opanowawszy torsje podszedł do konsoli i wcisnął kolejny guzik. Wcześniej widział testy GOLIATA, ale do tej pory nie był on tak okrutny. Mimo wszystko doktor miał w sobie jeszcze odrobinę ludzkiej wrażliwości i to, co widział wyraźnie nim wstrząsnęło. Dalszej części testu już nie oglądał. Nie mógł jednak wyjść z pokoju, więc, wszystko słyszał. Te dźwięki będą prześladować go do końca jego dni. Go Sali testów wjechało na platformie pięć Beta - Hunterów. Te zaobserwowawszy ruch natychmiast otoczyły zakrwawionego przeciwnika, który pożerał właśnie zwłoki zamordowanego więźnia. Przez chwilę stały jakby zdziwione brakiem strachu przyszłej ofiary. Jeden z nich zdecydował się wiec na atak. Podskoczył i z rykiem wbił swe pazury w plecy GOLIATA tak głęboko, że niemal wyszły na wylot. Tyrant gwałtownie wstał i ryknął z bólu. Sięgnął ręką za siebie i chwycił szarpiące się zwierze za nogę. Następnie zaczął tłuc nim o ziemie jakby był to kilof. Po dwóch uderzeniach Hunter był już martwy, ale bestia dalej waliła jego zwłokami o ziemię aż zmieniły się w krwawą miazgę. Pozostałe postanowiły zaatakować razem i wszystkie naraz rzuciły się na olbrzyma. Zaczęły ciąć jego nogi i brzuch, ale i one nie miały większych szans. Goliat chwycił pierwszego i silnym uderzeniem zmiażdżył mu czaszkę. Drugim rzucił o ścianę tak mocno, że uderzywszy zrobił w niej kilkucentymetrowe wgłębienie. Dwa pozostałe próbowały uciekać, ale i one podzieliły los pozostałych. Gdy w pomieszczeniu zrobiło się cicho podszedł do Huntera, którym cisnął o ścianę. Jeszcze żył. Tyrant chwycił go za nogę i podniósł do góry. Zwierze zaczęło się rozpaczliwie szamotać jak ryba wyjęta z wody próbująca się oswobodzić. Zarówno Morgan jak i Nicolai po raz pierwszy słyszeli jak hunter kwili z bólu i przerażenia. Jego agonia była przedłużana jeszcze przez kilka minut przez GOLIATA, który rzucał nim po całym pomieszczeniu. Gdy zwierze było już bliskie śmierci w wyniku krytycznych obrażeń wewnętrznych, potwór wbił mu rękę w podbrzusze i jednym ruchem wyrwał sznur wnętrzności. Hunter natychmiast ucichł i przestał się szamotać. Tyrant jeszcze chwilę panoszył się po pomieszczeniu pastwiąc się nad ciałami leżącymi na podłodze i rozrywając je na drobne części. Gdy po kilku minutach inicjator przestał działać najspokojniej w świecie stanął na platformie, na której przyjechał czekając aż opuści się ona w dół. Nicolai nie mógł wyjść z podziwu.

- Jakie było stężenie inicjatora?
- Około 1,5 % - odparł po chwili ciągle oszołomiony Morgan
- 1,5 % a był aktywny przez ponad pół godziny! Na ile starczyłaby jedno gramowa ampułka o stężeniu 100 %?
- Na jakieś 10 - 12 godzin - odparł Morgan dochodząc powoli do siebie.
- Czy nagrał pan test? - zapytał Ginovef wstając z fotela
- Raczej brutalną rzeź - pomyślał doktor
- Oczywiście panie dyrektorze - odparł podając mu kasetę.
- Tak jak pan nakazał druga kopia zapisu jest w głównym komputerze. Więcej nie ma.
- Doskonale Morgan. Dobra robota. Nie zapomnę o tym - powiedział Nicolai wziąwszy kasetę i udając się do wyjścia.
- A doktorze. Niech pan odpocznie przez resztę dnia. Dziwnie pan zbladł - dodał z uśmiechem nim zamknęły się drzwi windy.
- Dziwnie pobladł? Ty pieprzony sukinsynu! - pomyślał wściekły Francis
- Dobra robota? Jezu Chryste, co ja zrobiłem. Dałem temu szaleńcowi władze nad potworem nie do powstrzymania.

Po raz pierwszy od dwudziestu lat zaczął mieć wyrzuty sumienia. Gdy tylko spojrzał przez szybę na ludzi w skafandrach zbierających szczątki porozrywanych ciał i zmywające krew, poczuł, że sprowadził na ziemie kawałek piekła. Przez te wszystkie lata rozgrzeszał się tym, że pracuje dla dobra nauki. Wmawiał sobie ze nawet najgorsze okropieństwa będzie można przekuć w jakieś szczepionki itp. Dopiero teraz zrozumiał ze stworzył potwora, który może tylko zabijać i niszczyć. Na domiar złego władzę nad nim miał sam szatan w osobie dyrektora Ginovefa. Morgan wybiegł, czym prędzej z sali biegnąc korytarzem najszybciej jak mógł. Gdy tylko wbiegł do swego gabinetu zatrzasnął za sobą drzwi i drżącymi rękoma chwycił za butelkę spirytusu, którą trzymał w szafce. Zaczął pić tak szybko i łapczywie, że trunek wylewał mu się bokami i ściekał na ubranie. Gdy dopił do połowy upadł zamroczony i wyczerpany biegiem na fotel. Pomimo mdłości opróżnił całą butelkę i zapadł w twardy sen. Żadna ilość alkoholu nie mogła jednak trwale wymazać z pamięci wydarzeń ostatnich godzin. Krzyki umierających i odgłos rozrywanych ciał już nigdy nie pozwoliły mu spać spokojnie.


Kontakt z autorem: raccoonstars@wp.pl.

 

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Cookies.

X