RE Fans

Opowiadania


 

RE: THE MORNING MIST BY MAR55TIN
CHAPTER ONE



Słońce już powoli zachodziło, ostatnie promienie przedzierały się jeszcze przez korony drzew Racoon Forest, przez lekką mgłę wieczorną panoszącą się między drzewami. Trzech podróżnych, spacerem przedzierało się przez nią, powoli by nie zgubić szlaku. Dwóch mężczyzn i jedna kobieta. Jeden krzepki, dobrze zbudowany z surowym wyrazem twarzy, z paroma zadrapaniami na policzku i na szyi, wyglądało to jak by parę godzin temu miał niezłą zabawę z kotem, a kot z nim. Drugi przypomina bardziej informatyka niż podróżnego, chudy, blady z wyłupiastymi oczami i okularami na nosie oraz potarganymi włosami które fryzjera od miesięcy nie widziały nie mówiąc już o grzebieniu. Kobieta, szczupła, z ładnie uwiązanymi brązowymi włosami, udająca, że jest jeszcze wstanie przejść kolejne 15 kilometrów, tak naprawdę to by już 10 minut temu usiadła pod drzewem i się nie ruszała przez następne sześć godzin.

- Jak daleko jeszcze ? - sapiącym głosem zwrócił się informatyk do mężczyzny z bliznami.
- Jeszcze piętnaście minut drogi, za chwilę będziemy mijać stary magazyn, z którego zrobiła się już ruina. Magazyn ten służył kiedyś posiadłości Spencer'a znajdującej się z pół kilometra dalej - odpowiedział głosem przewodnika
- Po co stawiać magazyn tak daleko od domu, bez sensu - wtrąciła się kobieta
- Twoje koleżanki, Judy, jak potrzebują się ubrać, to też często używają twojej garderoby, a nie sądzę że odległość od ich mieszkania do naszego wynosi mnie niż pół kilometra - zakończył szyderczym uśmiechem.

Judy odwróciła głowę do niego nic nie powiedziała posłała mu tylko przyjemny uśmieszek kochanków.

W oddali w zaroślach można było ujrzeć mury starego magazynu, zzieleniałe od pleśni, wilgoci, oplecione dzikimi krzewami. Nazwanie tego budynku to lekka przesada, gdyż nie wyglądał on tak źle, oprócz widocznego zaniedbania, braku szyb, zardzewiałych drzwi czy podziurawionego dachu. Pod murami można było dojrzeć różne beczki, belki, skrzynie oraz jakieś rzeczy leżące pod plastikowym nakrycie, w obecnej chwili trudno tu mówić o plastiku, rosła na nim już trawa, a kolor przypomina teraz bardziej zgniły zielony, niż pierwotny kolor narzuty. Nagle od środka magazynu doszły wędrowców dosyć głośne i mordercze warczenia oraz paniczne rzężenie jakiegoś zwierzęcia. Judy wydała z siebie cichy pisk, chudy facet wziął ją w swoje objęcia i przycisnął twarz do swojej klatki piersiowej.

- No tak chodźmy lepiej stąd, zanim ten wilk dowie się że tu jesteśmy - odparł przewodnik widząc reakcję młodej kobiety.

Zaczęli iść dalej kobieta ciągle była w objęciach chłopaka. Za nimi z magazynu dochodziło teraz szczekanie oraz cichy dźwięk rozrywanego ciała. Szli jeszcze dwadzieścia minut, aż w końcu weszli na niewielką polankę na której pośrodku stał jeden drewniany ładny dwupiętrowy domek. Na dachu miał on tabliczkę z napisem: Schronisko przy Racoon Forest. Odchodziła od budynku jedna droga, która znikała gdzieś w lesie. Na niewielkim brukowanym parkingu stały dwa samochody jeden czerwony Cadilac, drugi biały van.

- Nie będziemy sami - powiedział z lekkim uśmiechem przewodnik spoglądając na Judy. Ta zrobiła uśmiech szeroki od ucha do ucha podskoczyła spojrzała na swojego chłopaka i ze zrywem pobiegła w kierunku schroniska, faceci spacerem ruszyli za nią.


Judy wpada do sieni, stylizowana na starą chatę myśliwską, prawie wszystko drewniane, na ścianach wiszą wypchane głowy zwierząt, gdzie nie gdzie zdjęcie jakiegoś myśliwego, który szczyci się swoją zdobyczą. Naprzeciwko wejścia stał wbudowany kamienny kominek, w którym żarzyło drewno. Nad kominkiem wisiała stara dubeltówka, przybita do drewnianej płytki, na której wyryto napis " Właśnie nią mój George rozwalił ostatnią kulą łeb Grizzly'ego" podpisano J.Kittsy.

W sieni stała czwórka osób, troję mężczyzn i jedna kobieta. Bardzo młoda, niska i kasztanowych włosach, miała przyjemny wyraz twarzy, życzliwy, choć wcale nie była ładna, jak Judy. Jeden z facetów był troszeczkę podobny do informatyka, lecz ten tu jest trochę bardziej "przypakowany" i wyższy od tamtego. Drugi z kolei też całkiem wysoki łysy, z kozią bródką i okularami. Stał we flanelowej koszuli w kratkę wyglądało to trochę komicznie, bo ten facet idealnie nadaje się na bramkarza jednego z porządniejszych klubów nocnych. Trzeci był średniego wzrostu, gruby lecz jego twarz wyglądała dosyć sympatycznie.

- Lily ! - krzyknęła Judy do kobiety z kasztanowymi włosami. Ta się odwróciła i spojrzała na nią od razu się uśmiechnęła i rozłożyła ręce by przyjąć przyjaciółkę. Ta wpadła na nią, Lily z trudem zachowała równowagę.
-Spokojnie, kobieto, Jezu miałaś się odchudzić, a nie przytyć. - powiedziała brunetka.

Chwilę potem weszli pozostali mężczyźni.

- Matt - odezwał się drugi informatyk - nareszcie jesteście już chcieliśmy otwierać browary bez was. A no tak, chodźcie przedstawimy się najpierw. To jest mój brat Matthew - pokazuje na informatyka - to jest kolega ze studiów Jeff - pokazuje na faceta przypominającego bramkarza - to jest Carl - pokazuje na tłustego
- Miło mi, to jest nasz przewodnik Brad pilnował byśmy za długo w krzakach z Judy nie przebywali - wybuchł śmiech.
- Przepraszam, - z ciemnego pomieszczenia zza ladą wyłania się bardzo stara wychudzona kobieta z białym szczupłym kotem na ramieniu - straszycie mi kotkę, macie klucze do pokoi i tam dokończcie rozmowę, albo zajdźcie tu za dwie godziny kiedy Richard będzie za ladą on chętnie się do was dołączy, ja jestem zmęczona już po dzisiejszym dniu, przez całe południe musiałam odpowiadać stale na te same pytania policji z miasta. Pytali się mnie o jakieś podejrzane odgłosy, wydarzenie, postacie, co taka stara kobieta jak ja, która ma majaki może komu powiedzieć o jakiś dziwnych rzeczach, dziwnych dla nich. -

Nastała chwila ciszy. Każdego w sienie po troszku zaciekawiła opowieść starszej pani, pierwszy przełamał się Matt.

- A co się stało, że policja panią przesłuchiwała ? - zapytał
- Ostatniego czasu zaginęło tu dwoje osób, a jedną wyłowiono z wody rozszarpaną na kawałki - po tych słowach twarze dziewczyn się skrzywiły, a twarze mężczyzn spoważniały - biedna dziewczyna, podobny wyszła rano pobiegać trochę po lesie.

Nagle kot daje o sobie znać cichym miauczeniem.

- Susi, jest głodna, zaraz coś ci znajdziemy - staruszka wraca do swojego pokoju na progu odwraca się i mówi.
- Przepraszam moi drodzy nie przedstawiłam się nazywam się Joan Kittsy, dobranoc - staruszka wróciła do swojego pokoju, przysłaniając zasłonką wejście za sobą.


Kontakt z autorem: mar55tin@wp.pl.

 

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Cookies.

X